Op moederdag, a.s. zondag 13 mei, is de laatste Fluisterende Olifanten van dit seizoen in theater Bellevue, om 16.30 uur. Het belooft weer een spetterende talkshow te worden, met spannende actuele gasten, goede muziek, een unieke column en meester-presentatoren (Theodor Holman en Gijs Groenteman). Mis het niet, de thuisblijvers hebben tot nu toe altijd ongelijk gekregen, en deze zondag zal dat zeker zo zijn.

Mensen mensen, wat leuk: mijn favoriete tv-programma Taarten van Abel (elke zondagochtend en -avond bij de VPRO op Nederland 3) heeft de ERE NIPKOWSCHIJF gekregen! Wat goed en wat terecht. Het had natuurlijk allang de Nipkowschijf moeten krijgen, maar beter laat dan nooit. Gefeliciteerd presentator Siemon de Jong en bedenkster Machteld van Gelder en het team dat het maakt!

Ben Dronkers is een zakenman, die ooit, in de zestiger jaren, begon met blowen, de mooie krachten van marihuana ontdekte, daarna gepassioneerd raakte door de hennepplant en nu, vele jaren later, een succesvol zakenman is met nog steeds die passie voor de henneppant. Niet alleen om van de topjes te genieten, maar meer nog omdat het een sterke, schone, nuttige plant is met oneindig veel mogelijkheden. Hij is zaden gaan veredelen, industriële toepassingen gaan maken, is daar heel rijk van geworden en vecht onvermoeibaar voor het legaliseren van soft drugs. Hij verzamelt al jaren en jaren kunst die de geneugten van roes-roken verbeeldt, van Van Ostade tot en met Mondriaan. Die kunst is tentoongesteld in het wondermooie Hash Marihuana en Hemp Museum aan de O.Z. Achterburgwal in Amsterdam (ga daar vooral eens heen!), hij heeft een galerie met kunst die te koop is, vlakbij heeft hij ook een growshop, maar dit terzijde. Hij stelt al acht jaar een (geld-)prijs beschikbaar voor mensen die, in binnen- en buitenland, al jaren strijden voor het legaliseren van drugs. Mr, Dries van Agt kreeg de prijs (hij ontwierp als minister van justitie het gedoogbeleid) en is elk jaar eregast bij de prijsuitreiking. Dit jaar kregen psychiater Freek Polak en de Noorse politicus Thorvald Stoltenberg de prijs. Richard Branson (van Virgin Records) krijgt hem over twee weken in Barcelona. Enfin, hij heeft mij ook (weer) warm gemaakt om een eind te maken aan het onzinnige drugsbeleid, ook in Nederland, wat ons veel meer geld kost en criminaliteit oplevert dan nodig.
Ik sta achter Ben Dronkers en feliciteer hem met zijn mooie prestaties.

De komende maanden, tot aan de verkiezingen, zal Europa het speerpunt van de debatten zijn, met in de slipstream de ouderen die de prijs betalen voor de 'dictaten uit Brussel'. Dat geeft de andere partijen in elk geval de gelegenheid om indringend en helder duidelijk te maken dat Europa een gegeven is, onze deelname aan de Unie ook, en dat het ons veel meer zal kosten dan opleveren als we Europa zouden verlaten. Dat kan volgens mij ook helemaal niet. Onze hele economie, onze welvaart (die er toch nog altijd is) is verweven met Europa. De lidstaten zijn afhankelijk van elkaar, in goede en in slechte tijden. Dat er weeffouten in de structuur zitten is zeker waar, maar die zijn er om op te lossen.

De PVV is een tegenpartij, geen meepartij.

En zo begon, op een wisselvallige voorjaarsdag in april, om half vijf in de middag, ineens de verkiezingsstrijd. De PVV denderde al volop met hun slogans: WEG MET EUROPA, WEG MET DE EURO, Nederland voor de Nederlanders. De zwarte piet gaat helemaal naar Europa. Dommepraat, onderbuikretoriek, borstklopperij op niks af. Wij hebben onze rug recht gehouden, wij komen op voor de arme ouderen, voor Henk en Ingrid of hoe ze ook mogen heten. Verhagen en Rutte leken boos/verbaasd, gaven Wilders voor de volle 100% de schuld, terwijl je weet dat als je je met een onbetrouwbare partner engageert, je het lid op je neus kan krijgen. Iedereen geeft nu iedereen de schuld, zoals Simone Weijmans van het journaal zei: Zwarte piet krijgt het druk.

Het grote gedogen is afgelopen, het kabinet is volkomen vleugellam. Rutte zal steun moeten zoeken voor nog te nemen maatregelen bij de linkse partijen. waar nu ook grote problemen liggen.  Met name problemen voor de SP, die zich moet onderscheiden van de PVV, maar voor een deel op dezelfde aambeelden hamert: de ouderen mogen de prijs van deze crisis niet betalen, de 3 % uit Brussel mogen niet heilig zijn, de economie mag niet totaal stagneren door bezuinigingen.

Waarschijnlijk zijn de draaikonten van het CDA en van de VVD wel blij dat ze van die grove Wilders c.s. af zijn, die voortdurend beledigingen naar Jan en Alleman (o.a. over het Turkse staatshoofd) rondstrooiden, maar waar Rutte dan niet hardop afstand van kon nemen, een gedoogpartner stoot je niet voor het hoofd immers.

Dit alles laat een vieze smaak na, als de verkieingen nou in godsnaam maar eens goed uitpakken. Wat mij betreft een flinke meerderheid voor linkse partijen, desnoods gedoogd door de VVD.

Zondagavond, 9 april 2012. Ik zit in de auto en hoor bij met het oog op morgen Eva Jinek zeggen dat haar favoriete Tomtomstem Bram is overleden, nog geen vijftig jaar oud. Nu is Bram (Bram Bart, stemmenacteur) niet geheel toevallig ook mijn stemgids op de Tomtom, altijd en overal, maar had ik ook een speciale band met hem. Ik schreef ooit drie boeken, Doorzakken bij Jamin, Dikke Dame en tot slot Bestemming bereikt? In dat laatste boek had ik een aantal dialogen gefantaseerd (over dik zijn en mijn maagoperatie) met Bram/Tomtom. Ik praatte en Tomtom/Bram antwoordde. Mijn innerlijke tegenstem dus. Voor de presentatie van dit boek had ik de echte Bram gevraagd met mij, live, een dialoog te doen. Hij zei na enige aarzeling Ja (hij vond het best eng) en het was hilarisch om hem live te horen zeggen : over tweehonderd meter rechtsaf, bij de rotonde derde afslag links, bestemming bereikt! Hij was erg aardig en serieus en hij heeft mij toen, twee jaar geleden, een enorm plezier gedaan . Ik zal altijd even aan hem denken als zijn heerlijke vertrouwenwekkende stem me naar mijn bestemming loodst en als ik met mijn kleinzoon naar Bob de Bouwer kijk.

Dag lieve veel te vroeg gestorven Bram Bart.

Bij deze wil ik vanaf deze plaats alle luisteraars van mijn geliefde programma De Klaaglijn bij RTVNH (wekelijks een uur) bedanken voor hun jarenlange trouw. De Klaaglijn heeft 32 jaar bestaan, waarvan ik 16 jaar als presentator heb gediend. Carla Nolte heeft 30 jaar met hart en ziel de productie ervan gedaan en vaak door grondige research prachtige resultaten bereikt. Wij luisterden naar klachten, grote en kleine, van alle soorten mensen, tegen alle soorten instanties, winkeliers en verschijnselen. Waar mogelijk losten wij de klachten op en hielpen daarmee zeer veel mensen. Het programma duurde een uur en zat vol met ontroerende kleine verhalen. Dat was niet modern en snel en vernieuwend genoeg, dus ze hebben het programma zoals het was opgeheven. Er is nog wel een soort klaaglijn, elke dag één klacht die niet grondig wordt uitgezocht en opgelost. Eigenlijk is de Klaaglijn zoals die was de nek omgedraaid. Tot ons grote verdriet. En ook van luisteraars die niet malen om snelheid en spektakel, maar die geholpen willen worden, of ontroerd, of geraakt. Ik vind het heel dom van RTVNH dat ze De Klaaglijn hebben opgeheven!

Beste lieve lezers van mijn blog,

Ik snap heel goed dat ik mijn recht op jullie aandacht verspeeld heb. Ik heb schandelijk lang niets van me laten horen. Ik kan hier wel gaan uitweiden over het waarom en de ontregelende drukte in mijn leven momenteel, maar wat doet dat er toe? Ik kwam niet toe aan bloggen en omdat er niemand met een zweep achter de deur staat bij deze liefhebberij, bungelt mijn blog onderaan de 'to do's'. Niet omdat ik niks meemaak, juist het omgekeerde: ik maak teveel mee. Meest leuke maar tijdvretende zaken. Toen ik vorige week Joost Prinsen zijn hartverscheurende voordracht zag houden over Ben Ali Libi de goochelaar, het prachtige gedicht van Willem Wilmink, kreeg ik ineens weer de geest. Vooral omdat ik dit al jaren geleden gepost had, omdat ik het vanaf het moment dat ik het Joost zag doen zelf ook zo diep geroerd was. Daar had ik Bram Moszkowicz eigenlijk niet voor nodig, al pleit het voor hem dat het gedicht hem ook zo dierbaar is. Ineens heeft, door Pauw & Witteman (2 x achter elkaar!) een nieuw leven gekregen en dat is meer dan verdiend. Overigens was Ben Ali Libi het pseudoniem van Michel Velleman, vermoord in Sobibor (dit las ik in het prachtige stuk over Willem Wilmink van Frits Abrahams in NRC Handelsblad van vrijdag 30 maart 2012).

Rest mij nog jullie van harte de kleine voorstelling LEBENSRAUM van Jakop Ahlblom en Alama Racetrack aan te bevelen en jullie dringend aan te raden een Matthäus Passion (live) bij te wonen in deze Paastijd, al is het maar om te ontsnappen aan de deprimerende toneelstukjes uit het Catshuis.

Ik ga nu weer voor twee weken naar Frankrijk, als het me lukt met de iPad te bloggen ga ik dat doen, anders beloof ik dat ik na terugkomst weer mijn dingetje hier, op deze plek, weer wat vaker zal doen.

R

Het was een verademing om een uur lang (!) Van Rompuy, voorzitter van de Raad van Europa, rustig, relativerend, verhelderend, geestig, niet polariserend goed ondervraagd (PJ Hagens) te zien. Ik merkte hoezeer je uitgebalanceerde informatie over de Europese crisis nodig hebt in deze tijd. Zelfs de idiote terug-naar-de-gulden-actie wond Van Rompuy niet op. Heerlijk dat Buitenhof er in deze vorm nog is!