Het was middenin de nacht.
Bij een kennis in de Amsterdamse binnenstad wordt aangebeld.
Op het videoschermpje (dure appartementen...) ziet hij een klontvormige man staan.
Wie bent u?
Ik ben de bovenbuurman.
Mijn kennis herkent de stem en laat hem binnen.

Zijn verhaal:

Je laat je huis opklussen door Roemenen. Zoals zeer velen dat tegenwoordig doen, met Polen, Russen, Roemenen etc.

Die zijn hier illegaal, werken dag en nacht, zwart natuurlijk, eten en slapen in je huis tot de klus geklaard is.
Ze werken spotgoedkoop.
Ze werken snel.
Na jou gaan ze naar een volgend op te klussen huis.

Het is ongemakkelijk en onvrij, die mensen steeds in je huis, maar het is niet voor eeuwig en ze werken goed.

En dan is het werk ongeveer klaar.
Het moment van afrekenen is daar.

En dat gaat héél apart: de Roemenen slaan hun opdrachtgever in elkaar, binden hem vast, tapen hem met van dat gemene sterke klustape van top tot teen in, ook zijn gezicht, hij kan nog net door zijn neus ademhalen.

Ze beginnen zijn bezittingen het huis uit te dragen. Ze hebben de sleutel.
’s Avonds komen ze langs, dan blijven ze de hele dag weg. Drie dagen lang.

Alles van waarde nemen ze mee, inclusief creditcards, pinpassen, paspoort, rijbewijs etc.

Hij kan helemaal niks doen.

Tot hij merkt dat het tape door spuug zacht wordt. Het is papier.
En heel langzaam likt hij het rond zijn mond kapot, ziet kans om zich los te maken.

Hij vlucht de straat op en belt wanhopig bij zijn buurman aan.

Die ziet midden in de nacht op zijn beeldschermpje een in elkaar gedoken man staan.
Wie bent u?
Ik ben je buurman.

De politie is naarstig op zoek naar de Roemenen, zelfs via Opsporing Verzocht.

message from Hartendief [info@romantischeboeken.nl]: Je hebt gelijk hoor wat die reacties betreft. Flikker op. Als iemand iets wil zeggen dan kan dat ook op deze manier. Anders krijg je allemaal van die mensen die gezien willen worden. Kijk maar eens bij Jan Marijnissen bijvoorbeeld. Rotzooi dat commentaar. En die Hazes verft ook zijn haar en baard al. Deed Elvis dat ook op het eind? Volgens mij wel.

www.romantischeboeken.nl

Tuurlijk, Hartendief, verft André alles wat er nog te verven is.
En gelijk heeft 'ie. Dat doet toch iedereen?

Op het Filmmuseum in het Vondelpark hangt een ENORM banier met foto's van mijn barbie-Audrey-poppenkop. Vanaf 8 juli tentoonstelling en films van Audrey. Wat een zomer, tot september...



In het Wertheimparkje ligt het prachtige Auschwitzmonument van Jan Wolkers er gewond bij.
Welke gek slaat die indrukwekkende glazen plaat kapot?



Thuisgekomen staat de ME in volle bepakking een huis te ontruimen.
We kijken allemaal gelaten toe.
Een enkele sympathisant met felgroen haar speelt erbij op een gitaar.
Dat was vroeger wel anders bij ontruimingen.

realname: Rolandow

email: weblog@rolandow.nl

message: Toch jammer, dat er geen reaktie's geplaatst kunnen worden. Dat je denkt: ik wil wat zeggen, maar om dat nu meteen in de mailbox van Hanneke te dumpen!

Maargoed.

Wat betreft Hazes. Ik vond Hazes eigenlijk al zielig toen hij bij de Stoel was, of Villa Felderhof, een van de twee.

Later heb ik nog eens een producer gesproken van dit programma, die me vertelde dat het eigenlijk nog veel erger werd. Dat ze die stukken hebben weggelaten.

Sindsdien vond ik het allemaal maar zielig van die Hazes. Er lijkt wel een soort gelijkenis met Kurt Cobain te zijn. Iemand die een lekker muziekje maakt, en ineens bekend wordt bij het grote publiek.

Al die roem en rijkdom kunnen ze helemaal niet aan. Raken aan de drugs, de drank, en worden eigenlijk alleen maar ongelukkiger.

Als ik Hazes zo zie, geloof ik nauwelijks dat die man gelukkig kan zijn.

Toch zielig.

REACTIE OP REACTIE:

Ik blijf het prettiger vinden de reacties te selecteren.
Dat is mijn oude krantenhart dat spreekt.
Ik ben gewoon geen moderne bijdetijdse weblogger.
Er komen best veel reacties in mijn mailbox, maar ik wil die eindeloze welles-nietes-discussies niet op mijn weblog.
Deze dus wel!
Bedankt.
H.

Duitse vrachtwagen met staalplaten boorde zich in buurtwinkel in Kerkrade.
Drie doden.

Mag ik even terugkomen op André Hazes?
Ik heb nou eenmaal een grote zwakke plek voor hem, al heel erg lang.

Het concert in de Arena is geweest, de recensies waren welwillend.
Niet meer dan dat.

De Arena was verre van uitverkocht, het publiek bestond uit oranje brulapen en corpsballen, dat meters bier wegwerkte en alles meebrulde.
Wij houden van Orahahahanje, met zijn daden en zijn doen!

Hazes zelf kon zijn vorm niet vinden, maar dat was bij het vorige concert ook al zo.

Daar was ik nog bij (Olympisch Stadion) en dat was ook al tragisch.
Lichtelijk vals (net als bij Barend en Van Dorp), onzeker, armoedig.

Nu dus weer en nog erger, begrijp ik uit het Algemeen Dagblad.

Om de haverklap het podium af voor zuurstof en medische bijstand, hij verslikte zich regelmatig in zijn teksten en had soms de grootste moeite om de maat te houden.
Op de videoschermen was duidelijk te zien hoe hij wanhopige blikken in de richting van de coulissen wierp.

Zijn rock-‘n-roll leven vol drank, depressies en drama wordt nu uitbetaald, kennelijk.
Met rente. Want een openbare afgang is het laatste wat je hem gunt.

Zingen en optreden op zijn niveau is topsport, daar heb je veel discipline voor nodig, en dat rijmt niet met een onvervalste verslaving. Hij heeft het er nóg lang mee gered, eigenlijk.

Bij dit laatste concert liet hij, bij zijn zoveelste zuurstofshot in de coulissen, zijn gitarist tot slot een medley Hazes-hits te zingen!

Nou, dan is het klaar.

Dan moeten we het verder doen met de herinnering aan Hazes en moeten we de definitieve afgang niet mee willen maken.

Had ik al aangekondigd dat het Filmmuseum in Amsterdam en in het Haags Filmhuis deze zomer in het teken staan van AUDREY HEPBURN, mijn idool-van-vroeger-en-nog?

We (ik ben gastconservator) zijn momenteel een kleine tentoonstelling over Audrey aan het inrichten. Zes jurken, nee, toiletjes van haar couturier Hubert de Givenchy zijn al gearriveerd, er zijn oude posters, plakboeken, Barbiepoppen met Audrey’s gezicht en kleding uit films, oude tijdschriften, televisie-interviews en nog veel meer.

Er zullen diverse activiteiten (talkshow o.a.) zijn.
En natuurlijk worden alle films waarin ze gespeeld heeft in Amsterdam en Den Haag vertoond in de maanden juli en augustus, te beginnen op 7 (Amsterdam) en 8 (Den Haag) juli.

Voor details: zie de Uitagenda’s en natuurlijk de site(s)

Verdomme!Nederland-Letland moet spelen, Tsjechië moet van Duitsland winnen en ik heb een eerste leesrepetitie van een zwarte komedie!

Balend als een stekker op de fiets door storm en regen naar het station.
We beginnen met een improvistatie. Als het woord 'voetbal' valt krommen mijn tenen zich in mijn (drijfnatte) laarzen.

Maar gaandeweg de repetitie vergeet ik even de strijd op leven en dood op het veld en concentreer me op diezelfde strijd op papier.

We schelden elkaar verrot en gooien met modder, stellen ons uiterst kwetsbaar op en janken een potje. Heerlijk!

Portugal is ver weg en vier mensen rond een tafeltje in de spotlights van een knus theater leven in hun eigen wereld. Om 22.45 zijn we klaar als de beheerder binnenkomt met een gezicht als een oorwurm. Mijn hele lijf schreeuwt : "Voetbal!!"

Wat is het geworden, wat is het geworden??" smeekt een medespeler.

Twee tellen later doen we een kleine polonaise onder het uitstoten van allerlei voetbaloverwinningskreten.
"Olé,olé,olé!!

Ordinaire mensen eigenlijk, acteurs.

Astrid Ottes

André Hazes ontroert me altijd.
Ik heb het gevoel dat hij het leven niet helemaal (helemaal niet) aan kan.
Door zijn grote talent is hij terechtgekomen in een bestaan dat te zwaar voor hem is.
Te veel geld, te veel vrouwen, te veel bier, te veel profiteurs, te veel publiek om hem heen..
Een kind van vier in een te volle speelgoedwinkel.
Zijn eigen smartlap.

Uit een interview in het AD een paar fragmentjes:

over de politiek:
“Ik heb in 2002 even aan de politiek geroken, maar dat was eigenlijk nooit serieus bedoeld.
Een paar vriendjes van mij wilden kunnen waterskiën op een plas bij mij in de buurt. (..) ze hebben massaal op mij gestemd, ik heb het voorstel er in de raad doorgejast en me meteen weer uit het hele spektakel teruggetrokken. ’t Was toch allemaal niets voor mij.”

over de shows:
“de shows vallen me steeds zwaarder. Ik heb niet meer de conditie die ik 20 jaar geleden had. Mijn grote voorbeeld is altijd Dean Martin geweest. Die ging met een sigaretje en een whisky door het leven. Nou ja, bij mij is het dan een biertje.”

over gezondheid:
“Voor dat roken betaal ik nu wel een fikse prijs. Ik zing telkens een stuk of vier nummers, onderbroken door gastoptredens. Ik ga dan even in de coulissen bij een dokter langs en krijg wat zuurstof toegediend. Dan kan ik er weer tegenaan. Zo doet Pavarotti dat ook. (..)

Ik heb geen zin om nog mijn manier van leven te veranderen. Dat biertje hoort erbij. Je denkt toch niet dat ik het verruil voor een glaasje spa? Lik me reet!”

Overigens is vrouw Rachel, nadat ze André en Vinkeveen aan de wilgen had gehangen, weer terug met de kinderen.
Ze zijn het huis aan het verbouwen.
André: “Het voelt als een nieuw begin.”

Wat vinden jullie eigenlijk van het Huwelijk.
Als instituut, zoals dat heet?
Er zijn in mijn omgeving mensen die TEGEN zijn.
En dat vind ik nou weer zo ouderwets.
En achterhaald.
En uit de tijd.
Dat vind ik ook omdat ik net weer getuige mocht zijn van een tophuwelijk, althans, een tophuwelijksfeest.
Maar ook zoéén waar je een rotsvast vertrouwen in hebt.
Kijk nou eens naar deze twee bruiden.
Zijn ze mooi of niet?
Overigens: ze vonden het goed dat de Groenteman-wegloglezers even meegenieten met hun geluk.

na de bloedstollende wedstrijd tegen Zweden, na een dollemansrit door een hysterisch feestende stad (het is nog maar de KWARTFINALE mensen!!) en nog wat opwinding in mijn doorgaans saaie leven, wilde ik thuis voor het slapen gaan nog even "over de wereld" zappen.
Kom ik bij RTL 5 terecht.

Bedenk ik ineens dat ik de Award voor de onsmakelijkste domste rebbelmachine voor dit jaar toeken aan CHRISTINE van der HORST.
Ze is waarschijnlijk heel hard op haar mond geslagen, heeft er lekker veel lipgloss opgedaan (of gewoon een beetje teveel botox Christine?), haar nagels zijn rijp voor de rol van heks in een griezelige kinderfilm en ze vindt zichzelf BLOEDMOOI en GEIL, dat zie je zo!

Ze had een diepte-diepte-interview met een eveneens heel lelijke en ordinaire paaldanseres.
"Waarom is die paal van ijzer en niet van hout?"
"Dan krijg je splinters in je benen."
"O, natuurlijk."

De nieuwste Henning Mankell, Zweedse politiethriller, is HEERLIJk.
Het zijn thrillers in de traditie van Sjöwal en Wahloo.
Spannend, psychologisch, beetje romantisch.

Aantrekkelijke alleenstaande politieman Kurt Wallander (steeds mislukkende relaties met vrouwen, tobbend met zijn gezondheid, bezeten van zijn werk, filosoferend over zijn toekomst en die van de wereld, beetje somber, beetje lief) moet zich nu met de mensen van het bureau in het kleine Zweedse plaatsje bij Malmö in een ingewikkelde computerintrige storten. Heerlijk vakantieboek, en deze maand een kadootje erbij: Het Graf, ook van Mankell, maar dan dun. Een ook heel goed.

Aanrader voor wie hiervan houdt!

Mensen mensen, hebben we dan helemaal niks geleerd van de zaak-Fortuyn?
We zouden toch niet meer demoniseren?
Nu geloof ik dat dat met Fortuyn eigenlijk helemaal niet gebeurde, maar met Dick Advocaat hou ik mijn hart toch vast.

De bloeddorst waarmee over hem heen gerold wordt is angstaanjagend grof en plat.
Alsof hij veel belangrijker is dan een slechte en niet-charismatische bondscoach!
Alsof er iets veel belangrijkers gebeurd is dan een onfortuinlijk verlopen voetbalwedstrijd.

Straks trekt hij zijn dure haren uit zijn kale hoofd.
Of, nog erger, richt hij een politieke partij op wegens demonisering.

Advocaatje-leef-je-nog
ieja deeja
Ja meneer ik ben er nog
ieja deeja
'k heb mijn eten opgegeten en mijn drinken laten staan
ieja deeja
BOEM!

Als sentimentele stadslui gaven wij de musjes (ik wist niet eens dat ze nog bestonden....) op ons terras overvloedig noga (zat bij de koffie) en koekjes (eveneens).
En dat deed IEDEREEN.
Zó schattig....

Zouden die musjes nou ook obesitas (vetzucht) en diabetes (suikerziekte) krijgen, of vogelhart- en vaatziektes?

Zo is het immers altijd gegaan als wij "goed wilden doen".

Er wordt wat afgevoor- en na-wauweld these days over het EK op de televisie. Ik ben een modale liefhebster van voetballen, vind het één van de aantrekkelijkste sporten (zo niet DE) om naar te kijken, zie veel wedstrijden en krijg ook niet gauw genoeg van voor- en nabeschouwingen.

Mooiste beschouwer vind ik de alleswetende bovenmeester Louis van Gaal, gewoon met een schoolbord en magneetpoppetjes, uitleggend hoe het moet, hoe het had gemoeten, hoe het fout ging en hoe hij het had gedaan. Hij heeft ook zo'n uitstraling van OK jongens, ik leg het nog één keer uit, maar let dan wel op, want straks overhoor ik je.

Goed vind ik ook Johan Cruijff die niet te stuiten is in een onnavolgbare analyse. Arrogant, onbegrijpelijk, een soort Michael Zeeman over boeken, maar dan betoverend. Ik zag bij TV3 (wat? TV3!) de door mij bewonderde Martin Bril betogen dat Cruijff maar eens weg moet, omdat hij het niet snapt. Martin is leuk om zijn dwarsheid.
Nu ook wel. Maar Cruijff moet blijven.

Ik houd ervan als iets me boven de pet gaat. Dan heb ik het gevoel dat ik beter mijn best moet doen, en dat heb ik zelden als ik televisie kijk. En altijd als ik naar Johan Cruijff kijk. Het lijkt op de preken van de dominee in de gereformeerde kerk, toen ik klein was. Ik zat lekker tegen mijn pleegmoeder aan, wachtend op het pepermuntje, geen woord snappend van wat er over mijn hoofd heen galmde.

Naar moment m.b.t. EK-voor- en nawauwelen: Herman Pleij bij Villa BvD. Wat doet die man daar en wat deed die man daar? Volkomen displaced. Waasrom mag hij overal en altijd op luide toon overbodige weetjes verkondigen? Hij vindt vooral zichzelf GEWELDIG LEUK. I disagree.

En nog een zielig bericht uit mijn kennissenkring: J. en A. waren als trouwe supporters naar Portugal getogen, alles oranje wat hun klok sloeg, kaartjes in de pocket, daarna nog een klein vakantietje Portugal gepland. Helaas zijn ze nog voor de wedstrijd Nederland-Duitsland begon beroofd van al hun geld, creditcards, paspoorten en.... de tickets! Met een mes was hun tas opengesneden. Op het politiebureau waren honderden mensen bij wie hetzelfde was gebeurd. De wedstrijd hebben ze nooit gezien.

Commissaris van de Koningin in Friesland, Ed Nijpels, heeft een statenlid verboden nog langer te breien tijdens de vergaderingen! Ze breide non stop geitenwollen sokken (op van die lekker tikkende pennen) en of ze politiek nou helemaal up to date was weet ik niet (dat Fries is moeilijk te volgen), maar wel begreep ik uit de reportage bij Omrop Fryslan dat er een wachtlijst van Statenleden was die allemaal die sokken wilden hebben.
Wat kan er nou mis zijn met een breiend Statenlid? Ze leek mij geen VVD-ster, eerder iets groens of natuurs (op het uiterlijk afgaand dan).
Dat hadden ze ons toch niet moeten verbieden in de hoogtijdagen van het Feminisme!
De harde kern zat ALTIJD te breien, als STATEMENT. Een een knappe jongen die die pennen uit die klauwtjes kreeg....
Het wordt hoog tijd voor een vierde golf, meisjes.

Voor het eerst van het kiesgerechtigde deel van mijn leven heb ik niet gestemd vandaag.
En wat is dat een rotgevoel!
Dat komt, ik heb niet op tijd iets geregeld voor mijn vakantie met betrekking tot het stemmen.
Mijn oproepkaart ligt ergens in Amsterdam onder 'belangrijke' stapels.
Ik heb niemand gemachtigd.
Ik zit hier in het noorden, en zag geen kans deze laksheid ongedaan te maken.
En dus hoor ik er vandaag helemaal niet bij.
Verder zit ik in het duurste hotel van Leeuwarden (ik geef twee dagen interviewtraining bij Omrop Fryslân, als je dat zo schrijft) op de alleroudste, alleraftandste computer te rammelen die ik de laatste jaren onder ogen heb gehad. In een hoekje onder een trap, dat de naam "business corner'" draagt. Je zal mij nooit in het openbaar horen zeggen dat de provincie achter loopt, maar Silicone Valley is het hier in elk geval niet.
En voor de prijs van een kamer komen ze al een heel eind in de richting van een goede computer.
Ik ben er volgende week weer, vlak voor Nederland-Duitsland.

Beste lezer(e)s(sen),
Ik plaats deze reactie omdat we de Sonja Goed Nieuws Show zo missen en ik zo mellow gestemd raak in deze vakantie. Daar hou ik wel mee op hoor, want de buitenwereld is bozer dan dit.
Maar ik vind verhalen van postbodes ook altijd wel goed.
Overigens: ik heb de oplossing voor de bloed-in-de-ogen-stuwende lay-out gekregen: in kladblok opslaan. Discussie gesloten!
Hanneke

REACTIE

Beste Hanneke,
ik wil je graag nog een positief verhaal uit Amsterdam vertellen.
In februari dit jaar begon ik een nieuw bijbaantje - het gaat niet best met freelancers op
dit moment - als postbezorger in Amsterdam. Goed voor conditie en financiën
dacht ik.
Dat eerste was meer dan waar, want na de eerste week heb ik uitgeput
in een welverdiend warm bad liggen bijkomen. Maar in mijn tweede week verloor
ik mijn mooie leren handschoenen, minstens dertig euro's waard, en dat is veel
voor een arme postbode. Ik ontdekte het aan het eind van mijn 'loop', en
maakte het rondje nog een keer. Geen handschoenen.
Balend deed ik mijn beklag bij mijn nieuwe collega's.
Thuis haalde ik mijn oude, door motten aangevreten
wollen handschoenen uit de rommelkast. Daar moest ik het dit jaar maar mee
doen.
Ik was dan ook ongelofelijk gelukkig toen twee dagen later in een portiek
de handschoenen netjes in een hoekje op me lagen te wachten. Ik heb aangebeld,
en de aardige mevrouw vertelde me in een charmante mix
van Nederlands en Russisch dat ze ze eerst op de trap had gelegd, maar toen
bleek dat ze van geen van haar buren waren, had ze ze voor de ongelukkige
verliezer klaar gelegd.
Lief hè!

Ik geniet van je weblog,
vriendelijke groet, Marjo Janssen

Hoeveel ik ook van voetbal houd (om naar te kijken dan), het wordt nu wel erg bar voor ons meisjes. Jongensland is in volle omvang losgebarsten!
Je ziet alleen nog maar jongens, jongens, jongens op de televisie.
In alle soorten en maten. Mooie, lelijke, jonge, oude, met pakken en stropdassen en doorgeschoten baardjes en bruinverbrande neuzen en katerige waterige ogen en losse overhemdjes en koddige T-shirts en lelijk geknipte haren en ernstige snoeten.
En het wauwelt onafgebroken en vol zelfvertedering over voetbal.
Over het Nederlands elftal, toen, nu, straks, in '74, in '04, in 2006 (WK, maak je borstjes maar vast nat!).
Ze doen het op alle netten tegelijk, op alle tijdstippen....
Het is gewoon grotesk.
Ik zag de onbenullig-ordinair-rechtse Hans Kraaij jr. zich bekennen tot de Partij van de Arbeid omdat Wouter Bos alleen voor jongens begrijpelijke analyses over het werk van Dick Advocaat uitbraakte. Ik zag de prachtige Stanley Menzo die zijn domheid in geheimzinnigheid verpakte. Frits Barend die een zonnebril in zijn rossig-wollen-mutshaar had geduwd, Henk, Joeri en Jan Mulder (2 ooms en een neef/zoon) die TEGELIJK op alle netten over hetzelfde zaten te praten.

Het is allemaal goed hoor jongens, Maar laten we dan NOOIT MEER de term KIPPENHOK uit jullie monden horen komen als wij van gedachten wisselen over glazen plafonds, wasmiddelen of kleding!

Meisjes, we zullen er aan moeten geloven, we zullen ons erbij neer moeten leggen: we leven de komende weken meer dan ooit in JONGENSLAND. En daar helpt geen lieve moedertje aan.

Eén troost, het houdt op. Sneller dan we allemaal hopen, ben ik bang, want een afgang voor onze jongens, dat willen ook wij natuurlijk niet!

Mensen, wat krijg ik leuk veel reacties op mijn stukjes! Veel leuker dan een kijkcijfer of marktaandeel, waar we in Hilversum altijd mee worden lastiggevallen.
Ik zit weer even in de bibliotheek, het is rustig achter me, iemand leent een boek van Henning Mankell, een oude mevrouw, die gaat een lekker leesweekeindje tegemoet.
Ik wil even reageren op de meneer die met 'bloed in de ogen' de stukjes leest die zo'n belabberde lay-out hebben. Of ik niet iemand de bevoegdheid kan geven om die stukjes beter te lay-outen. Ik ben het met hem eens, al vind ik 'bloed in de ogen' een zwaar middel voor dit vergrijpje. Zonde van het bloed, zou ik zeggen. Als ik terugben achter mijn eigen computer kan ik mijn helpdeskers (Vandenb, leef je nog???) vragen hoe ik een wordbestand netjes op mijn weblog krijg. Ik kopieer vanuit de webmail, doe het in een worddocument en dat kopieer ik dan weer terug. En dat is op een vreemde computer voor een oude vrouw als ik nog een heel gedoe, meneer bloed-in-de-ogen!!!
Ik eindig met een totaal zinloos ditje en datje, waar ik erg vrolijk van werd.
Het gaat over Imca Marina, die in de VARA-gids (zich ook wel TV-Magazine noemend) verheugt op het programma TERUG NAAR OEGSTGEEST (toch wel verreweg de grootste mislukking op het gebied van leuk en/of cultureel bedoelde programma's van dit seizoen). Maar Marina is dol op lezen, heeft wel zestienduizend boeken (!!) meldt ze, waaronder veel hedendaagse literatuur. En dan (ik citeer) zegt ze: "Ik mag ook graag een encyclopedie lezen. Soms zit ik tien minuten op de wc met een van de delen van een encyclopedie. Ik heb een obsessieve neiging tot het bestuderen van dingen. Kennis absorbeer ik als een spons."
Overigens zag ik gisteren Imca Marina nog voorbijtrekken in het (buitengewoon interessante) programma SPIRITUS van de Ncrv. DAt is een soort magazine over zaken die met alle vormen van geloof te maken hebben, en echt heel leuk. Maar ook was daar een reportage in van Imca M., die als huwelijksambtenaar in haar dorp op haar riante boerderij huwelijken voltrekt en volledig verzorgt. Van dominee/pastoor/Jos Brink tot en met de blikjes achter de auto, alles kan je bij haar kopen. Ze deed in deze repo twee glanzende homomannen die dolgelukkig hun huwelijk daar lieten voltrekken. "En zingt u ook bij de bruiloft?" vroeg de verslaggever? Desgewenst zou Imca dat wel willen, maar nu niet, "want daar hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan!"
Associëren jullie even met me mee? Imca, met prijskaartje zingend op huwelijken en daarna met de encyclopedie op de wc om alles als een spons in te zuigen.
Prettig Weekeinde!

Mijn reactie n.a.v. Ditjes en datjes uit de bibliotheek:
Goed nieuws: Amsterdam is een stuk bijgedraaid sinds u op vakantie bent.
Gisteren meegemaakt in de HEMA: een verkoopster loopt de hele winkel door, ondertussen heel hard "MARIT, MARIT!!!" roepend. Mijn dochter van 3 heet zo en ik kijk verbaasd om naar wie die andere Marit dan wel zal zijn die ze zoekt. Blijkt dat de verkoopster een vers-in-de-crèche gekregen cadeautje van mijn dochter in het pad gevonden heeft met een plakkertje met Marits naam erop en nu vol overgave op zoek is naar een manier om het terug te geven. Super!
Normen- en waardendiscussie nu dus echt overbodig!
Hartelijke groeten,
Saskia van Reeden
p.s. De Annie M.G. Schmidtbiografie is ook smullen…

message: Beste Hanneke,

Ik lees het verslag van je vriend uit Mercy House en huiver. Waarom ben je de
ene keer zo geraakt door iets en staan de tranen op uitbarsten terwijl je de
andere keer een bericht 'consumeert' zonder emotie? Het verbaast me steeds
weer. ligt het aan degene die het bericht schrijft? Is het de bron?
Terwijl ik het verslag lees zie ik hem lopen tussen de zieken, ruik ik de muffe
geur van zweet en armoede, voel ik de verhitte huid van van een ziek kind. Als
ik het uigelezen heb voel ik hoe mijn tranen de bittere smaak in mijn mond
proberen te verdrijven, ligt mijn maag in een dubbele nelson en vraagt mijn
geweten woedend waarom ik nú zo dom zit te grienen achter mijn PC terwijl er
toch de laatste tijd heel wat gruwelijkheden voorbij zijn gekomen.Ik moet het
antwoord schuldig blijven.
Maar toch, er zijn van die momenten dat je na het lezen van andermans ellende
om je heen kijkt en ondersteboven raakt van je eigen geluk en schaamte óm dat
geluk.Er zijn van die momenten dat ik mensen, die hun ziel en zaligheid geven
aan de stakkers die het eten van twee rijstkorrels in de week al geluk noemen,
zou willen toeroepen: "Jullie zijn geweldig!"
Maar het enige dat ik kan doen is weer eens een bedrag over maken én dit stukje
schrijven zodat jij het kan doorgeven aan je vriend.
met nederige groet,
Astrid Ottes

Zit ik weer in mijn hoekje in de openbare bibliotheek. Drie euro per uur en dat is het dubbel en dwars waard.
Ik beleef hier avonturen waarbij drievoudige kindermoorden door zelfmoordende moeders (ochèrmen...), gijzelingen met dodelijke afloop en terreuracties in Saudi-Arabië in het niet vallen.
Men klampt zich vast aan klein geluk.
Zoals: had ik net een splinternieuw gebonden boek van favoriete thrillerschrijver HENNING MANKELL (Zweeds, in de goede Sjöwal en Wahloo-traditie) in de goede boekhandel hier op het eiland aangeschaft. Duur, maar lekker. Laat mijn vakantiepartner het op een bagagedrager liggen. Fiets ik weg, zonder boek in mijn fietstas (wist ik natuurlijk niet)! Thuis, boek zoeken, boek weg. O jee o jee. Reconstruerend constateren we: dit boek is weg. Ik denk: het is hier een EILAND. En daar doen ze altijd nogal sentimenteel over, de eilanders en de gelovige badgasten. Het is hier zo veilig, er gebeurt hier NOOIT wat. OK, wij zoeken naar dat boek. Het moet nog ergens op het eiland zijn. Ik ga naar de boekwinkel, weet u raad? Ja hoor, hij weet raad. Zag gisteren een eilander met het splinternieuwe Mankellboek zitten, wist wie het was, wist ook wie het gekocht had, namelijk ondergetekende. Nu pas, nu ik er naar vraag, valt bij hem een kwartje, hij gaat bellen en jawel, straks kan ik het boek komen halen.
Inderdaad, dit is een verrukkelijk eiland. Hier overkomt je geen kwaad.
Zo heb ik ook mijn peperdure bril, verloren uit mijn tasje zondagmiddag, teruggevonden in een fietsenrek, vlak bij de plek van verlies. Hebben jullie, surfnerds, grotestadslui, daarvan terug?
Als je in mijn woonplaats (Amsterdam) je fiets zonder slot tegen je heup laat staan wordt hij al gestolen. Is een vriend van mij gebeurd! En hier krijg je je splinternieuwe boek.... enfin, het is wel duidelijk hè?
Lezen jullie allemaal het bloedmooie stukje van Remco Campert dd vandaag, woensdag, in de Volkskrant nog even?
En ik plaats een reactie op het stuk over Aids in Thailand door Han Nefkens in een apart stuk.
Ik kom donderdag of vrijdag weer in mijn hoek in de bieb, met dank aan mevrouw De Boer!

door Han Nefkens

(sorry voor de idiote lay-out, ik sta machteloos, H.G.)

Het is hier in Thailand niet moeilijk mensen te ontmoeten; een vriend stelde
me voor aan iemand die net als ik schrijft. We hebben nog meer gemeen dacht
ik toen ik zag dat Tew dezelfde bril draagt als ik. Ook heeft hij een huis
in de buurt van Barcelona dus we spreken Spaans met elkaar op weg naar Mercy
House, het ziekenhuisje waar mensen met Hiv verzorgd worden en dat midden in
de sloppenwijk van Bangkok is gelegen.
Tew is daar elke dag en kent dus iedereen. Zo vrij en ongedwongen als hij
zich beweegt, zo verstijfd ben ik bij het zien van mensen met wie ik zoveel
gemeen heb behalve het feit dat we op een andere plek zijn geboren.
De meeste liggen in bed en wachten. Het beeld van vroeger dat wij met zoveel
moeite uit ons geheugen hebben gewist bestaat hier nog steeds.
Op een bed ligt een oude man aan een zuurstofapparaat. Dichterbij gekomen
zie ik dat de man helemaal niet oud is, hij is jonger dan ik. Tew denkt dat
het vandaag zijn laatste dag zal zijn, hij streelt zijn arm en fluistert wat
in zijn oor. Ik kijk de andere kant op, daar ligt een jong meisje met haar
ogen wijd open. Ze straalt maar kan me niet zien, het virus heeft haar
hersenen aangetast, ze is sinds kort blind. Ik raak haar hand even aan, ze
knijpt zachtjes terug.
In een andere zaal spelen kinderen. Het feit dat hun moeders toen die
zwanger waren medicijnen hebben gekregen betekent dat sommigen nu
resistentie hebben ontwikkeld tegen Hivremmers, zij worden vaak niet veel
ouder dan twaalf jaar. De kinderen die te zwak zijn om naar school te gaan
kijken naar tekenfilms op de televisie. Ik ga bij ze zitten, geef een jongen
vruchtensap te drinken en streel de rug van een meisje met uitslag op haar
lippen. Wat neem je mee voor kinderen met Hiv? Zuurtjes, balpennen,
teddyberen, Crixivan?
Een aantrekkelijke vrouw loopt rond in een t-shirt met daarop in grote
letters het woord Police. Over een paar weken is ze sterk genoeg om weer
naar de Super Pussy Club in Patpong te gaan en wat te verdienen voor haar
familie. ‘Wat moet ik doen?’ zegt Tew, ‘Moet ik het haar verbieden?’
Ik stel voor dat ze een grote zak condooms meeneemt. Maar volgens Tew
gebruiken veel clienten die toch niet. Het meisje is jong, ziet er goed uit,
de mannen zijn ver van huis in een exotisch land.
Een vrouw wordt binnengebracht door haar vader. Ze heeft een open wond op
haar billen, hij weet niet meer wat hij met haar moet doen. In een plastic
tasje draagt ze haar bezittingen, een bloes, een beker, wat foto’s. Ze legt
de plastic tas op het nachtkastje, gaat voorzichtig op het bed zitten en
kijkt rond. Wanneer haar vader afscheid neemt en weg loopt zwaait ze hem na,
ook als hij al lang verdwenen is.
Het liefst was ik bij haar op het bed gaan zitten om haar gezelschap te
houden en me zelf niet zo alleen te voelen. Maar ik ga verder, het is een
instinct, ik kan niet anders.
In de volgende zaal wordt een ernstig zieke gemasseerd, de vrijwilliger
draagt een masker tegen het gevaar van tb besmetting.
Mijn Thaise alter ego met de smaakvolle bril zegt dat hij al een tijd geen
maskers meer draagt, hij is niet meer bang. Ik heb nog veel van hem te
leren.
Ik glimlach naar de vrouw op het bed, zij lacht terug zoals Thais dat altijd
doen, een lach die duizend dingen kan betekenen en die wij buitenlanders
niet kunnen interpreteren.
Over een maand ben ik hier weer, ik weet het zeker want ondanks de
verschrikkelijke naam hoor ik thuis in Mercy House, ik en wij allemaal.

Mijn tweewekelijkse halfuurtje is al voorbij, maar de vriendelijke bibliotheekmevrouw laat me rustig rammelen. Iedereen is hier vriendelijk, de zon schijnt, niks te klagen.
Van de talrijke geweldige reacties die ik in mijn mailbox krijg pik ik er eentje uit. Max Dohle meldt dat de Hepburnfans maar even moeten kijken op http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/3763887.stm" waar - o triomf - staat dat Audrey Hepburn door allerlei smaakmakers is gekozen tot de allermooiste en allerpuurste schoonheid van altijd, geloof ik. BOVEN CLEOPATRA, who the hell is C.? Ik had het op mijn dertiende al door, dat AH van altijd voor altijd was.
Verder woedt de lippenstiftdiscussie voort (klein penseeltje, ook heel handig), maar die geef ik hier niet weer, want TE onbenullig om uit te melken.
Daarom neem ik de reacties ook niet op: ze zijn of te persoonlijk, of te vleiend, of te negatief, of te triviaal... Enfin, ze zijn voor mij heerlijk om te lezen, maar wat moet u er mee? Voor je het weet krijg je van die langdradige discussies tussen reageerders, welles, nietes, nou dat vind ik niet, nou, dat vind ik juist wel, dat werk.
Ik heb ook mijn bekomst van de Lubbers-kwestie. Jl. zaterdag weer een staartje, in NRC-Handelsblad, waarin Elsbeth Etty Cisca Dresselhuys, hoofdredacteur OPZIJ, interviewt over Lubbers. Een aardig stuk, vooral ook omdat ik Cisca D. zo verstandig vind en vond. Ze slaat de spijker op de kop, het gaat er helemaal niet om of iemand een womanizer is (juist wel leuk, vind ik), of hij klopjes of kneepjes of aaitjes uitdeelt aan dames of hondjes om hem heen, als hij zijn macht maar niet misbruikt. Als je je maar niet gedwongen voelt, om baan of positie, om het leuk te vinden. Als je maar mag zeggen Hè Ruud, doe dat lekker thuis, of zoiets. En als daarmee dan de kous af is. Voor Ruud en voor de dame in kwestie. Nou ja, lees het stukje van Cisca en Elsbeth, daar staat het goed in. Behalve dat Ruud in therapie zou moeten als hij met deze schrik vrij komt. Dat is een GRAPJE, neem ik aan. Hij moet misschien, net zoals sommige andere hooggeplaatsten, een testosteron-remmend pilletje slikken.
Ik wil los van mijn geschrijf ook nog een stuk plaatsen van een goede vriend van me, Han Nefkens, die zich vanuit Barcelona waar hij woont geweldig bezig houdt met ondersteuning van het Aids-onderzoek. Hij is er persoonlijk zeer bij betrokken, heeft de middelen om een deel van het onderzoek te financieren en bezoekt daartoe regelmatig een ziekenhuis in Thailand. Los van dit stuk plaats ik zijn mooie verhaal, ik hoop dat hij het goed vindt.
O ja, ik heb hier twee boeken gelezen, wil ik even noemen:
de autobiografie van Ruby Wax (Hoe had je me willen hebben). Voor een deel erg koddig en over de top-grappig, maar als je daar doorheen leest, heel aangrijpend. En leerzaam voor alle televisie-ijdeltuiten zoals ikzelf. Ze komt uit een dramatisch gestoorde (joodse immigranten)familie, enig kind van gruwelijke ouders, vecht zich een weg naar de top waar ze uiteindelijk belandt, is getrouwd en heeft drie kinderen en stortte plm. twee jaar geleden volledig in. Tot en met opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Ze schrijft daar heel eerlijk over.
En ik las, een jaar na dato, het laatste Geheim Dagboek van Hans Warren. De totale fysieke en sociale ontluistering, de bij voorbaat verloren strijd tegen de aftakeling, de wrede paniek bij Mario Molegraaf, zijn partner, de lichtpuntjes in de vorm van kunstaankopen, lekker eten, koken, vrienden, uitstapjes, de natuur. De laatste bladzijden zijn geschreven door Mario, dan ligt Hans op sterven en sterft uiteindelijk ook.
Ik heb maar een paar van die dagboeken gelezen, je moet je daarin storten, net als in het Bureau van Voskuil (heb ik wel opgesmuld), dat deed ik niet, maar de sensatie van het slotdeel maakt dat ik toch ook nog eens een vorig deel ter hand ga nemen.
Dit was het even.
Ik zet nog even het verhaal van HAN NEFKENS op mijn log. Even pronken met de veren van mijn vriend Han.