Het zou pijnlijk geweest zijn, als ik fijngevoelig was.
Dat ben ik niet zo, beetje bord voor m'n kop heb ik wel (soms wel makkelijk, vaak maak ik er ook brokken mee).

Zondagmiddag moest/mocht ik op de Uitmarkt bij de Bezige Bij mijn boeken signeren als mensen ze kochten.
ALS ze ze kochten.
Niet dus.
Nou ja, vier of vijf.
In een heel uur.

Ik zat naast REMCO CAMPERT.
Die kreeg een lamme hand van het signeren.
Lange rijen voor TOT ZOENS en ander prachtwerk van deze grote schrijver.
Ik heb hem mijn pen gegeven.
Gevraagd of hij iets wou drinken.
En of hij met mij op de foto wou.
Dat wou hij wel.



Tot Zoens, alle megamooie verhaaltjes van Campert in een dik boek, voor maar € 15,--.
Omdat de Bezige Bij zestig geworden is!
En Remco 75!

(Remco: "Lijkt me wel leuk zo'n weblog of hoe noem je dat? Alleen denk ik dat ik er te oud voor ben. Ik begin er maar niet meer aan.")

Nu ben ik dus dag in dag uit aan het discussiëren over "schnabbelen" door journalisten.
En die discussie waaiert makkelijk uit naar acteurs, presentatoren
Ik spreek zelf heel af en toe een reclamespotje in.
Al jaren die van de Triodosbank. Sympathieke bank.
Ten onrechte (heel stom van me) iets voor het ministerie van justitie (de "kliklijn").
Het staartje van de Telefoongidscommercials door Arnon Grunberg en Carice van Houten. Prachtige reclamespots. (lees meer)

Saskia schrijft:

De commissie Duivesteijn?

Wedden dat niet alleen incorrect gecomminuceerd is naar… toe (over correct communiceren gesproken!...), maar dat ook diverse hoofdrolspelers “geen herinnering hebben” aan de kern van de zaak?

Toch dienen die commissies wel een doel: zo heeft de Bijlmerenquête de banketbakker die gevulde koeken mocht leveren een verzorgde oude dag opgeleverd.

Twee weken lang elke lange dag op Nederland 2 een rechtstreeks verslag van de commissie-Duijvesteijn.
Het gaat over de procedures die hebben geleid tot besluitvorming rond de Betuwelijn en de HSL.
Maar het is echt onnavolgbaar praten achteraf, de besluiten zijn genomen, die Betuwelijn komt er (ik geloof dat die HSL minder kwaad doet) en dit onderzoek dient alleen "als les voor de toekomst."

Ik heb daar nou helemaal geen vertrouwen in.
Ze weten van tevoren wat ze willen horen en daar hebben ze hun vraagstelling, na lange voorgesprekken, op ingericht.
Het is niet correct "gecommuniceerd naar de politiek en de ambtenaren toe."
Wat ik je brom.
En dus zijn de besluiten op grond van slechte informatie genomen.
Tel uit je winst. (lees meer)

Hans Vonk was een bijzonder dirigent en een bijzonder mens.
Ik heb hem niet zelf gekend, maar hem wel een beetje gevolgd.
Hij is dit weekeinde overleden.
Woensdagavond (zeg maar -nacht) om 0.05 uur wordt op Nederland 3 een portret/interview dat Frénk van der Linden met hem had nog een keer uitgezonden.
De moeite waard!

Had ik al eens verteld dat ik graag op de site van de publieke omroep mag kijken?
Leuk nieuws en informatie over de wereld van radio en tv en die daarbuiten (ìs die er dan??).
Maar net schrok ik me toch dood.
Ik ging even naar het overzicht van de nieuwe plannen van de diverse omroepen.
En zag mijn fotootje staan.
Natuurlijk, ik ga B & W presenteren, dat wordt bij de nieuwtjes vermeld natuurlijk.

Maar wat schetst mijn verbazing dat het fotootje niet bij de VARA, maar bij HUMAN (v/m Humanistische Omroep Stichting) stond.
En bij "radio".
Ga ik naar Human en naar de radio?
Weet ik niks van.

Ja hoor, ik schijn 2 x per week, op dinsdag- en vrijdagmiddag, vanuit Desmet live gasten te ontvangen en met hen
te praten over kunst, cultuur, filosofie en wat niet al.
Maar dat kán ik helemaal niet!
En dan kán ik helemaal niet!
Daar is geen sprake van!
En het begint vrijdagmiddag a.s. al, over Willem Wilmink!!!!

Na even wat vlugzout genomen te hebben begreep ik de vergissing (een beetje):

op dinsdag- en vrijdagmiddag, op 747 AM, zat (en zit, hoop ik) niet GROENTE-, maar HOLman.
Theodor Holman.
Die ontvangt en praat en leest en weet.
Ik luister er zo vaak mogelijk naar, je kan mij een FAN van dat programma noemen.
Een AANRADER overigens.

En geloof mij, dat programma is leuk en interessant doordat Theodor, en niet ik, daar zit.

Dus vanaf vrijdag 3 september afstemmen op 747AM, van 14 tot 16 uur.
Iedere dinsdag en vrijdag.

De andere dagen is 747AM ook leuk trouwens, een laatste restje RADIO dat niet hoeft mee te hijgen met sport en nieuws en nieuws en sport.

Uit het Algemeen Dagblad:

Moederliefde is verslavend.



De liefde van een moeder voor haar kind heeft in haar hersenen dezelfde uitwerking als cocaïne snuiven, de honger stillen en seks bedrijven.
Dit blijkt uit onderzoek van twee vooraanstaande Britse neurologen.
Ze zijn er als eersten in geslaagd moederliefde in de hersenen te signaleren.
Op mri-scans van 20 jonge moeders die naar een foto van hun kind kijken, lichtten de gebieden in de hersenen op die dopamine aanmaken.

Deze stof veroorzaakt een gelukzalig gevoel.
Volgens de onderzoekers betekent dit dat moederliefde niet louter opofferend is, zoals vaak wordt gedacht, maar ook bevredigend. (lees meer)

Deze foto stond bij de aankondiging van Jos Brink geeft een rondleiding langs spirituele plekken in Amsterdam, vanmiddag om half vijf, op Nederland 1.
Goeie foto!!!

Astrid Ottes schrijft:

Kijk, dáár word ik nou vrolijk van.

De Duitse Lotto is tien weken op zoek geweest naar de winnaar van 9.1 miljoen en toen ze hem uiteindelijk gevonden hadden bleek dat-ie het allang wist.
Maar hij wilde er even rustig over nadenken.
"Wat moet ik met 9.1 miljoen?
Kan ik dan nog wel op mijn pantoffels de hond uitlaten?
In mijn favoriete Bierstube mijn dagelijkse litertje drinken?
Krijg ik er dan ineens tientallen 'vrienden' bij en wíl ik dat?
Ik kan een kast van een huis kopen en nog een paar leuke optrekjes maar ja, ik heb net de hele buitenboel geverfd en de tuinkabouters opnieuw gegroepeerd.
Ze staan er net zo gezellig bij.
En dan, wat moet ik met al die huizen?
Je moet er ook weer naar toe en ik heb een pest aan reizen!
Een nieuwe auto....dát is nog wel aardig. Een glimmende zwarte BMW ofzo.
En voor moeder de vrouw een abonnement op de schoonheidssalon.
Oh hemel! Die wil dan natuurlijk elke dag gaan shoppen, én op tennisles én naar party's waar je van die ingewikkelde drankjes en hapjes moet eten.
En een beetje rondkuieren in mijn overall in de tuin mag dan natuurlijk ook niet meer van haar want we moeten 'op stand' leven, wat dat ook mag betekenen.

Ik moet er nog maar eens even goed over nadenken.
Tsjonge...9.1 miljoen! 't Is wat!

Toen de Duitse Lotto bij hem kwam had hij een besluit genomen, helemaal alleen, tussen zijn tuinkabouters.

Hij hoefde het geld niet.
Hij schonk het weg aan goede doelen en richtte samen met de Lotto een stichting voor sociale doeleinden op.
Zijn vrouw viel flauw toen ze het hoorde.

Een standbeeld voor die man!!!

Wat een item nou weer, waar Reporter (researchprogramma van de KRO-televisie) de hele komkommerzomer kennelijk op heeft zitten broeden.
Journalisten van de televisie hebben zich “massaal verrijkt” door bij te klussen.

Nu waren Gijs Wanders en Annette van Trigt even de koppen van jut, zij hadden als gespreksleider respectievelijk bijna 2 ton en een halve ton bijverdiend bij het CWI, een non-profit-instelling.
Maar in hun kielzog rolden de namen van presentatoren/tv-journalisten over de borreltafels.
Welke bekende tv-presentator heeft het niet gedaan?

Ikzelf ook hoor. Meerdere malen.
Ik ben ermee opgehouden, omdat ik me altijd ongelukkig heb gevoeld bij dit werk.
Niet uit principe, maar omdat ik het zo zwaar vond. (lees meer)

Met dit weer moet ik eigenlijk in bed blijven.
Daarbuiten is het niet alleen heel nat, maar ook onguur.

Ruzies, slecht nieuws, pech, dreigpost, het valt allemaal net zo hard op me als de niet aflatende regen.
Hagelstenen vol woede op mijn kop.

Dat duurt al een tijdje, langer dan de regen.
Daardoor kon ik niet vrolijk schrijven in deze hoek.
Maar als ik het er nu even uitpoep, keer ik het tij misschien wel.

“Je mag niet op mijn verjaardag komen.”
“Je bent een NSB-er.”
“Je hebt een congres geleid voor een ministerie.”
“Je houdt je niet aan je diëet.”
“Je programma’s zijn net AVRO’s Service Salon.”

Dit is een greep, een klagerige keuze uit een berg waar ook heel veel liefs in zit.
Maar ik kan slecht tegen kritiek en ruzie.
Dit moest ik even kwijt.

Doortrekken en klaar.
Straks klaart het vast op.



Vanmiddag moet/mag/ga ik een “talkshow” leiden over Audrey Hepburn.
Nog een week en dan is het Hepburn-festival (films en tentoonstelling) in het Filmmuseum Amsterdam afgelopoen. Grandioos succes geweest, trouwens.

Annemiek Barnouw mailde me, als reactie op Ach Bach:

Jaja, klassieke muziek en hangjongeren.
Ik gebruik hem ook.
Mijn woonkamer zit boven een poort waar nog wel eens gevoetbald wordt.
Als ik het boink.....boink.......boink etc. zat begin te worden dan gaat het raam open en de klassieke muziek aan.

Er zijn 2 mogelijkheden:
A) ze gaan weg, prima, kan ik tenminste rustig verder luisteren;
B) ze blijven en dan steken ze er nog wat van op.
Een win-win-situatie dus.

Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat ik me er niet voor geneer om heel hard de sacre op te zetten, volgens mij moet dat heel erg shockerend zijn als je alleen gewend bent naar muziek in vieren te luisteren!

Logcorrespondente Astrid Ottes schrijft:

De winkelketen Co-op in Groot Britannië heeft hét middel gevonden om hangjongeren op de vlucht te jagen.
Ze laten de hele dag Bach en Beethoven uit de speakers schallen.
Dát zal ze leren!!
Het helpt nog ook want de overlast is al tot meer dan de helft beperkt.
De hangers hebben eerst geprobeerd om de componisten tot zwijgen te brengen maar dat is blijkbaar mislukt.

Ik moet even heel diep zuchten.
Sorry hoor!
Is het al zo erg gesteld met onze jongeren dat ze de twee grote B's niet kunnen aanhoren of word/ben ik een oude zeurmuts, een ouwe doos uit de ouwe doos?

Ach kom, ik neem nog een kopje koffie...met een Mozartkugel!

Klaas Koppe is een bekende fotograaf.
Hij portretteerde Boudewijn Büch veel.
Een aantal van zijn foto's worden ook geveild bij Sotheby's.
Hij figureerde ook in het door mij als ergerlijk ervaren 'onthullende' posthume portret van de geheime Büch.
Hij was, schreef ik, een vriend van Boudewijn.
Hij reageerde als volgt:

Voor zover men van vriendschap kan spreken met een "fenomeen", het is net als in de natuurkunde,
zowel in het absurd kleine als in het gigantisch grote heersen andere wetten -relativiteit en quantum-
waarvan ik niet veel begrijp, maar die ik wel zou willen doorgronden.
Ik wist wel van de context (van dit programma, hgr), men is op zoek naar de feiten en eerlijk gezegd ben ik daar ook wel benieuwd naar,
maar ik zeg toch altijd mijn eigen mening en mijn herinnering aan BB is er een van warmte.
Maar ik weet ook dat hij veel mensen pijn heeft gedaan.
BB had natuurlijk ook zijn zwarte kanten, maar als eenvoudig zwart-wit fotograaf kan ik moeilijk een portret maken
zonder zwarten, hij was erg veelzijdig en niemand heeft hem kunnen (be)grijpen.
Ik heb hem proberen te grijpen in zwart-wit foto's en daarvan ga ik er nog een groot aantal op mijn Boudewijnsite
zetten



Moeder Buch knipt zijn haar.

Vorige week lid geworden van een nieuwe sportschool.
Ik moet erheen, vanochtend, voor het eerst.

Net nou de dames hockeyen, Leontien rijdt, PvdH zwemt, Edith en Mark judoën.
Vanavond dan?
Maar vanavond geeft Marco zijn visitekaartje af met het Nederlands elftal.

Het was echt zo'n dag om lid te zijn van een sportschool en niet te gaan.
Om bij de televisie een traantje te laten om Leontien.
Een beetje verliefd te worden op Pieter van de Hoogeband.
Om niets te snappen van judo en er toch ademloos naar te kijken. Geweldig, Edith, zilver!!
Om Willem-Alexander lichtelijk sympatico te vinden.
En om de 2 - 2-stand tegen Zweden te zien als een overwinning, op het saaie voorspelbare conservatieve voetbal waar we het jarenlang mee hebben moeten doen bij het Nederlands elftal.

Na de Olympische Spelen ga ik echt fitnessen.

door Han Nefkens

Wat zal dat toch zijn met broertjes en/of zusjes van bijzondere doden?
Hun hele leven waarschijnlijk knarsetandend van jaloezie onbekend gebleven, en de overledene is nog niet koud of de broers en zusters komen vanonder hun stenen vandaan.
Mogen ze eindelijk, ein-de-lijk, ook op de televisie.
Wordt hun ook eens naar hun mening gevraagd.
Kunnen ze op de schouders van hun dooie broer gaan staan en naar beneden trappen.

Ik dacht aan de minne broertjes van de bijzondere Pim Fortuyn.
Ik dacht aan het boosaardige zusje van Ischa Meijer (dat een walgelijk ontluisterend oninteressant boekje over haar broer schreef na zijn dood).



En ik denk aan het onaantrekkelijke broertje van Boudewijn Büch.
Vanavond, in Netwerk, speelde hij een glansrol.
In ‘HET WARE VERHAAL VAN BOUDEWIJN BÜCH'.
De broer Patrick Buch (de puntjes had Boudewijn erbij bedacht. Goed!!!)

Niet Menno, die lijkt mij o.k., maar een getrimde burgerversie van Boudewijn, zou zó een type van Kees van Kooten kunnen zijn, met overigens wel de typische Buch-stem.
Dat was af en toe wel schrikken. (lees meer)

Ron schrijft:

hoe komt het dat ik een beetje korzelig ben van dat stukje van sybrand?
Ik heb geen 'verstand' van de dingen, maar wel een 'gevoel' voor de dingen.

Lang geleden was ik wijkverpleegster; hoe kleiner de huizen hoe groter de honden, zorgen dat je een handvol hondenvoer in je zak had om 'm af te leiden, soms moest ik een terminale patiënt gaan verzorgen terwijl de hele familie naar een pornofilm zat te kijken, met het schaamrood op mijn bleue billen keerde ik me af; als we een speciaal bed bij iemand moesten laten bezorgen waren we erbij, anders was het al verpatst voor de patiënt erin lag.
We hadden het nooit over 'ze' of 'hullie'.
We keken gewoon naar de omstandigheden en pasten ons aan.

Wie is maatschappelijk beperkt? De eenzame vrouw met cartier om haar alles in de chique seviceflat, die kijkt nl ook naar linda!
De kortademige mijnheer met zuurstoftankje (dat door de buren ververst wordt) in de volksbuurt?
Hij kijkt standaard Tros of sbs6.

Ik heb het unheimische gevoel dat 'ze' en 'hullie' er in de tijd van Pim Fortuyn ingeslopen zijn.

En nee ik ga niet zeggen dat vroeger alles anders/beter was, ik zie elke dag mensen in de zorg/onderwijs/politie etc. waar ik mijn petje voor af neem, die de wereld draaiende houden.
Waarvan akte!

Vanuit België post Luc Verhelst ook een reactie op de 'maatschappelijk teleurgestelden'-discussie.

Nu wil ik me er ook nog even tegenaan bemoeien.

Natuurlijk, Luc, weet ik dat ik aan de hoge kant van de wip zit, materieel gesproken.
Natuurlijk weet ik dat er heel veel mensen in Nederland zijn die de klappen krijgen, op wiens hoop de duivel altijd schijt en dat er een onaanvaardbare ongelijkheid is, die steeds groter wordt trouwens. Het gaat harder neerwaarts dan ooit.

Ik vind alleen de term 'maatschappelijk teleurgestelden' onaangenaam.
Neerbuigend.
Ik associeer het woord ook dat met een negatief soort houding, die dan ook leidt tot een stemming waar bepaalde politieke stromingen op kunnen gedeien.
En daar ben ik allergisch voor.

Dit heeft allemaal niks met de Tros te maken.
Heel wat goeie programma’s (alles met Linda de Mol, Dit was het Nieuws, de Tros-Nieuwsshow op radio 1, de Bauers en nog veel meer).

Mijn ergernis heeft met de woordkeus van Daalmeyer te maken.
Die stelde me maatschappelijk teleur.

Wat heb ik een hekel aan de zogenaamde ‘koffietafelboeken’, hebbedingboeken waar je niet in leest maar bladert.
Ze kunnen nooit in gewone boekenkasten, als je geen koffietafel hebt slingeren ze rond, stapelen zich op, het bladeren verveelt heel snel en het volgende koffietafelboek komt je toch al te volle huisje binnen in het kader van: “We wisten niet wat we je moesten geven, je heeft alles al, we geven een leuk boek.”

Maar vanavond zag ik een boek, bij vrienden, waarvoor ik bereid ben een koffietafel aan te schaffen.



Het heet 1000 Extra/ordinary Objects en het is een uitgesproken geestverruimend boek.
Er staan, op meer dan 700 pagina's, objecten in afgebeeld die zowel heel vreemd als heel vertrouwd zijn.
Daarbij staan informatieve en heel cynische, geestige teksten.

Ik heb er onder het praten en eten/drinken alleen maar kort in kunnen bladeren en snuffelen, maar ik herinner me een pruikje van schaamhaar omdat Aziatische vrouwen daar te weinig van hebben; zwarte tandpasta; lollies met insecten erin (die kende ik al); een zak bloed voor wantrouwende reizigers; een wijnfles met Hitler op het etiket; vele honderden nuttige en nutteloze objecten.
Wat een leuk boek!



Op Internet zag ik dat behalve dit boek er in deze serie ook één is met Tekens.
Daar laat ik er twee van zien, omdat ik die zo mooi vind.





Ik geloof dat de boeken geproduceerd zijn door de man die de Benetton-campagne bedacht had.
Die heette Olivieri Toscani. Zijn uitgeverij Colors.

Als ik nou ooit een koffietafel op de kop tik, neem ik de duizend buitengewone objecten erop!

Gisteren het schokkende nieuws dat twee meisjes (16 en 19 jaar) in Den Haag 'jarenlang' zouden zijn opgesloten door hun ouders en dat ze waarschijnlijk ook mishandeld zouden zijn.
De ouders en de 21-jarige broer zijn gearresteerd.

Een bezorgde politiewoordvoerder benadrukte de ernst van de zaak.
Jarenlang opgesloten.
Mishandeld.
Niemand in de buurt had ooit iets gemerkt.
Dat kan natuurlijk niet getolereerd worden!

RTL 4 meldde vanavond in het nieuwsbulletin dat het hier Turkse meisjes betrof.
O ja.
O jee.

Maar het NOS-journaal meldde aansluitend, dat het misschien toch even iets anders lag.
Dat het eigenlijk niet zeker was dat de meisjes jarenlang opgesloten waren geweest.
Dat de meisjes gewoon op school waren ingeschreven.
Dat buren de meisjes meermalen op straat hadden gezien.
Dat de meisjes dit verhaal wellicht hadden bedacht om niet uitgehuwelijkt te hoeven worden.
Om aandacht te trekken.

Heel effectief.
De aandacht is getrokken.

Ik kan me levendig voorstellen dat je voor geen prijs uitgehuwelijkt wil worden.
Maar het werpt ineens een totaal ander licht op zo'n schokkend bericht.
O ja.
O jee.

Tja, het uitleggen van een kaartspel mag zeker onder de grootste Loguitdagingen geschaard worden.
Ik krijg nu heel wat wanhopige loglezers in mijn mailbox die vast komen te zitten met dit geweldige spel, omdat ik het natuurlijk krakkemikkig uitleg.
Misschien helpt deze foto een beetje.



Kijk, we hebben dus vijf kaarten in onze hand.
Voor ons liggen (maximaal) vier rijtjes kaarten op ‘parkeerplaatsen’, zoals wij dat noemen.
Die moeten van hoog naar laag (in elk geval moet elke volgende kaart hetzelfde of lager zijn dan de vorige) afgelegd worden, maar eenmaal gelegd blijft gelegd. Dus je kan jezelf behoorlijk vastzetten daarmee. (lees meer)

ter wereld....
in Les Montèzes in de Cévennes.
Onze correspondente aldaar schrijft:

Gisteren naar ‘t circus geweest in Monoblet.
Een pieperdepiep mini-cricus met 2 lama's, ‘n pony en ‘n geit.

De ouwe, kale aap en dito leeuw die ze een paar jaar geleden nog
hadden, waren kennelijk overleden.

Ik stuur je een foto van de acrobaat/geit (de topattraktie)..
Zij heet Antoinette.
Antoinette is een geit, die voor haar baasjes geen geit is, lijkt me.

Er trad een vrouw op, Candy geheten, die kon hoelahoepen als de beste.
Vooral de handgebaartjes die ze maakte en de elegante houdingen die ze aannam
(terwijl een kollega dan allehoep!!! riep).

Er waren vragen over de Dierenriemtekens à la Bobbie door Karin van Elderen, die ik afbeeldde.
Zijn ze te koop?

Karin maakt op verzoek uw dierenriemteken voor € 99,-- excl. BTW.
Via deze reactiebox te bestellen.



en weet u nog hoe één er in het echt uitzag?
Zó:



en o ja, Karin is Kunstenaar, en ze maakt ze steeds nieuw, dus kleine artistiek verantwoorde afwijkinkjes kunnen erin zitten.

Astrid schrijft:



Wat hebben wij nederlanders toch in de zomer, dat onze parken die doorgaans vergeven zijn van de junks, drugdealers, onoplettende skeelers en ander ongerief, veranderen in culturele parken waar bonte tenten en feestelijke verlichting ons lokken om de meest uiteenlopende theatervoortellingen te zien?

Ook in Groningen (dáár helemaal?? Ja, daar!)is het Noorderplantsoen ieder jaar in augustus Noorderzon.
Tien dagen het gelukzalige gevoel van zoele zomeravonden die zinderen van toneel, dans en muziek, koel bier in glazen(!)heerlijke hapjes, buiten eten bij "Jantje zag eens pruimen hangen" of gewoon ergens bij een eettentje aan lange tafels.
Kinderen die al lang in bed horen te liggen, honden die zwemmen in de vijvers, heel jonge en heel oude stelletjes en alles wat daar tussen in zit.
Zien en gezien worden.
Paraderen op de Parade.
Het is verslavend lekker en leuk.
Zelfs in Groningen.

Zeker in Groningen, zegt Hanneke.

Han Nefkens wrote:
Ik zag op je weblog de foto van de Prada winkel in Los Angeles.
Wij waren in de Prada winkel van Rem Koolhaas in Tokyo, prachtig!
Ze hebben de meest uitgebreide sortering Prada die ik ooit buiten Milaan heb gezien en ook de meest dure.
Met touch schermpjes overal waarop je de hele collectie kunt zien.
Het lijkt meer op een lounge van vijf etages dan op een winkel.
Ruimte is schaars in Japan en zij hebben meters niets, het toppunt van luxe.
De mensen die van het niets hebben genoten en iets hebben gekocht worden tot buiten uitgeleide gedaan door het personeel dat bij het afscheid verschillende malen diep buigt.
Daar betaal je ook zoveel meer voor.
Ik denk niet dat zoiets in Nederland zou werken. Binnen mocht je niet fotograferen dus deze foto's heb ik gemaakt van de reflectie in de ramen.
Een vertekend beeld van de werkelijkheid kan ik nooit weerstaan!

Af en toe komt een vriendin van me voor in mijn verhalen.
Bobbie.
Bobbie is de hond van Karin van Elderen.
Of hond...ze is meer.
Maar goed.
Ik heb foto's van haar gebruikt, en de dierenriemtekeningen van Karin.

Nu schrijft Odette:
Vandaag knipte ik een fotootje uit de kunstbijlage van de Volkskrant. Ik vind het een prachtig schilderij, dit 'Plage en Normandie' van Albert Schnyder. Ik stuur het jou omdat er een Bobbie op het strand staat. Nou ja, een verre neef is meer waarschijnlijk. Groet van odette

De bekende juriste/beeldend kunstenares Karin van Elderen (moeder van Bobbie) heeft mij twee kunstwerken met het thema "Bobbie en de dierenriem" gegeven.

Het sterrenbeeld KREEFT en het sterrenbeeld TWEELINGEN.

Het eerste omdat ik dat zelf ben.

Het tweede omdat ik een adembenemende tweeling ken.





en zo heeft ze de hele dierenriem vormgegeven.
Is dat niet uniek?
Ik dacht het wel...

Eindelijk moet ik jullie het verhaal van de geit vertellen.
Althans, ik moet het proberen.
Ik heb het zelf ooit van Renate Rubinstein gehoord en die had het uit de jiddische literatuur.

Het is een wijs verhaal dat je af en toe heel gelukkig en vrolijk maakt.
Het hoort dus thuis op mijn weblog.

Er was, lang geleden, ergens in Oost-Europa, in een stetl (klein stadje) een heel arm gezin.
Vader, moeder, vijf kinderen, een zesde op komst.
Ze woonden in een piepkleine huisje, op elkaar gepakt.

Het huisje is te klein voor het hele gezin, vader gaat naar de plaatselijke rabbijn.
"Rebbe, ik vraag u om raad.
Ik heb een vrouw, we hebben vijf kinderen, een zesde komt eraan, en ons huisje is te klein ... geef me raad!"

De rebbe denkt even na en zegt dan: "Neem een geit in huis."

De vader denkt: "een geit in huis, hoe kan dat? Hoe krijgen we dat voor elkaar, er is nu al geen ruimte!"
Maar..men moet alles doen wat de wijze rebbe zegt, dus: een flinke geit gekocht.

En toen waren er dus in dat hutje een steeds dikker wordende vrouw, vijf kinderen, de vader en die poepende piesende grote geit.
Het wordt te vol en het gaat ondraaglijk stinken.

Dus terug naar de rabbijn.
"Rebbe, ik heb het echt geprobeerd, maar het gaat niet langer.
Die kinderen en die poepende geit en de baby die binnenkort komt....Wat moet ik nu doen?"

De rebbe zegt: "Doe die geit dan weg."

Lucas mailde naar aanleiding van wat ik schreef over Han Nefkens:

Je schrijft dat de HIV van Han Nefkens al meer dan 25 jaar onder de duim gehouden wordt door medicijnen. Moet dat geen 15 jaar zijn?
Volgens mij was HIV in 1979 nog niet als zodanig geclassificeerd en waren er ook nog geen aids-remmers ontwikkeld.

Het antwoord van Han Nefkens:

Ik weet het sinds 1987, maar ben zeker veel eerder geinfecteeerd en gebruik sinds 1988 medicijnen. AZT toen je het nog eens in de vier uur moest slikken, ik zette mijn wekker voor 's nachts. Ik ben dus van de oude garde, waar er te weinig van over zijn.

Reactie Hanneke:

Ik heb dus weer eens overdreven met mijn 25 jaar.
Goed dat er zo precies gelezen wordt.

Ik heb mijn vriend Han Nefkens al eerder genoemd.
Hij is schrijver, journalist, woont in Barcelona.
Met zijn man Felipe (zie foto) en hond Ollie.

Hij heeft een prachtig boek geschreven, Bloedverwanten (jaren geleden), over zijn jeugd, zijn familie, zijn homosexualiteit, zijn HIV-besmetting (al meer dan 25 jaar min of meer onder de duim gehouden door medicijnen).
Hij is 3 jaar geleden erg ziek geweest, een soort hersenontsteking, waardoor hij een tijd lang op alle manieren over de rand van het leven dreigde te tuimelen.
Maar dat gebeurde net niet.
Hij kwam er bovenop.
Maar hij herinnert zich van die boze maanden vrijwel niks meer, moet sindsdien zijn toen opgelopen afasie het hoofd bieden en daar schrijft hij mooie stukken over.
Zijn vrienden met e-mail krijgen die met grote regelmaat.
Hij besteedt een deel van zijn vermogen aan de wereldwijde HIV-bestrijding.
Hij was daartoe op de grote AIDS-conferentie in Bangkok.
Daarna in Tokyo.
En hij maakt van zijn reizen altijd intelligente foto's.
Ik liet al een keer een foto uit Tokyo zien die hij Lost in Translation noemde.
Nu nog een paar, die ik erg mooi vind.
En een persoonlijk verslag van ˜Bangkok".





(lees meer)

Toegegeven, ik heb het laten afweten de laatste week.
Dat komt, ik was met vakantie (de laatste dit jaar!) in Frankrijk, op de fijnste plek met mijn liefste vriendinnen en heur hond Bobbie.
Met de onvermijdelijke Franse mannen op Franse bankjes in het Franse dorpje (zie foto).

Alles meer dan o.k. alleen: ik geraakte niet in de juiste weblog-mood.
Er was internet, maar via de telefoon van mijn gastvrouwvriendin.
En dat logt niet lekker, zal ik jullie vertellen.
En een zwembad en een bijna-hittegolf helpen ook niet.

Ik heb het touwtje laten vieren, maar ga het nu weer strak aanhalen.

Hieronder een foto van de gastvrouw Karin met Bobbie...



en van Karin en Ingrid, vlak voor ons vertrek.
Zittend.
Want Ingrid vindt dat we voor het vertrek, hoe gehaast we ook zijn, altijd even moeten gaan zitten.
En dat is een heel goede gewoonte!