jsmn:
message: uit de reactie van bart g. blijkt weer eens hoe sommige weblogs een soort mythische proporties krijgen. ik zit toch al jaren op internet, zelfs vrij fervent, maar ook mij was het weblog van tonie van ringelstijn niet opgevallen. ik ervaar het toch niet als een gebrek in mijn opvoeding. sommigen hebben het blijkbaar nodig om mensen tot internetgod te benoemen, of die "goden" dat nu willen of niet.

van: Bart G.
message: Beste Hanneke,
Ik ben niet snel geschokt, maar je laatste postje getuigt wel van ernstige onwetendheid en mijnsinziens ook van weinig respect. Van Tonie's site: Dagelijks weblog op www.tonie.net. Als een van de eerste Nederlanders begon ik in oktober 1999 een weblog. Meer dan drie jaar en zevenduizend berichten later was 'Tonie.net' uitgegroeid tot een van de meest populaire Nederlandstalige weblogs. Het trok de aandacht van diverse media en leidde tot vele bronvermeldingen en zelfs een reeks interviews met kranten en radiostations (zie onder). Sinds 1 januari 2003 ben ik gestopt.

Reactie mijnerzijds: sorry, ik heb de afgelopen jaren mijn tijd verdaan buiten de weblogwereld. Gewerkt, geschreven, gelezen, theaters bezocht, geklaverjast, gegeten en gepraat met vrienden, druk gehad met familie.... Laat de weblogwereld nou volledig langs me heen zijn geflitst!
Zullen we over de laatste voorstelling van Guy Cassiers of Lucas Vandervost van gedachten wisselen Bart G.?
Of heb je die niet gezien?
Getuigt van even weinig respect als dat ik Tonie niet kende!
Je reactie irriteerde me in hoge mate, zoals je merkt.

Die rare uitzending over weblogs heeft me vooral veel mooie reacties opgeleverd.
Niet lovend of per se positief, dat interesseert me eigenlijk niet zo (de kritiek snijdt vaak ook nog wel een bosje hout), maar op een bepaalde manier verrijkend.
Ik heb tips gekregen over weblogs die ik niet kende en waar ik blij mee ben.
Bijvoorbeeld Hinke Schreuders' log.

Nu kreeg ik een bericht van Tonie, een vriend van Hinke en die vroeg me om het webadres van Wouter (hartsvriend van Tonie, zo te lezen) nog eens te posten, het was niet aanklikbaar.
Hij is in juli jl. overleden, was Hinkes vriend en kennelijk een bijzonder mens.

Hieris het nog eens.

naschrift: Eerst dacht ik dat "Tonie" een vriendin van Hinke was, maar hij blijkt een MAN te zijn (dank Jacobine!). Zij schrijft: "Tonie is één van de beroemdste en beste webloggers die NL ooit gekend heeft (plus een van de meest veelbelovende journalisten die NL rijk is) ...."

Jacobine schrijft:

message: U bent op de goede weg, mevrouw Groenteman!

Hinkes weblog is fantastisch (ook diep ontroerend en heel persoonlijk:
http://www.sudsandsoda.com/wouter/) en zou veel meer aandacht moeten krijgen. Haar vader is terecht trots, dat hebt u goed aangevoeld!

Kijkt u ook eens op http://www.cioran63.com/ van de kunstenaar Marcel van Eeden:

http://www.marcelvaneeden.nl/tekenlog.html
Zo ziet u, er is zoveel interessants aan weblogs te vinden naast de logs die slechts oeverloos kunnen praten over lippenstift oid...(of was u dat? Haha!)

Probeer dit eens uit.
het helpt....

door HAN NEFKENS




Hij was acht of negen. Het kan ook twaalf geweest zijn, dat is moeilijk te zeggen bij Thaise kinderen.
Petch trok me mee naar het midden van het lokaal waar de kinderen teken en zangles krijgen en trok één been op.
Ik verstond geen woord van wat hij zei maar begreep hem meteen, dit was een kunstje dat ik zelf ook regelmatig uitvoer, ik probeer op één been te staan om te kijken of ik mijn evenwicht kan bewaren.
De laatste tijd lukt het meestal, soms ga ik plat op mijn bek en altijd verlang ik er naar een hand vast te houden wanneer ik het probeer.
Ik voelde de vingers van Petch om mijn pols knellen, toen hij bijna omviel trok hij me bijna mee.
Montri, de kunstenares die de kinderen met HIV in het industriestadje buiten Bangkok tekenles geeft vertelde zijn verhaal: Petch was vorig jaar heel ziek geweest, het virus had zijn hersenen aangetast en hij kon lang niet lopen. Nu gaat het stukken beter en vorige week had hij haar heel trots laten zien hoe hij op één been kon staan. Bijna.
Petch wankelde opnieuw en ik sloeg mijn arm om hem heen, niet alleen om hem rechtop te houden maar vooral uit herkenning, Petch en ik lijken op elkaar.
Ik vertelde hem via Montri dat het virus ook mijn hersenen had aangetast en ik erg ziek was geweest maar dat ik nu weer helemaal de oude was en net zo lang ik wilde op één been kon staan.
Ik deed het voor, wankelde en hield me nog net op tijd aan Petch vast.
Snel gaf ik een draai aan mijn gezwieber zodat het leek of ik een kunstig danspasje maakte.
Petch had het meteen door en moest hard lachen, alleen collega’s begrijpen elkaar.
Ik wilde hem over zijn bol aaien maar herrinerde me nog net op tijd dat het hoofd een heilige plaats is voor Buddhisten die je onder geen enkele omstandigheid mag aanraken dus ik kneep even in Petch schouder.
Hij gaf me een grote glimlach terug.

Wat later vroeg Montri of ik iets wilde zeggen tegen de kinderen en ik zei dat alhoewel we uit heel andere werelden kwamen we toch veel met elkaar gemeen hadden.
Ik weet niet hoe Montri dat vertaalde en ik betwijfel of de kinderen begrepen waar ik het over had, een farang van middelbare leeftijd die blaakt van gezondheid heeft op het eerste gezicht weinig gemeen met Thaise kinderen die veel te mager zijn en bleke gezichtjes hebben.
Misschien was ik ook de enige die op dat moment zeker wist dat er nauwelijks verschil was tussen hen en mij, ik was vast en zeker de enige die dacht dat hij Petch was.

Snel haalde ik de plastic tas van El Corte Ingles te voorschijn en begon repen en Bounties uit te delen zodat mijn Thaise vriendjes eindelijk iets kregen waar ze echt wat aan hebben.

Zoals jullie van mij gewend zijn plaats ik lang niet alle reacties die ik krijg.
Zeker n.a.v. de weblogdiscussie is het geen doen.
Maar nu zag ik een reactie die me erg ontroerde.
Van een vader. Een trotse vader.
Die de weblog van zijn dochter Hinke Schreuder warm aanbeveelt.
Jaja, denk je dan, tuurlijk, een trotse vader en een dochter met een weblog. Zal wel.
Toch even kijken.
En wat denk je: FANTASTISCHE weblog.
Vind ik tenminste.
Precies waar ik van houd.
Hinke is kunstenares en communicerende kunstliefhebster.
Ze fotografeert, beschrijft en beoordeelt allerlei uitingen van beeldende kunst van nu.
En hoe!
En, niet te vergeten, op haar weblog zijn sommige van haar eigen werken te zien.
En ik hoop ze zeker eens "live" te mogen zien, wat vind ik die mooi en intrigerend!
Hieronder 2 daarvan, op haar eigen weblog natuurlijk veel meer.

Ik ga hem meteen in mijn favorieten zetten en word zeker een regelmatig bezoeker.
En beveel hem dus van harte in jullie belangstelling aan.
Hier is de brief van de trotse vader Han Schreuders:

Beste Mevrouw Groenteman,

Woensdag de uitzending over webloggers gezien in B&W.
(Vind overigens dat de naam best in D&G mag veranderen)
Dat webloggers ook nog wat anders kunnen doen zie je aan de weblog van mijn dochter Hinke Schreuders.
Een weblogger die iets te melden heeft over kunst waar ik zeker van weet dat die uw interesse heeft.
Kunt u hier niet iets mee, of voor, doen?
Lees het zelf altijd en voor mensen met interesse in cultuur lijkt het me interessant om via internet op de hoogte te blijven van moderne kunst en achtergronden van de kunstenaars.
De wijze waarop is compact en zeer leesbaar, aangevuld met interessante links.

Kijk eens op: http://www.sudsandsoda.com en klik door naar NOTES ON ART: http://www.sudsandsoda.com/notebook/
Zou het buitengewoon vinden als u er, in welke vorm dan ook, aandacht aan zou willen geven.

Met vriendelijke groet,

Han Schreuders

Max Dohle:

Over de Habseligkeiten

Het woord Habseligkeiten heeft een innerlijke tegenstrijdigheid: het 'hebben' en de 'zaligheid'; het materiele en het geestelijke. Het bezit kan uiteindelijk namelijk niet leiden tot zaligheid.
Hoogstens op de korte termijn.
Het Nederlands heeft ook woorden die innerlijk tegenstrijdig zijn, zoals lafhartig en zoetzuur en basalt.

foto: Han Nefkens

Birgit de Groot schrijft:

over "Habseligkeiten" - het is inderdaad een prachtig woord, maar het heeft niets met "hebbedingetjes" zoals het nederlands het bedoelt te maken.
In dat ene woord zit zo veel droefenis, waarvoor je eigenlijk een heel verhaal nodig zou hebben om het uit te leggen. In de "Duden" (het duitse equivalent van de "Dikke Van Dale") wordt het omschreven als volgt: "(dürftiger, kümmerlicher) Besitz, der aus meist wenigen (wertlosen) Dingen besteht: auf der Flucht konnten sie nur ein paar Habseligkeiten mitnehmen."
[vertaald: (schamel, armoedig) bezit die uit meestal weinig (waardeloze) dingen bestaat - bij voorbeeld: op de vlucht konden zij maar een paar dingen meenemen].
Ik kan geen nederlands woord vinden dat het zielige en treurige van zo'n bezit in een woord vat.
Denk aan een zwerver met zijn "hebben en houden".
Het woord "Habseligkeiten" is een ultrakorte novelle. Misschien moet duits je moedertaal zijn om het verhaal in dat ene woord te kunnen lezen.

Overigens ben ik via uw weblog (getipt door de 22 jarige dochter van vrienden) op het weblog van Walter van den Berg en Astrid Otten terecht gekomen en geniet daar van. Waarvoor dank.
Voor u hoop ik dat de verbouwing gauw achter de rug is, sterkte.

Hartelijke groeten, Birgit de Groot

Ik hoop dat “Glanzparade” als tweede geëindigd is.
Zo’n prachtige reddende duik van een voetbalkeeper waarbij hij gestrekt een minuut of wat in de lucht blijft zweven, wordt zo aangeduid. Een lust voor het oog en het oor.
Groeten,

Saskia

wordt mede mogelijk gemaakt door Witte Reus.

Ik zit te werken, hoor met één oor dit zinnetje.

HET WEER WORDT MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR WITTE REUS.

En ineens slaat die mededeling in als een bom.
Hoe gek zijn we geworden, dat we zo'n zinnetje gewoon langs laten waaien.

Het weer wordt mede mogelijk gemaakt door Witte Reus....

Mensen, wake up.

Laten we ons verzetten tegen dit soort taal- en begripsvervuiling.

In Duitsland is 'Habseligkeiten' gekozen als mooiste woord.
De jury kreeg 95 woorden voorgelegd. Habseligkeiten. Het ís een prachtig woord.
Ik dacht meteen aan hebbedingetjes en hoe zalig het soms is die hebbedingetjes te bezitten. Soms alleen om naar te kijken, soms alleen de wetenschap dat je zo'n hebbedingetje hébt. Zalig! Habseligkeiten...
Ik heb er veel van en mijn zoontje van 5 heeft dozen vol Habseligkeiten.
Wat moet een mens zonder? Nou ja, het ruimt wel op als je alle Habseligkeiten de deur uit doet, dat wel. Maar een beetje kaal is het ook, zo'n huis zonder Habseligkeiten.
Aan de Habseligkeiten kent men de mens.
Habseligkeiten.........Verrukkelijk!

dit schrijft Astrid Ottes, die zelf een heerlijke website heeft!

VISI door Anne Boermans, communicatieanalist, voor het Financiëele Dagblad dd. 23 oktober 2004

De campagnes van Bush en Kerry, afgelopen week dagelijks op CNN.
Daar heeft men, juist in de VS, uiteraard grondig over nagedacht: uitstraling is het trefwoord.
In televisietermen: welke beeldinformatie geef je.
Omgevingsfactoren zijn daarbij essentieel.
De karavaan van Bush sleept een katheder mee. Het is vrij hoog, zodat de president zich er met beide knuisten stevig aan kan vasthouden. Impressie: kracht, betrouwbaarheid.
Op zijn katheder zijn twee dikke microfoons bevestigd. Impressie: solide, stevig. Je kunt er zelfs een zwaar dubbelloops geweer in zien. Als signaal naar zijn achterban niet slecht. Voorop het katheder, duidelijk zichtbaar: het ronde presidentiële logo. We kennen dat ook van zijn presentaties in het Witte Huis. Waarmee men aangeeft: hij is de baas. Hij heeft status en macht.
Het nadeel van deze beeldinformatie is tweeledig. In de eerste plaats is er van Bush weinig te zien. Het hoge katheder doorsnijdt zijn lichaam halverwege de borst. Hij lijkt daardoor kleiner dan hij is. Bovendien maakt zo’n groot katheder het totale beeld nogal statisch. Zwaar wordt al gauw log.
De mensen rond Kerry hebben evident besloten iets anders te willen.
Hij heeft een klein, laag kathedertje. (lees meer)

Te lamlendig en te moe (luxe-moeheid: verbouwing in huis, kamperen op Tel Sell luchtbed!!) voor mijn weblog.
Zo is het al weken.
Ik ben van klei en zand gemaakt, kan geen voet voor de andere zetten, word moe wakker en ga nog moeier naar (lucht-)bed.
Maar toen las ik een boek, dat me weer naar de computer joeg.
Het werd me zomaar toegestuurd door uitgeverij Eva Cossee en het heet:
Geen nacht zonder , het is geschreven door Aleid Truijens (literair criticus bij de Volkskrant).



Het gaat over leven in de doem de rotziekte die de kleuter Tom, zoon van Aleid en Joost, broertje van Puck, op vijfjarige leeftijd kreeg. Leukemie. Van het ene moment op het andere verdween het hele gezin in de tunnel vol kanker, ziekenhuis, dokters, pijn, angst, ongeloof, cliniclowns, hilariteit, tegenslagen en meevallers.
In één klap, met één diagnosezin, veranderde het leven van het gezin en degenen dicht om hen heen, in een helse luchtbel, een wereld waar geen buitenwereld in doordringt.
Het greep me aan omdat in onze naaste familie wij dat ook hebben meegemaakt.
Twaalf jaar geleden kreeg mijn neefje Piet, oudste zoon van mijn enige broer, diezelfde diagnose. Leukemie. Hij was dertien, net een week brugklasser, en werd ineens patient.

Het gezin van mijn broer, vader, moeder, de drie jongens, en op enige afstand, maar in hun kielzog, mijn zoon en ik, tuimelden in hetzelfde ziekenhuis als Tom, met dezelfde dokters, op dezelfde afdeling, in diezelfde tunnel. Verder: zie boven.
Alleen de afloop verschilde.

Piet stierf na twee dappere jaren op vijftienjarige leeftijd.
Tom overleefde de aanslag en is nu dertien, middelbare scholier en sporter en prepuber.
Verschil is ook, dat Aleid Truijens er een prachtig boek over geschreven heeft.
Een boek dat niet alleen herkenning en/of meeleven biedt, maar bovenal een wonder van taal is.
Ze schrijft zo precies, trefzeker, zo helder, poëtisch en geestig, dat ik er jaloers van werd.
Zó zou ik willen schrijven.

In elk geval wil ik zó lezen.
Het is geen groot, maar wel een rijk boek.
De titel Geen nacht zonder slaat op het oude trouwe knuffeltje poefje (verbastering van poesje) dat geen nacht heeft overgeslagen in de barre tijden als bedgenootje van Tom.
Overigens staat op het mooie omslag een KONIJNTJE, wat iets anders is dan een murw geknuffeld, riekend, doorleefd poesje...

Een citaat uit het boek:

Linde met haar grappige hoedjes, Joram de irtuoos op de Nintendo, Ricardo de gore-moppentapper, Kevin de bedplasser – zij tuimelden uit de statistiek. Als ze al ergens tegen ‘knokten’, dan was het tegen het idee dat zij ineens geen gewone kinderen meer waren. Ze verheugden zich op Sinterklaas, ze maakten mooie kerstkaarten met de knutseljuf; ze leerden over de nieuwe Balkanstaten, het meewerkend voorwerp, over herkauwers en carnivoren, hectoliters en decimeter – nuttige kennis. Ze kregen pianoles en een eigen computer. En toen gingen ze dood.

Nog eens: Aleid Truijens schreef het en Eva Cossee gaf het uit.
Dank daarvoor.

af en toe, "sporadisch" of "onregelmatig" mag ik van het Financiëele Dagblad de "Visi's" van communicatie-analist Anne Boermans overnemen.
Als ik het te vaak doe, moet ik auteursrechten aan het FD betalen.
Ik ben zunig, dus ik blijf het "sporadisch" doen, omdat ik ze toch belangrijk vind om door te brieven.
Overigens vertelde een vriendin me laatst dat ze een vertaling had gemaakt van een Disney-musical en dat ze iets had moeten ondertekenen waarin stond dat Disney de rechten op de tekst (vertaald of niet) hield "ïn the whole universe and for all eternity" of zoiets.
Dat leek ons heel lang en heel veel.

En hier is, uit de recentste FD van zaterdag, pagina 2, de Visi, getiteld

REACTIETIJD

(door Anne Boermans, communicatieanalist)

Afgelopen zaterdag, in Twee Vandaag bij de AVRO op Nederland 2: een reportage over Doekle Terpstra. Als voorzitter van het CNV sprak hij de menigte demonstranten toe in Amsterdam.
Terpstra roept, staande op een podium, microfoon in de hand, een aantal zinnen:
1. Kabinet!
2. Probeer nou eens naar ons te luisteren! (benadrukt het woord ‘ons’)
3.Probeer niet alleen te vertellen dat je zelf degene bent die alles het beste weet, en dat je daarmee met de rug naar de samenleving staat.
4.Want wie zijn het volk, dat zijn…(zwijgt, en beweegt armen omhoog, om het publiek te laten roepen: ‘Wij!’)
5. Wie zijn het volk, dat zijn…(publiek roept weer: ‘Wij!’)

Hier blijkt de dynamiek van de volksmenner.
Terpstra zit met het gegeven, dat er tienduizenden mensen op het Museumplein staan, die allen naar hem proberen te luisteren. En ook vooral, letterlijk, hun stem willen laten horen.

Dit geeft twee eisen aan de presentatie: de zinnen moeten kort zijn. En er moet extreem veel ruimte tussen de zinnen zitten voor reactie van de toehoorders.
Hierbij geldt de wet: hoe groter het publiek, hoe langer het duurt voordat iedereen hoort wat je zegt. Zin 1. is dus fantastisch: Slechts één woord.
Zin 2. kan ook heel goed, 7 woorden, maar is al op de rand.
Het publiek probeert instemmend en ondersteunend te joelen. Dat lukt niet helemaal. Terpstra gunt zijn demonstranten iets te weinig tijd. Het gejoel en gefluit zwelt aan, maar ver voor men op vol volume is volgt zin 3. Die is duidelijk minder sterk. Technische oorzaak: de zin is te lang.
Hij probeert, met luide stem uiteraard, een samengestelde zin van 26 woorden neer te zetten.
Dat is stemtechnisch ondoenlijk. Het effect is dat hij met zijn intonatie in de knoei raakt.
Terpstra gaat enigszins golven, met zijn toonhoogte. Hij klinkt daardoor eerder klagerig, dan verontwaardigd.
Dat is lastig voor het imago van een volksmenner.
De klager heeft geen vertrouwen in zijn boodschap, en krijgt waarschijnlijk zijn zin niet.
De achterliggende oorzaak van dit technische probleem is: druk.
Natuurlijk is Terpstra enigszins gespannen.
Er wordt veel van hem verwacht. Als je voor zo’n 200.000 mensen op een podium durft te gaan staan om ze iets te vertellen, heb je een behoorlijke pretentie. Die moet vervolgens wel worden waargemaakt. Dat geeft een zekere druk, waardoor hij iets te snel wil.
Hij neemt te weinig tijd om zin drie eerst te bedenken, en dan pas uit te spreken. Dus wordt deze veel te lang, en daardoor krachteloos.
Ook om een andere reden: het gebruik van hoog volume. De volksmenner die een menigte wil enthousiasmeren, hoort met luide stem te spreken. Impressie: krachtdadigheid, overtuiging. We staan ergens voor, en we gaan ervoor. Dat kan niet met een invoelende stem, alsof je tegen een ziek kind spreekt. Dat moet op maximaal volume.
Dan blijkt een eenvoudige gegeven. Voor dat hoge volume heb je veel lucht nodig. Dus zijn alleen korte zinnen mogelijk, anders wordt het, per definitie, letterlijk minder sterk dan zou kunnen.
Hier hoort dus een andere tekst.
Bijvoorbeeld, in plaats van Terpstra’s zin 3: “Kabinet!( Nog een keer dat woord; herhaling werkt uitstekend, in een toespraak als deze.)
Jullie zeggen dat je alles weet.
Dat je alles het beste weet.
Dan sta je wel met de rug naar de samenleving!” (lees meer)

foto Han Nefkens

Kunst is ingewikkeld.
Ik bedoel, ik wil wel eens iets aan de muur, maar goede smaak is duur en ik heb noch veel geld noch veel smaak.
Soms komt iets op mijn pad waar ik mijn ogen niet vanaf kan houden.
Niet omdat het zo artistiek verantwoord is, maar omdat het verhaal dat verteld wordt me boeit.
Dat was het geval met onderstaande foto van Andrea Stultiens.
In de serie thuis maakte ze deze foto.
Ik heb hem al meer dan een jaar en raak er niet op uitgekeken.

Dit is een noodkreet voor Amsterdammers, en voor wie Amsterdam ter harte gaat.
Leven en je verplaatsen in delen van Amsterdam is een survival-achtige uitdaging geworden.
Door een krankzinnig wan- en non-beleid in onze capital is de stad op verschillende punten voor jaren en jaren opgebroken en wel zodanig, dat het echt levensgevaarlijk, angstaanjagend en tijdrovend is geworden om een overkant te bereiken.
Ik schaam me regelmatig voor bezoekers van de stad, die ontredderd proberen een overkant te bereiken.
Noord-Zuid-lijn, Rijksmuseum, riolering, herprofilering, you name it en er wordt overal tegelijk aan geknutseld.
Ik haat inmiddels ook shag rokende bouwers die niksnuttend in modderige bouwputten over de wedstrijd van gisteren met elkaar staan te ouwehoeren, terwijl die put DICHT MOET, en wel zo snel mogelijk! Ten onrechte natuurlijk, de Hoge Heren op het stadhuis met hun dikke sigaren zijn de echte boosdoeners.
Dit terzijde.
Een nog grotere zorg dan overleven is de toekomst van de onderdoorgang van het Rijksmuseum.
Die prachtige poort was de levensader tussen de binnenstad en het zuiden van de stad.
En een vrijplaats voor musikanten, die, in goed overleg en afwisseling met elkaar, hun saxofoons, Mongoolse neushoorns, Surinaamse oliedrums of Russische blaasinstrumenten beroerden.
Een geweldig, vreedzaam gevoel kwam over je als je, beschut tegen wind en regen, gratis, opgetild door lieflijke muziek, een ander stadsdeel binnenliep of -fietste. Kadootjes, altijd weer.

Het is volstrekt onverantwoord, ONVERANTWOORD, om die onderdoorgang aan te tasten, te verkleinen, laat staan te dichten. Het zal voor de moraal en het moreel van de stedelingen een doodklap zijn.
Ik voorzie maatschappelijke en politieke onrust, opstanden, haat en nijd, al moet ik die zelf en in mijn eentje organiseren!!
Ik plaats de oproep van het comité dat mijn onrust vorm geeft hieronder danook, ik stort geld, en vraag u om te doen wat uw hart u ingeeft: in gedachten die onderdoorgang open houden, of materieel.


Nieuwsbericht Onderdoorgang Rijksmuseum
oktober 2004

De onderdoorgang van het rijksmuseum is nu ruim een half jaar dicht. Of na de verbouwing van het museum die veilige en prettige verbinding terugkomt is nog steeds onzeker. Er ligt een voorlopig ontwerp dat onveilig is en veel te krap voor de vele gebruikers. Wordt dit ontwerp uitgevoerd, dan is een veilige onderdoorgang definitief verleden tijd, en ligt afsluiting voor fietsers in het verschiet. Tienduizend handtekeningen en een unanieme motie van de deelraad Oud Zuid om een alternatief te onderzoeken hebben het rijksmuseum er nog steeds niet toe kunnen bewegen om met iets anders te komen. Dat is onaanvaardbaar.

Het comité Red de Onderdoorgang volgt de ontwikkelingen op de voet. We informeren, en komen in actie als dat nodig is, en -waar en wanneer we maar kunnen- laten we zien dat het beter moet. En dat het beter kan! We hebben een alternatief uitgewerkt dat tegemoet komt aan de wensen van het museum en toch voldoende ruimte biedt: de CUYPERS-VARIANT.
Zie http://onderdoorgang.wocvondelpark.nl voor de nieuwsbrief hierover, en ons uitgebreide archief.

Uw hulp kunnen wij goed gebruiken:
-stuur dit bericht door; help mee om de Cuypers-variant bij velen bekend te maken -ondersteun ons bij onze acties, we laten u weten wanneer -doe mee in het comité; voor informatie: amsterdam@fietsersbond.nl

Onze activiteiten kosten geld. We hebben geld nodig voor onze acties, voor het maken en verspreiden van de nieuwsbrief, en om in beroep te kunnen gaan tegen een slecht ontwerp.
Daarom is uw financiële bijdrage zeer welkom. U kunt dat overmaken naar: giro 47.72.115, tnv WOC Vondelpark-Concertgebouwbuurt, Amsterdam, ovv Onderdoorgang

Met vriendelijke groet,

Comité Red de Onderdoorgang
waarin samenwerken:
WOC Vondelpark-Concertgebouwbuurt
Fietsersbond, afd. Amsterdam
en andere Amsterdammers

Op verzoek plaats ik weer een Visi van Anne Boermans (Financiëele Dagblad van zaterdag 2 oktober)

ONGEWENST BOOS

Afgelopen dinsdag, in Nova: Mevrouw Neelie Kroes, aanstaand eurocommissaris, tijdens de hoorzitting in het Europees parlement.
Mevrouw Kroes: ’Ik heb geen smeergeld aangenomen.
Ik ben niet degene die dat doet.
Ik zal dat ook nooit doen ook.
U draait de bewijslast om!’

Ze is zojuist beticht van medeplichtigheid aan een smeergeldaffaire.
Ze zou daarvoor destijds 75.000 gulden hebben ontvangen.
Ze kijkt de vragensteller priemend aan, en scandeert: ‘U moet met bewijzen komen!’ (lees meer)

Die verkiezing van De Grootste Nederlander Aller Tijden heb ik aldoor al onsmakelijk en zot gevonden.
Echt een KRO-hobby, een heilige kiezen als programma-ideetje.
Kiezen tussen Willem van Oranje en Johan Cruijff, wie de GNaT zou zijn.
Belachelijk!

Vanochtend werd ik helemaal licht misselijk, toen ik op het radionieuws hoorde dat er een probleem is rond de nominatie van Anne Frank.
Ze scoort lekker in de opiniepeilingen, ze zou best wel eens De Grootste Nederlander aller Tijden (hierna GNaT te noemen) kunnen worden, ware het niet dat ze geen Nederlandse was toen ze vermoord werd in Bergen-Belsen.
Ze was namelijk statenloos.
En dan val je anno 2004 bij de KRO buiten de prijzen.
Gadverderrie, wat jammer nou.
Na alles wat ze al heeft meegemaakt, dreigt dit ook nog haar neus voorbij te gaan!

Maar weten jullie hoe het eigenlijk komt dat ze statenloos was?
De Duitsers hadden de joden hun Duitserschap (heet dat zo?) afgenomen, ze statenloos gemaakt.
Nederland na 1933, toen joden en verzetsmensen uit Duitsland naar Nederland vluchtten voor Hitler, liet ze wel, met lange tanden, binnen, maar verleende ze never nooit het Nederlanderschap.
Ze bleven statenloos.
Zonder paspoort dus.
En dat had vaak dramatische gevolgen voor de vluchtelingen.
Ze werden gedwongen een kamp te financieren, Westerbork, dat later het voorportaal voor hun definitieve aftocht zou worden.

De Nederlandse overheid is altijd star, harteloos en opportunistisch jegens buitenlanders geweest.
Toen.
En nog steeds.

De KRO zou graag zien dat Anne Frank posthuum het Nederlanderschap toegekend krijgt.
Dan wordt ze in één moeite door katholiek en als zodanig gedoopt.

Ik zou zeggen: niet doen Anne!
Laten ze dat Nederlanderschap lekker in hun GnaT stoppen.
Je bent toch niet van de KRO afhankelijk om een belangrijke vrouw te zijn?

Overigens heeft de schrijver Marcel Möring in gelijke zin gereageerd, evenals Wim de Bie.

Leuk interview met Merel

Ja, een log is verdraaide openbaar.
Je hebt er geen weet van wie er binnenstappen.
Maar ook niet BN-ers wegen hun woorden voordat die worden prijsgegeven, als dit mag troosten .

Loggen is leuk.
Ik ben in 2000 begonnen en doe het nog steeds met plezier.
Hoewel ik van nature bepaald geen dagboekschrijfster ben.
Erg grappig om later delen van mijn leven (en tuin) terug te lezen die ik weer totaal was vergeten.

Wie trouwens een geweldig onderhoudend log bijhoudt is Klaas de Vries.

Voor een politicus opmerkelijk eigenzinnig, vaak geestig en - wat bijzonder is - erg mooi en vlot van taal.
Ik noem wat voorbeelden:

Over Andre Hazes:
Ik kijk naar prachtige beelden van een eenzame man aan een kleine tafel, die in het Prisma-rijmwoordenboek koortsachtig naar woorden zoekt.
En naar zijn ongelooflijke angst vlak voor een groot optreden: vluchten kan niet meer.
Hij klampt zich nog even vast aan een haastig ‘ik hou van je’ tegen zijn vrouw, loopt de zaal in, en wordt daar gelukkig.

Over Neelie:
Interessante uitzending.
De heren Manders (VVD) en Meijer (SP) hebben voor elkaar geen goed woord over, en distantiëren zich beiden van de ijverige heer Van Buitenen (Transparant).
Over het antwoord op de vraag of Neelie beschadigd is en als manke Neelie verder moet, verschillen ze echter hartgrondig van mening.

Over gekozen burgemeester:
Het is niet erg als de slager of kroegbaas burgemeester wordt, meent Lodewijk.
Nee, dat is zo, zolang de schoenmaker maar een beetje bij zijn leest blijft.
Het vak van openbaar bestuurder in ons land is tamelijk ingewikkeld, en je leert dat niet in de kroeg of slagerij.
Ik ben overigens ook tegen een gekozen slager zonder vakdiploma die zich van de Dienst Voedselveiligheid niet veel hoeft aan te trekken omdat hij een eigen mandaat heeft..

Over een ezel:
Ik lees in een ochtendblad: “Van alle etnische groepen in Nederland zijn Antillianen het crimineelst”.
Die andere etnische groepen zijn dus ook crimineel, maar ze leggen het af tegen onze rijksgenoten.
Is dit geschreven door een racist of een ezel?
Antwoord: nee, het is afkomstig van onze verslaggevers van de Volkskrant.
Succes met log. Leuk!

naschrift Hanneke: ik weet eigenlijk niet meer waar dat interviewtje met Merel eigenlijk staat.
Op Merels log niet.
Merel, kan jij het mij even schrijven?

Tot mijn schrik zag ik dat ik niet meer bij haar favoriete links sta.
Ik moet BETER MIJN BEST DOEN, me niet meer laten kisten door teveel werk en drukte, maar desnoods 's nachts aan mijn weblog werken!

Odette schrijft:

Weet je wat nog veel raarder is dan al die mensen die dood gegaan zijn?
De mensen die weten dat ze binnenkort dood zullen gaan.
Wim Rigter bijvoorbeeld.

En vandaag zag ik het Volkskrant Magazine van as zaterdag met een interview met Willem vd Sande Bakhuysen (lezen hoor, is indrukwekkend) met wie het ook zo slecht gaat.

Hoe doe je dat in je hoofd, als je weet dat je binnenkort doodgaat?
Ik moet daar steeds aan denken.
Dat lijkt me gewoon niet te doen.
Afijn.
Volgende keer ben ik vast vrolijker.

Hier kan ik nog aan toevoegen, dat Wim Rigter volgende week in het vernieuwde programma van PaPaul de Leeuw te gast zal zijn.
Hij zal dan praten over zijn ziekte en zijn spoedig naderende dood.
Ik heb trouwens hoge verwachtingen van Papaul-vernieuwd.
Met publiek, nieuwe elementen erin en Paul die er veel zin in heeft.

Iets anders: misschien vinden jullie dat ik erg vaak stil sta bij de dood van iemand.
Maar net als Odette fascineert het mij mateloos wat er met iemand gebeurt die weet dat het einde nadert.
En ook denk ik ook altijd anders, milder, zachter over iemand die gestorven is.
Over de doden niets dan goeds-achtig.

En nu is Willem Oltmans vanavond, geheel volgens eigen scenario en toedoen, gestorven.
Markant, dapper, zoals hij geleefd heeft.
Ook iemand die we zullen missen.