Natuurlijk, het kon niet uitblijven, ik krijg van Sybrand een (terecht) tikje op de vingers, omdat ik zo weinig post. Hij vraagt of ik niet een mail kan rondsturen als ik weer eens iets op mijn site doe, dat zou hem een hoop zinloos bezoek besparen.
Tja.
Ik ga Sybrands probleem even niet oplossen: ik stuur geen mail rond en ik zal, ben ik bang, een grillige post-ster blijven.

Nu weer even een interessante Visi uit het Financieele Dagblad van Anne Boermans.
Over Van Aartsen.

Godfather Jozias

Afgelopen woensdag, ruim een uur lang, bij Barend en Van Dorp op RTL4: Jozias van Aartsen, fractievoorzitter van de VVD.
Daar komt het door: hij is gaan zitten, en heeft de onderarmen op tafel gelegd.
Hij leunt dus naar voren. Vanuit die positie spreekt hij.
Het hoofd hangt enigszins naar beneden. Toch wil hij zijn gesprekspartners recht in de ogen kijken. Daartoe trekt hij zijn wenkbrauwen op.
Effect: er vormen zich, vrijwel continue, grote horizontale rimpels op het voorhoofd, boven de ogen. In zijn geval geeft dat een impressie van afkeuring, misprijzen.
Wat hij met deze mimiek ook betoogt, het lijkt alsof hij er voortdurend bij denkt: “…en dat is allemaal niet zo best, dat had wel veel beter gekund.”

Er is nog een gevolg van dat leunen.
Van Aartsen wil met verve spreken. Daartoe steekt hij veel energie in zijn presentatie. Die komt er op twee manieren uit. In de eerste plaats knikt hij, heel vaak, licht met het hoofd om die energie te lozen. In sommige zinnen zelfs bij ieder woord.
Dat geeft de indruk van de oudere, wijze, maar ook licht vermoeide man van de wereld: het lijkt alsof hij telkens aangeeft: “Ja, dat wist ik allemaal al, ik had het al verwacht. Niemand kan mij nog iets nieuws vertellen, ik leg het nog één keer uit.”
Het is de kleine hoofdbeweging die Marlon Brando zo treffend hanteert om de godfather-op-leeftijd neer te zetten.

De tweede manier waarop Van Aartsen zijn energie weg doet vloeien is via gesticulatie. Dat kan op zich prachtig: kleine handbewegingen ter ondersteuning van een betoog werken ijzersterk.
Maar de fractievoorzitter beweegt de onderarmen veelal met de ellebogen op tafel geleund. Hierdoor komen de handen ver omhoog.
Ze bewegen soms zelfs voor zijn gezicht langs. Zodoende lijken het theatrale gebaren, in plaats van ondersteunende. Wat de impressie van zelfverzekerde, èn zelfbewuste, godfather nog meer versterkt. (lees meer)

Dress up!
Condoomjurken van Adriana Bertini
t/m 9 januari 2005

Centraal Museum, Utrecht



Tot en met 9 januari 2005 is in projectkamer 3 van het Centraal Museum de tentoonstelling ‘dress-up’ van de Braziliaanse kunstenares Adriana Bertini te zien.
De tentoonstelling bestaat uit een zevental jurken, vervaardigd uit latex condooms.
De ontwerpen zijn onderdeel van Bertini’s strijd tegen aids.

Adriana Bertini (Porto Alegre, 1971) groeide op in Brazilië, waar ze enige tijd als vrijwilliger werkte voor Aids-preventieorganisatie GAPA (Gruppo de Apoio a Preven de Aids).
Hier kreeg ze voor het eerst een doos afgekeurde condooms in handen gedrukt, waarmee ze zelf accessoires, tassen en kledingstukken ging ontwerpen.
In 1997 presenteerde ze een eerste modelijn, volledig gemaakt uit condooms, in Sao Paulo.
Sindsdien bewerkte zij miljoenen condooms met verf, schaar, lijm en andere middelen tot creatieve en vernieuwende kunstwerken.
Haar avondjurken, strandmode en lingerie zijn draagbaar en hebben een erotische uitstraling.

Bertini streeft ernaar met haar ontwerpen de discussie over safe sex nieuwe impulsen te geven.
Hiertoe verwerkt zij de condooms tot sensuele objecten ‘for pleasure and love’.

Ze richt zich vooral op jongeren, en wil onder hen het gesprek over aidspreventie stimuleren, vooral in het uitgaansleven en de slaapkamer.

Ter gelegenheid van de laatste Internationale Aids Conferentie in Bangkok (juli 2004) presenteerde ze een reeks van 37 kledingstukken, waarvoor meer dan 500.000 condooms werden gebruikt.
Zeven jurken uit deze serie zijn nu in het Centraal Museum te zien.
Ze horen tot de H & F-collectie, die als langdurig bruikleen aan het Centraal Museum zijn afgestaan.

Wie kent de OPSTAPPER?
O, jullie wonen niet in Amsterdam?
Nee, dan snap ik het.
Je woont wel in Amsterdam?
En je kent de OPSTAPPER niet?
Onbegrijpelijk!
De OPSTAPPER is een klein lichtpunt in deze donkere dagen.

Het is een Mercedesbusje, waar een stuk of 12 passagiers in kunnen, en dat busje rijdt van het Centraal Station naar de Stopera, over de hele lange Prinsengracht, met wat omweggetjes als het nodig is. Een adembenemend leuke route.
Het heeft een geweldige dienstregeling, komt in principe elke tien minuten langs, het busje komt altijd zo. Tenzij er wat tussen komt, dan moet je even wachten, in een portiek ofzo. Hij stopt als je wuift. (Laatst woven we, maar toen woof de chauffeur terug en reed door, begreep niet helemaal wat we bedoelden).
In principe stopt de Opstapper waar je wilt om mensen op en af te laten stappen.

En op een rare manier is het er altijd leuk, in de OPSTAPPER.
Iedereen is vriendelijk tegen elkaar, gezellig praatje, zal ik de kleine even op schoot nemen, lekker uit het raam kijken, fijn hobbelen over de gracht.
Van het Station, via de Haarlemmerstraat, langs de Jordaan, over de Leidsestraat, nog verder de Prinsengracht af, tot de Amstel, naar het Waterlooplein. Bij de Stopera keert ‘ie weer om, en hobbelt weer terug, de gracht af. Geweldig!
Het kost maar een paar strippen en het is net of goede oude tijden een beetje herleven in die moderne, luxueuze busjes.

Nou, dat kon natuurlijk niet lang duren.
Een fijne, nuttige, goedkope, inmiddels onmisbare openbaar vervoerverbinding langs een route waar het openbaar vervoer niet komt.
De OPSTAPPER dreigt te verdwijnen.
Te kostbaar, te geprivatiseerd, te weet-ik-veel.

En dat is niet alleen voor Amsterdammers, maar ook voor iedereen die voor een normaal bedrag een prachtige rit wil maken onverteerbaar.
Hans van Mierlo zei vandaag in Het Parool: “De Opstapper is het hoogstandje van het openbaar vervoer in de stad.”
Dat is mooi gezegd.

Volgende week praat de gemeenteraad erover. Er zijn bezwaren tegen dit fijne vervoermiddel.
Wat moeten we doen op de OPSTAPPER te laten rijden?
Suggesties en steun meer dan welkom!
DE OPSTAPPER MOET BLIJVEN!!!

door Han Nefkens

Gisteren was de verjaardag van mijn virus. Op de dag af zeventien jaar geleden kreeg ik te horen dat een niet erg bescheiden gast zijn tenten voor onbepaalde tijd bij mij heeft opgeslagen.

Ik realiseerde me het ineens toen ik voor een klas zat van tachtige Franse jongeren die even oud waren als mijn virus. Naar aanleiding van de tentoonstelling over Aids die ik gefinancierd heb in Bangkok sprak ik met hen over Hiv in de wereld en Hiv in mijn lijf.
Over dat laatste wilden ze weten waar ik het had opgelopen en hoe.
Ze wilden weten hoe ik me voelde op het moment dat ik het hoorde, of mijn leven veranderd was in die tijd, of er dingen zijn die ik anders niet zou hebben gedaan zoals het schrijven van mijn boek.
Ze vroegen hoe mijn familie had gereageerd en ze wilden weten of er vrienden waren die niets meer met mij te maken wilde hebben toen ik ze het nieuws vertelde.
‘Zo zijn mijn vrienden niet’ antwoordde ik in een Frans dat naar gelang de adrenaline begon te pompen steeds vloeiender werd.

Ik vertelde ze over mijn verbijstering toen ik het hoorde, ik kon het niet geloven, zulke dingen overkomen mensen die hun best doen niet, dat is te oneerlijk.

‘Ik ben gewoon, ik ben zoals jullie’ zei ik en ze keken me met grote, ongelovige ogen aan. ‘Het heeft maanden geduurd voordat het tot me door drong dat het echt was en het niet meer weg zou gaan, nooit meer weg zou gaan.’ (lees meer)

ONDERDUIKADRESSEN

De een zit in een hutje op de hei,
Een ander in een koestal in de polder,
Een derde bij zijn schoonmoeder op zolder,
Een vierde vond zelfs onderduik bij mij.

En straks is er geen enkel kamerlid
Dat nog manhaftig in de kamer zit.


dit gedicht is van Driek van Wissen, die ook nog een leuke site heeft, schreef mijn vriend René V. me

Marjon van Royen, journaliste, schrijfster, correspondente van het Radio 1-journaal en de Volkskrant in Brazilië, schreef me, bijna radeloos omdat ze AANDACHT wil voor deze schande, het volgende:

In antwoord op kamervragen vorige week zei minister Bot dat
probleem van die noodpaspoorten aan die pornobazen slechts
een 'beoordelingsfout' is: de Nederlandse paspoortwet (uit
1813!!) is iets 'te eng' geïnterpreteerd. Gewoon
een 'ketenfout' op BZ waardoor 'de een dacht dat er van de
ander toestemming was verkregen.' Hij wil er verder geen
consekwenties aan verbinden. Iedereen, consul incluis, mag
gewoon blijven zitten.
Wel gaf hij nu eindelijk toe dat er in Brazilië een
strafrechtelijk onderzoek naar de consul loopt. Dat wacht 'ie
gewoon af, en tegen die tijd kunnen we de zaak
eventueel 'herbezien'.
Op kamervragen of hij zal meewerken
aan dat onderzoek gaf hij geen antwoord.

In deze zaak zie je steeds dezelfde lijn: zo lang mogelijk
ontkennen, en dan bedekken met de mantel der bureaucratie.
Toch heeft het er alle schijn van dat BZ van het begin af
aan die twee heren aan de Braziliaanse justitie wilde
onttrekken.
Bv: Voordat de noodpaspoorten werden
uitgeschreven eiste het consulaat de inbeslaggenomen
paspoorten van het tweetal terug van de Braziliaanse
justitie, met het argument dat die paspoorten 'eigendom van
de Nederlandse staat' zouden zijn. Waarom moesten die
paspoorten terug, als het consulaat de Braziliaanse justitie
juist beloofd had hen niet te helpen vluchten?
In het kamerdebatje van de c'sie BZ was de enige die haar
mond roerde Karimi van Groenlinks. Ze werd afgevallen door
Koenders van de PvdA.

Hieronder een column die ik schreef voor het blad van Amnesty International

MIJN LAND
‘Het is hier luilekkerland. Je kan ze krijgen van elke
leeftijd. Vanaf twaalf jaar en jonger.’ De Nederlandse
kinderpornohandelaar Jerry K. was enthousiast over de
seksuele ‘vrijheid’ in Brazilie. (lees meer)

Nederlandse filmmakers brengen asielzoekers in beeld die al meer dan vijf jaar wachten op erkenning en nu alsnog uitgezet dreigen te worden.

Dat is de tekst die je ziet tegen een oerhollandse wolkenlucht, na afloop van de videoclips die bekende Nederlandse filmmakers maakten om iedereen ervan te overtuigen dat de 26000 uitgeprocedeerde asielzoekers, die van minister Verdonk weg moeten, hier moeten blijven. Ze zijn hier allemaal langer dan vijf jaar, zijn met hun kinderen ingeburgerd en zijn het zinloze wachten zat. Naar hun land kunnen ze niet terug.

Het is een boodschap voor onze regering, natuurlijk.
Maar ook voor alle Nederlanders, die gemotiveerd moeten worden om hun energie te gaan besteden aan het hier (willen) houden van buitenlanders die dat zo graag willen, in plaats van de kelen schor te roepen dat "alle buitenlanders het land uit moeten."

Ik heb nog maar een paar van de clips gezien, en ik ben onder de indruk.
Het idee is van filmmaakster Hedda van Gennep, die hoopt en verwacht dat al haar collega's hieraan mee zullen doen en - vooral - dat ze allemaal zullen worden uitgezonden.
Ze duren hooguit 2 minuten, dus de lengte kan het probleem niet zijn.
Uiteraard heeft iedereen voor niets aan deze clips gewerkt.

Van Hedda zag ik net (op video) de clip van de Familie Uzpak uit Koerdistan. Ze heeft de 2 zoontjes "In Holland staat een huis" laten zingen tot en met "..en dan steken we het huis in brand."
En heeft in clipritme de familie en hun verdrietige verhaal van het wachten hier geportretteerd.
Heel knap en creatief.
Zo heeft ook Paula van der Oest een soort Idols-filmpje gemaakt dat je door het einde naar de keel grijpt.
De rest ga ik nog bekijken, o.a. op het IDFA, het documentairefestival in Amsterdam, waar ze allemaal gedraaid zullen worden.

Ze zullen op Nederland 3 worden uitgezonden.
Ik vind dat een jaar lang (ik zeg maar wat) tussen alle programma's door op alle publieke zenders deze indringende filmpjes moeten worden uitgezonden.
Net als de STER. Onontkoombaar, de hersens spoelend voor het goede doel.
Dan doe je tenminste iets goeds met dat mooie medium, Hoge Heren in Hilversum!!!

www.26000gezichten.nl

Beste mevrouw Groenteman,

Mag ik u lastig vallen met een triviale vraag. Ik dwaal sinds kort rond in de wereld van het weblog. Niet zonder reden...

Ik schrijf sinds een week of twee korte stukjes over het leven van de Jaguargebruiker. Ik heb meegedaan aan een actie van Sky Radio en Jaguar en mag mij nu een maand lang in deze bolide laten rondrijden.

Nu ga ik met de Jag een actie opzetten met Dance4Life. Dit is een internationale actie voor jongeren die geld werven voor de strijd tegen HIV en aids. Scholen in Nederland hebben organisatietema opgericht om geld te werven.

Mijn aandeel zal onder meer bestaan uit het uitloven van een prijs (een rit met chauffeur dus...) voor de meest actieve werver en de beste begeleidende docent. Darnaast zal de Jag ingezet worden voor een actie op ebay. Het geld wat dat oplevert gaat uiteraard naar Dance4Life. En ik wil meer doen!

Mijn vraag aan u is of u misschien aandacht aan deze actie zou willen besteden? Meer informatie over de actie en over Dance4Life vindt u op www.machteldmaris.nl/log

Alvast bedankt!
Hartelijke groet,

Machteld Maris

ron schrijft:

dag hanneke,

de wereld herneemt zich.
(alhoewel na de KRO gisteren..)
ik voel het, de wereld herneemt zich. het zal nooit meer hetzelfde etc. maar dat was het toch al niet en dat hoeft ook niet.

hierbij een gedicht van Jane Leusink.

af en toe hoor ik tegenwoordig dat het aan de moeders ligt!! aanmehoela

groet, ron

Tot zover

Je kunt het niet verder bevragen, het zijn die rood
en groen gebloemde lichamen vol sussende woorden,
het zijn die vrouwen in hun keukens vol warm brood.

Ze hebben dikke bovenarmen
kuiltjes in hun ellebogen
harde, rode handen

snoep en grote borsten voor het moegespeelde kind.
Hoeken zijn het waar je uit kunt rusten.
Om hen heen hangen mos en gladde paadjes

en de geur van zwartebessenstruiken.
Onder hun voeten kraakt oud hout.
Hoedsters zijn het van intense pijn eigenlijk liefde

waar de ziel in nood naartoe reist
opdat de hang niet over je ogen groeit
en het grote troosten kan beginnen.

Lang stil geweest.
Geen kwestie van niet durven schrijven (zoals ik nogal eens als reactie in mijn mailbox krijg), meer een kwestie van een tollende kop, mijn gedachten niet op rij krijgen, zwalkend tussen emoties en verstandige nuances.
Ik heb de laatste weken het gevoel aan een gigaborreltafel te zitten, waar alle meningen, rijp en groen, verstandig en oerdom, inspirerend en afstotend, over elkaar heen buitelen.
Wat is wijsheid, wie het weet mag het zeggen.
Wie het hardst schreeuwt wordt gehoord.
En iedereen praat met verhoogd stemgeluid, met niet of nauwelijks bedwongen angst.

De angst is onder onze huid gekropen. En we weten hoe slecht angst als raadgever functioneert....
In paniek worden tolerantie, vriendelijkheid, gemoedsrust, gezelligheid, inlevingsvermogen, ruimhartigheid, nieuwsgierigheid bij het grootvuil gezet in ruil voor angst, vreemdelingenhaat, rigiditeit, conservatisme, botheid.

Vanochtend hoorde ik barre taal van Philip de Winter van het voormalige Vlaams Blok.
Het gaat maar over “eigen volk” en “ons land” en het bange gevoel bekroop me dat zijn woorden misschien wel in rijpe bodem vallen in ons land-in-de-war.
Gelukkig was daar de wijze Tom Lanoye, ook uit Belgenland, die ik het liefst elke week even in Buitenhof zou horen. Ook hem, liefhebber van Nederland, is de schrik om het hart geslagen om de paniekreacties hier.

Ik wil de borreltafel inruilen voor een aangename, mooi gedekte, beschaafde tafel waar verstandige mensen aanzitten. Die het niet met elkaar eens hoeven te zijn. Maar elkaar uit laten praten. Die begrip opbrengen voor andere gevoelens. Die geen onhaalbare kaarten uit de mouw toveren.
Dus niet roepen: “zakkenvullers in Den Haag”, “oppakken en afvoeren”, “terug naar eigen land”, “harder aanpakken”, “verbieden die handel”, “weg met de hoofddoekjes” en meer van die wilde weg-braaksels.
Argumenteren, zoeken, luisteren, denken.
Wie, waar, wanneer, hoe?
Een themakanaal op de televisie waar veel en langdurig wordt gefilosofeerd op een manier die we ook nog kunnen begrijpen.
Leraressen, filiaalchefs, politici, schrijvers, verpleegkundigen, jongerenwerkers, imams, stadsbestuurders, krantenjongens, fysiotherapeuten, cabaretiers, taxichauffeurs... iedereen die bereid is onderbuikgevoelens in de ijskast te zetten en het verstand op temperatuur te houden.

Er zijn genoeg van dat soort mensen.
Je hoort ze wel op de radio, en dan vooral op 747 AM.
Je leest ze soms nog wel in bladen.
We zitten erom te springen.
Ik tenminste.
Om mijn kop te laten ophouden met tollen.

Een vriendin van me, die een tijdlang in Amsterdam heeft gewoond en nu weer terug is in haar vaderland Amerika (San Francisco) is weer even hier.
Haar herinnering aan Nederland is zoet en vredig.
De cultuurschok waarin ze verkeert nu ze datzelfde Nederland een paar jaar later ziet, groot.
Haar humor is ongebroken.

Dit is Mary's commentaar.

lieve hanneke,
misschien doet deze muziek je goed, het is werkelijk prachtig!
vriendelijke groet pauline houtkooper

bieslog

Dank lieve Pauline, dit is inderdaad een Grote Troost.

Wat ik ook doe, het komt neer op in de mist zoeken naar een lichtpuntje.
Ik ga lekker uit eten.
Ik kijk naar een mooie tv-serie.
Ik koop nieuwe schoenen.
Het helpt allemaal niet.
De mist blijft hangen.
Ik hoor en zie borreltafels vol met kakelende wijsneuzen. Over vrijheid van meningsuiting gaat het steeds, over strengere veiligheidsmaatregelen, over de rechten van de mens.
Ik doe daar zelf dapper aan mee. Op en buiten de televisie.
Het helpt niet.
Maar vanavond zag ik een lichtpunt.
In de gedaante van een brutale, directe, slimme, aantrekkelijke rapper.
Ali B.



In de Kleine Komedie aan de Amsterdamse Amstel, de bonbondoos waar alle cabaretiers triomfen vierden en vieren.
En daar vertelde, rapte, schreeuwde en fluisterde Ali B. zijn verhalen van de straat.
Met om zich heen zes geweldige muzikanten, in alle kleuren van de regenboog, twee rappers/zangers, een human beatbox, 3 gitaristen.
En het was GEWELDIG.
Het ging waar het over moest gaan, maar bescheiden.
Ali B zei dat we één week lang DIT KAN NIET moesten zeggen.
Niks meer, niks minder, niks anders.
Iedereen, uit volle borst, non stop: DIT KAN NIET.
En volgende week kunnen we weer overal kakelen over oorzaken, gevolgen, problemen, oplossingen. Volgende week kunnen de borreltafels weer bezet worden.
Vanavond, zaterdagavond, in de afgeladen Kleine Komedie, waar mijn gezelschap en ik zeker de oudsten waren en de jongsten 9 of 10, waar de integratie even helemaal vanzelfsprekend en gelukt leek, hield ik intens veel van Ali B.
Hij is direct, hij is meeslepend, hij is intelligent en hij is sexy.
Ik zag onze burgemeester, die er voor het eerst sinds weken ontspannen uitzag, meeklappen en –swingen met de jongen die vast een grote ster wordt.
En die er in deze tijd werkelijk toe doet.
Hou hem in de gaten, Ali Bouali.

Ik moet nu eerlijk toegeven: ik ben de afgelopen dagen totaal verdwaald in het woekerende woud van mijn eigen verwarring, angst, boosheid, verdriet. Nog nooit gebombardeerd door zoveel tegenstrijdige meningen. Nog nooit zo bang geweest voor mijn eigen woedende emoties. Nog nooit zo gebalanceerd in de buurt van een politiek randje waar ik normaliter ver van wil blijven.
En zo hoorde ik dinsdagavond een column bij Met het oog op morgen, uitgeroepen door AFTh (Adri F.Th. van der Heijden). Ik vond het, schreef ik, een 'prachtige' column.
Nou, gelukkig zijn de bezoek(st)ers van mijn weblog verstandiger dan ik, want ik kreeg meteen veel commentaar. Dat het juist helemaal geen 'prachtige' column was, dat men het er juist helemaal niet mee eens was.
Hinke Schreuder tipte me dat de column uitgeschreven stond op de site van MHOOM.
Nou, dat viel me niks mee.
Zonder de boze emotie van AFTh's stem en niet vervormd door mijn betraande trommelvliezen vind ik de column enger en grimmiger dan eerst.
Mag ik iedereen gelijk geven die mij op de vingers getikt en op het rechte pad gewezen heeft?

Ik zou tientallen reacties kunnen posten n.a.v. wat ik schreef over de moord op Theo van Gogh.
Scheldpartijen, gedichten, links, lange columns... ik doe het niet.
Af en toe eentje.
Bijvoorbeeld deze, van Arnoud de Jong:
U vond de column van AFTh prachtig. Net als Annemarie Mineurs vond ik dat nu juist niet. Maar goed, dat kan, het ligt er maar aan wat op dat moment het beste aansluit bij je eigen emoties, nietwaar? Mag ik desondanks zo aanmatigend zijn om u te attenderen op een stuk op Verbal Jam?
PS: Ik had eerst mijn vader gevraagd om dit lobbywerk voor mij te doen, maar de oude De Jong is al 94 en die moet ik dan eerst weer gaan uitleggen wat een computer is, dus u begrijpt... ;-)

Annemaries Mineurs reactie is te lezen op haar weblog

foto Han Nefkens

een berichtje van Francisco van Jole,

Ha Hanneke,

Vorige week hadden we het nog over voormalig Vara-collega/vriend Wim Nottroth. Vandaag kreeg ik een mail dat hij gearresteerd is wegens de leus 'Gij zult niet doden'. Zie www.2525.com

ferme groet,

Francisco

De aarde houdt niet op met schokken, sinds gisteren. Nu weer dit bericht uit Rotterdam
Ga naar Van Joles site , nu....
en huiver.

Astrid Ottes heeft een mooie weblog en ik link graag naar haar Groningse Grabbels voor één van de vele mooie reacties op de moord op Theo van Gogh.

Vanavond hoorde ik bij Met het oog op morgen de schrijver A.F.Th. (van der Heijden) een prachtige column uitspreken.
Als je naar de omroepsite linkt en dan de moeite neemt om via "uitzending gemist" Met het oog op morgen van woensdagavond 3 november nog eens te beluisteren, en dan vooral tegen het einde de column van A.F.Th., ben je het misschien met me eens.

Overigens: als je toch aan het omroepsiten/uitzendingen gemist-en bent: Rondom 10 van dinsdagavond, ingelaste uitzending, was ook heel goed.

Misschien is de dag na de schok veel erger.
Want grauwer.
De dag van de schok was hectisch, saamhorig (althans...dat leek zo), vol adrenaline, werk, verwerking, verhalen, herinneringen, verdriet, woede...
De dag van vandaag was leeg, moeizaam, het begin van een nare nieuwe grimmige fase, waarin bakens verzet moeten worden, meningen bijgesteld, sluimerende slechte gevoelens weer terug in hun hok gejaagd moeten worden.
De stad, mijn stad, lijkt nu al een stuk leger dan gisterochtend vroeg, toen een dikke rossige buikige man met scherp-blauwe ogen nog op zijn ouwe fiets-met-zwart-kratje-voorop vanuit de Pythagorasstraat naar Oud-Zuid fietste, in gedachten al bij de laatste montagehandelingen voor zijn nieuwste film 0605. Ik bedenk maar wat.
De stad, mijn stad is ongezellig zonder intellectuele zwerfkeien als wijlen Ischa Meijer (bijna tien jaar dood) en wijlen Theo van Gogh (bijna 24 uur dood).
Het waren van die mannen, jongens eigenlijk, die altijd door de stad zwierven, op zoek naar een praatje, een drankje, een ideetje. Een vliegende kraai vangt altijd wat en zij vingen altijd wat en kaatsten dat op hun manier weer de wereld in.
Het is grijs en rustig weer met hier en daar wat laaghangende bewolking.
Plaatselijk komt dichte mist voor.
Dat is het weerbericht van deze dag en nacht.

Dit is een column uit het AD van vanochtend die me uit het hart gegrepen was.
(Al hoor ik zelf bij die politiek-correcte angsthazen die vanuit een veilige hoek Theo bewonderden...)

Theo's lijk was nog lauwwarm
door Hugo Borst

Hoe stompzinnig tolerant, hoe godvergeten politiek correct wij in dit land zijn, werd geïllustreerd door de vrouw die de rituele slachting had zien uitvoeren.
,,Doe het niet, doe het niet'', had ze tevergeefs naar de beul van Theo van Gogh gegild.
Die schoot nog een paar keer en stak zijn boodschap in Theo die een transformatie had ondergaan van varken tot prikbord. Toen de ooggetuige door de journalist werd gevraagd naar een signalement van de beul wilde ze alleen prijsgeven dat die een muts en een bril droeg.

Het karakteristieke Marokkaanse kledingstuk liet ze onvermeld, dat moesten andere getuigen maar benoemen. Het was geen angst, nee, deze fanatieke aanhangster van de multiculturele samenleving wilde beslist niet stigmatiseren, laat staan haar geloof afzweren. En dat dus op het moment dat Theo's lijk nog lauwwarm was.

Theo is vaak in de steek gelaten, helemaal door het journaille. Het aantal kranten en bladen waar de polemist persona non grata werd, is niet te tellen. Voordat de beul hem gisteren voorgoed het zwijgen oplegde, is hij door veel te veel hoofdredacteuren (mond)dood gemaakt. Iedereen met een mening heeft bij Frits Barend van B&VD zijn zegje gedaan, behalve vrijdenker en provocateur Theo.

Ook bij de VPRO werd hij door een machtig clubje buiten gehouden, nadat hij hoofdredacteur Roelof Kiers had aangevallen. Dagblad Metro is het nog het dapperst gebleken, waarvoor hulde.

Ook mijn krant was een paar jaar geleden te schijterig voor woorden. Het interview dat ik Theo had afgenomen werd door de toenmalige hoofdredacteur Peter van Dijk geweigerd, omdat het Koningshuis was beledigd, vond hij. Een van de laatste zinnen van dat interview was trouwens: ‘en er lopen mij net iets te veel godsdienstwaanzinnigen en gekken rond'.

Theo meed dat fanatenvolk niet. Hij zocht het debat, want Theo predikte het woord, ook al was dat van de atheïstengemeente. Iedereen heeft hij uitgedaagd en beledigd. Theo maakte geen onderscheid. Joden, christenen, moslims, ze kregen er allemaal van langs. Sonja Barend holde naar de rechter (en verloor), streng gelovige christenen dreigden met het Europese Hof, die extreme moslim van gisteren meende dat je woorden niet met woorden bestrijdt maar met kogels. Hij pleegde een laffe religieuze moord.

Hoe krankzinnig gastvrij dit land is, bleek een paar uur later al. Een jonge allochtoon zei op tv dat het Theo's eigen schuld was en dat vuur nou eenmaal met vuur bestreden moet worden.

Theo's lijk was toen amper koud.

link