Vrijdagavond daalt, zoals elk jaar met Kerstmis, Vrede neer op mijn Aarde.
Voor het vijfentwintigste jaar.
Met een klein clubje hartsvrienden begraaf ik me dan in het huis van één van ons, gewapend met voldoende (eenvoudig) eten, drinken, fruit, snoepgoed en.... een grote tas vol spannende tv-series.
Dat doen we al een kwart eeuw met dezelfde mensen, zij het dat er af en toe één bij komt, één af gaat, door verdrietige of vreugdevolle oorzaken.
De harde kern is altijd dezelfde: 5 à 6 personen die allemaal als hobby hebben: kijken naar een scherm.
We hebben dit jaar (voor de derde keer al) de superspannende en supergoeie serie 24, sinds vorig jaar op DVD, daarvoor namen we alle delen op video op.
En we hebben een spannende BBC-serie over politiek en drama en thrill.
Grote goede herinneringenen hebben we aan Brideshead Revisited, Murder One, the Sopranos, Crowroads, House of cards, Die Kinder, Game Set & Match, Twin Peaks, Wild Palms, Jewel in the Crown, De 9 dagen van de Gier.... Ik noem er maar een paar. Ze moeten spannend of mooi zijn en een afgeronde reeks. Dus niet van die series die eindeloos doorgaan. Weliswaar hebben we nu voor het derde jaar 24, maar elk jaar is afgerond op 24 uur van één spannende dag. Super supermooie serie (op dit moment op de commerciële televisie in Nederland).

Ook dit jaar kan niemand kan ons bereiken met Kerst, gaan we nachten doorkijken, slapen af en toe een paar uur en na de Kerstdagen zijn we volkomen voldaan en gejetlagd.

Ik wens iedereen mooie grote kerstdiners, goede gesprekken aan mooi gedekte tafels, 1 dag bij zijn ouders, 1 dag bij de hare of omgekeerd, de kinderen komen, wij gaan naar de kinderen....

Niet voor ons dit alles.
WIJ KIJKEN.

Tot na de Kerst!

Hanneke

Brigitte van Wees mailde me deze tip:

Prachtige foto's:

http://www.hetveldzelfportret.nl./

Toppunt van asociaal gedrag: de fooi die het kabinet de ouderen in de pet gooit die vooral van hun AOW moeten rondkomen.
Zesendertig (36) Euro per jaar krijgen ze erbij.
Hoe grof kan je zijn?
Met terugwerkende kracht, hoor ik de hele dag Gerda Verburg kwaken, MET TERUGWERKENDE KRACHT tot 2002 is dat toch al gauw € 108!!!!!!! "Kan ik een kadootje voor mijn vrouw kopen," dankbaarde een oude meneer.
Alles is krankzinnig duur geworden, zeker verdubbeld, de ziektekostenpremies zijn verhoogd, huursubsidie verlaagd, maar geen nood: de ouderen krijgen er € 36 per jaar bij.
Waar is de nieuwe Dickens, voor een goed eigentijds Kerstverhaal?

Ze zijn allemaal even lief, de kerstkaarten die ik dit jaar weer heb gekregen en zeer spaarzaam heb beantwoord.
De arresleden, besneeuwde dennentakken, kerstmannen, poesjes, abstracte landschappen, met-de-mond-geschilderde kerktorens, ik lust er wel pap van.
Een meesterlijke en ontroerende kaart kreeg ik (zie afbeelding) natuurlijk van de kunstenares prof. mr. Karin van Elderen, afbeelding geïnspireerd door Bobbie-the-Xmas-fox. Bijna had ze de Groentemanbokaal 2005 in de wacht gesleept,
maaarrrrr,
de hoofdprijs gaat dit jaar toch naar de briljantste kerst (& oud & nieuws-)wens van de eeuw tot nu toe, namelijk naar mevr. WILLEMIJN F., die de navolgende WENS bedacht en beknutselde, met als hulpmiddel slechts de Televisiebode van de Donkere Dagen.
WILLEMIJN F.
Onthoud die naam.

(En bedenk bij deze afbeeldingen dat ze natuurlijk als vouw-wens in A 5-formaat bezorgd werden).

door Bobby's moeder Karin van Elderen

Bedankt voor deze hele lieve foto, Astrid!

Watjes-logsters posten altijd poezen, heb ik begrepen.
Mijn eerste postje was ook van een poes.

dat Prinses Christina en Freek de Jonge ons NOOIT MEER kwellen met hun gezang!

Vanavond zag ik de herhaling van Dit was het Nieuws, één van de allerleukste programma's van dit moment. Vind ik.
Vooral Raoul Heertje is Mijn Man.
Zoals hij tekeer ging over Prins Bernard, mij uit het hart gegrepen!
Hij foeterde en schold op de prins en zijn vazallen van de Volkskrant, die "zo diep in de reet van Zijne Koninklijke kropen, dat ze de anjer konden ruiken."
Vooral leuk dat een man nou eens tekeer ging over die prins.

Want wat was het opvallend de laatste tijd: mannen moeten wel gniffelen om die vieze ouwe man, vrouwen voelen zich plaatsvervangend beledigd en leven vooral mee met "Mammie".
Volgens de prins was Mammie altijd begripvol en hartelijk geweest tegen het topje van zijn ijsberg vol jonge dames en hun kinderen.
Jammer dat de prins onze enige bron is in deze.
Mammie zelf heeft zich natuurlijk altijd moeten verbijten in haar vleugel, niet sterk genoeg om die hele monarchie aan haar laars te lappen en een eind te maken aan het vernederende huwelijk, waar hij toch letterlijk en figuurlijk op de hoge kant van de wip zat.

Hij was graaizuchtig, onloyaal, berekenend en harteloos.
En natuurlijk charmant, anders was hij er echt al eerder uitgeschopt.
Waarschijnlijk de grote zwakke plek van Juliana, voor wie hij de eerste en enige liefde was die ze ooit gekend heeft. Voor zover we weten.

Ik moest heel erg aan Claus denken, die ook problemen had met het keurslijf waar hij door zijn huwelijk in geraakt was. Maar die een groot geweten had, en hersens, en veel meer sex-appeal dan die clown met die pijp, die anjer en dat jachtgeweer.

Claus heeft zichzelf opgeofferd omdat hij van Beatrix hield.
Bernard heeft Juliana opgeofferd omdat hij van zichzelf hield.

Wat mij betreft HET kado van deze Sinterklaas: Het Grote Boek van de Poezenkrant, samengesteld en gelay-out door de Directeur van de (al jarenlang onregelmatig verschijnende) Poezenkrant Piet Schreuders. Die overigens ook art-director van de VPRO-gids is.
Maar dat Pokra-boek is GEWELDIG.
Voor Poezenliefhebbers-met-gevoel-voor-humor-en-liefde-voor... u snapt het wel.
Twee willekeurige pagina's hieronder.
Het is een uitgave van de Bezige Bij, kost tegen de 40 Euro en dat is een KOOPJE!

Since we’re getting close to Christmas Felipe had to think of the father of the child that was born in a stable. He wonders if Joseph’s workshop looked somewhat like his and if he too made zigzag chairs.
So this is how he imagined that things might have looked before they went on their trip to Egypt two thousand years ago (no wonder there was no room at the inn for them, they should have known better than to travel during the holidays!).

Best wishes to all of you,

Felipe & Han & Ollie

Als de lichtjes doven

Op een slagveld klonk een stem,
was van ver te horen,
zong dat er in Bethlehem
een kindje was geboren.
In die nacht zo stil en groot
zwegen de kanonnen,
die zijn bij het morgenrood
toch opnieuw begonnen.

Kerstmis lijkt ons keer op keer
vrede te beloven,
maar kanonnen dreunen weer,
als de lichtjes doven.

Donkere Zuidafrikaan,
honger moet je lijden,
mag niet naar je vader gaan,
bent van hem gescheiden.
Wie dit hebben uitgedacht,
komen allen samen,
zingen plechtig Stille Nacht,
zonder zich te schamen.

Kerstmis lijkt ons keer op keer
vriendschap te beloven,
maar dan gaan ze altijd weer
alle lichtjes doven.

Turk en Griek en Marokkaan,
mogen die hier blijven?
Mogen die hier ook bestaan
of zal men ze verdrijven?

Kerstmis doet ons telkens weer
beterschap beloven,
laat dan deze ene keer
het lichtje niet weer doven.

Schrijver: Willem Wilmink

door Judith Herzberg

Een vrouw van zesenzestig
doet een draad door een naald.
D.w.z. probeert. Nu weer
wil de draad niet, buigt,
splitst zich, vervaagt,
dan weer lijkt er nauwelijks
een oog in de naald, (zo er al
een oog in zit dan is dat
erg smal en scheef)
als de naald beweegt,
beeft, alsof bang
voor die draad,
maar de draad is zelf
ook niet zo zeker -
Boven haar komt
iemand met een bom gevlogen.
Een jongen. Precisie.


Bedankt lieve René dat je me dit stuurde!

Bekvechten

Afgelopen woensdag in Den Haag Vandaag, Nederland 3: mevrouw Karla Peijs, minister van Verkeer en Waterstaat. Het gaat over de Zuiderzeelijn, een nieuwe openbaar vervoersverbinding van de randstad richting Groningen.
En het rapport van de commissie Duivesteijn over de kosten van grote projecten als HSL en Betuwelijn.

Openingstekst van de journalist: ‘Mevrouw Peijs. U zit lang in de politiek. Zegt uw politieke instinct u niet: “Met die Zuiderzeelijn, daar krijg ik ellende mee!?”’
Hij kijkt trots, met toegeknepen ogen en een grijns om de mond.
Het is inderdaad een duivelse opening.
Hij gaat over het ‘politieke instinct’van de ander. Wat dus wordt verondersteld er te zijn.
Vervolgens vult de vragensteller voor de minister in, dat dit instinct haar iets zou zeggen.
Sterker nog, iets zeer negatiefs: ‘daar krijg ik ellende mee.’
De persoonsvorm is hier belangrijk: ‘ik’. De vraag klinkt uiteindelijk, alsof Peijs een citaat van zichzelf krijgt voorgelegd. En daar nu pijnlijk mee wordt geconfronteerd.

Peijs is duidelijk van slag, nog voor het gesprek begonnen is.
Ze aarzelt, en begint: ‘Nou, dat hoeft niet… ik zit daar heel zakelijk in…het is niet mijn hobby…’
Ze draait het hoofd af, kijkt naar beneden. Zoekend naar een passende reactie. ‘Ik vraag niet naar een trein, ik vraag naar een snelle verbinding…’
Aan het eind van iedere zin maakt haar stem een grote haal naar boven. Ze is duidelijk zwaar in de verdediging.
Midden in de start van haar betoog onderbreekt de journalist met luide stem: ‘De vraag is of die snelle verbinding nodig moet zijn!...’
Peijs probeert door te praten, ondanks de botte onderbreking: ‘Ja, maar, dat is een ander verhaal…’ Journalist, nog harder, over de stem van de minister heen: ‘Daarvan zegt de commissie dus eigenlijk: “Dat is niet goed onderbouwd. Er is geen studie gedaan naar nut en noodzaak.” Moeten we er überhaupt wel aan beginnen!’
Peijs is nog meer van slag. Ze probeert nu in te gaan op de onderbreking, en wil gaan uitleggen wat de commissie Duivesteijn wil, want daar vroeg de journalist naar: ‘Dat hangt er van af…kijk…de commissie gaat eerst praten met de kamer…’
Journalist, met overslaande stem: ‘NEE! Daar gaat het niet om! De procedure, daar gaat het niet om!’
Hij beweegt zijn arm met een groot gebaar, om zijn enorme verontwaardiging te onderstrepen.
Peijs probeert verder te gaan met haar reactie op zijn vorige opmerking: ‘Jawel, maar…het gaat meneer Duivesteijn om de procedure, die niet is afgemaakt…’
Journalist onderbreekt opnieuw: ‘Ik spreek u aan als minister! Weer een groot handgebaar, vlak voor het gezicht van Peijs.
Die mompelt iets onverstaanbaars.

Zo zet het gesprek zich voort. De minister probeert uit te leggen. Die kans krijgt ze niet. Ze probeert te reageren op de botte onderbrekingen van de journalist. Ook die kans krijgt ze niet.
De journalist heeft zich blijkbaar voorgenomen dat de minister haar standpunt niet mag uiteenzetten. Hij hanteert daarbij vele wapens. Op inhoudelijk niveau probeert hij de minister tegen anderen op te stoken: tegen de Kamer. Tegen het regeeraccoord, dus tegen haar collega’s in het kabinet. Zelfs tegen haar eigen beleid, door daarin vermeende inconsequenties te signaleren. Daarnaast gebruikt hij verbaal geweld.
Hij spreekt extreem veel en hard, onderbreekt voortdurend. Laat de minister bijna geen zin afmaken.

Er blijkt dus een grens te zijn. Als de journalist zich willens een wetens voorneemt een interview volledig stuk te schreeuwen, dan lukt hem dat. Daar is bijna niet tegen op te roeien.

Advies: Houd ook rekening met deze variant.
Je bent uitgenodigd voor een interview. Je gaat daarbij uit van redelijkheid en goed fatsoen.
Op die basis verwacht je een kritisch interview.
Wat blijkt: de interviewer is helemaal niet redelijk, laat staan fatsoenlijk. Dat gaat dus fout.

De oplossing ligt op twee niveau’s.
In de eerste plaats: mentale voorbereiding. Blijkbaar is het in het huidige medialandschap zo, dat een dergelijk persoon dit gedrag ongestraft kan vertonen. Dus moet je op voorhand rekening houden met deze optie: wat nu als ik iemand tegenover me krijg die zich zo gedraagt.

In het gesprek zelf blijkt de stilte vaak een ijzersterk wapen.
Door veel te zwijgen bereik je een aantal effecten.
Er ontstaat een duidelijke scheiding tussen de opmerkingen van de journalist en uw reactie. Waardoor het evidenter wordt dat u zich niet verlaagt tot zijn niveau.
Bovendien: door de veelheid van zijn geroep bepaalt de interviewer het tempo.
Dat is zeer hoog. Daardoor wordt sturen in het gesprek buitengewoon lastig. Door veel stiltes in te lassen zet je de rem er op, je stopt letterlijk de te snelle voortgang.
Ook kun je, door extreem veel te zwijgen, meer tijd creëren om na te denken: “Wat moet ik met deze opmerking. Wat wil ik eigenlijk zelf zeggen.”
Voor die overwegingen is denktijd nodig.

Dit artikel stond zaterdag 18 december in het Financieele Dagblad.

Moderne architectuur werkt soms als een lachspiegel.
In Tokyo zag ik mezelf als een uit zijn voegen gegroeide lilliputter. Ik lachte van schrik toen ik zag wie dat gedrocht was.
Hetzelfde overkwam me gisteren. Alleen zag ik mezelf toen niet vervormd, heel even zag ik hoe ik kan zijn toen ik weer twaalf keer achter elkaar dezelfde persoon had ge-emaild.
Ik zag iemand bij wie de grond ooit onder de voeten is weggerukt en die zich nog steeds vastklampt aan iedereen die niet meteen dreigt om te vallen.
Toen sloeg ik om me heen om staande te blijven en tientallen boden me een arm om op te steunen.
Wat ooit noodzaak was is nu een gewoonte geworden, verwennerij went (het woord zegt het al).
Eens een zieke, nooit meer echt helemaal beter. Het mentale beeld dat ik van mezelf heb blijft een innerlijke lachspiegel terwijl anderen allang de werkelijkheid zien.
Maar de mensen zijn te beleefd om me daar op te wijzen.
Wie zegt tegen iemand die bijna dood was, joh, doe nou maar weer gewoon.
Sommigen doen voorzichtig een stapje terug om niet overladen te worden met het lava en de roet van een rommelende vulkaan.
Zoals bij de meeste vulkanen zit ik te dicht op mezelf om te zien wat ik doe en daarbij komt dat ik al dat spuwen en rochelen wel lekker vind, vooral als het electronisch gaat.
De uitzonderingen die er voor me gemaakt werden had ik toen nodig, zonder dat, die aandacht en die liefde was ik er nu niet meer geweest.

Ik leef weer en dat zal iedereen weten.
Het is niet meer dan logisch dat een pasgeboren baby krijst maar een baby van vijftig die zijn longen uitschreeuwt is minder vertederend. Volwassenen die zich als kleine kinderen gedragen zijn wandelende lachspiegels.
Mijn voornemen voor het nieuwe jaar is dan ook om iets meer vertrouwen te hebben in de kracht van mijn eigen benen; ik ga minder wild zwaaien en stukken gedisciplineerder spuien.
Ik zal jullie laten weten hoe het staat met dit nieuwjaarsvoornemen, twaalf keer per dag zal ik jullie een spiegel voorhouden, een hele grote spiegel zodat jullie mij goed kunnen zien.

door Han Nefkens

Radeloos ben ik.
Ik had een prachtige kerstfoto gemaakt, deze kunstig bewerkt met photoshop en gestuurd naar al die mensen met wie ik me verbonden voel.
Maar niemand heeft mijn wens ontvangen.
Het spijt me, liet mijn provider me weten, ik heb het nu echt veel te druk in verband met de feestdagen, jouw ster zal deze Kerst niet aan het electronische firnament stralen.

Mijn ster straalt wel riep ik ziedend en stuurde mijn kerstwens nog honderdzeventachtig keer.
Negen uur lang had ik knallende ruzie met telefonica.net, negen uur lang deed ik verwoede pogingen om mijn boodschap van liefde en vrede de wereld in te krijgen.
Het is me nog steeds niet duidelijk wie er gewonnen heeft, hun kwade kracht of mijn intense goedheid.

Wie geen macht heeft over het electronische heelal moet slim zijn.
Een met photoshop bewerkte ster valt te veel op als kerstboodschap, een zogenaamd zakelijk berichtje slipt er misschien wel doorheen.
Dus doe ik het incognito, vermomd als een gewone e-mail zodat mijn provider het niet door heeft wens ik jullie fantastische Kerstdagen toe.
Compassie, mededogen, alles wat telefonica.net niet toont, daar gaat het om.

Dat je niet als een waanzinnige in de ruimte schreeuwt, dat je gehoord wordt en een beetje begrepen af en toe, een zijn met de ander zodat onze diep menselijke eenzaamheid heel eventjes wordt opgeheven is alles wat we vragen.
Maar zo iets simpels begrijpen die uilskuikens niet.

Liefde en vrede wens ik een ieder toe deze Kerst, een ieder behalve die schlemielen van telefonica punto net natuurlijk!

Je hebt wel eens dat je nieuwe mensen ontmoet en dat je daar zo enthousiast over bent dat je meteen een echte vriendschap opzet.
Denk je.
Maar...
Kon die vriendschap er nog wel bij?
Had je genoeg stoelen rond de tafel?
Waren er nog genoeg witte plekken in de agenda?
Of, sterker nog, had je BEHOEFTE aan die nieuwe vrienden?
Om met de laatste vraag te beginnen: ja. Je had er behoefte aan. Dacht je.
Het waren precies de mensen die je uit de sleur van de oude vrienden zouden kunnen trekken.
Dacht je.
Een nieuwe lente een nieuw geluid...
En dan, als de eerste euforie over is, ga je eens goed in je agenda kijken.
Helemaal geen witte plekken!
Ga je je oude vriendenkring tegen het licht houden.
Fantastische mensen! Je ziet ze alleen te weinig.
En de stoel die altijd bij de tafel staat voor de ongenode gast is onbruikbaar: de gevlochten zitting is versleten, de ongenode gast zou erdoor zakken.
Enfin, om kort te gaan, om deze metafoor af te ronden: ik heb me verkeken op het webloggen.
Ik was er erg van vervuld, ik was er erg bij mee, ik genoot van de inspiratie die ik, mede door de vele reacties, kreeg.
En toen werd de agenda nog voller.
Toen was de stok achter de deur er niet.
Toen liet ik mijn weblog sloffen.
Ik kreeg boze mails, verdrietige mails, geïrriteerde mails.
Op NU.nl stond op 14 december dit stukje.
Au! Schuldgevoel!

Maar weten jullie wat ik ook heb: ik ben in de laatste weken allergisch geworden voor meningen.
Voor de grote borreltafel waar we met zijn allen door elkaar heen zitten te roepen.
Ben ik ten prooi aan een soort opinie-verlamming: het lijkt wel of ik helemaal niet meer weet wat ik vind, aan wie ik me kan opladen, wie me wijzer maakt.
Dat trekt nu weer bij.
De mist is aan het optrekken.
Ik zie de wanhoop van de naaste vrienden van Theo van Gogh, die niks anders kunnen doen dan als aftreksel van Theo ongericht in de rondte schelden.
Ik zie de verlamming van politici, vooral de linkse, die niet in staat zijn de tegenwind die sinds Pim Fortuyn recht op ze (ons) afkomt het hoofd te bieden. Wat zitten die in een wurgende klem, je hebt er momenteel helemaal niks aan.
Logisch. Nooit ons ingespannen goed na te denken, te filosoferen, onze geschiedenis te doorgronden, over de grenzen te kijken. Maar dit terzijde.
Nu staan de Kerstdagen voor de deur.
En 2005.
En neem ik me voor .... ach ja, neem ik me voor.
Hou me er niet aan.
Ik neem me voor mijn best te doen.
Maar de twee-x-per-weekse borreltafel en het nieuwe boek (en dan laat ik mijn zwakste plek, de kleinkinderen, nog maar buiten beschouwing) zijn grotere stokken achter de deur dan jullie lieve en kritische aandacht.
Dat is niet mooi van me.
Maar wel een beetje THE STORY OF MY LIFE!!

<!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-update:auto; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; line-height:14.0pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:12.0pt; font-family:Arial; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->

Error: No file or URL specified!