Het is nu bijna nacht, stille lange uren zijn verstreken. De krant-van-alledag heeft de fragiele illusies over George Clooney verjaagd. Vooral de schokkende foto in de krant van soldatenmeisje Lynndie England van de Amerikaanse militaire politie, die een naakte Iraakse gevangene als een hond aan een lijn houdt. Het meisje is blank, ze heeft kort donker haar en een hooghartig gezichtje. Ze houdt de gevangene eigenlijk niet als een hond aan de lijn, maar als een vies ding. Naar haar hond zou ze vast vrolijker kijken, vertederder. Nu heeft ze een vies, onaangenaam iets aan haar lijn. Eerder al zagen we haar lachend, sigaretje tussen de lippen, met duim en wijsvinger wijzen op het geslachtsdeel van een vernederde Irakees. Wat is er met dat meisje gebeurd, tussen highschool en Irak. Tussen buiktruitje en camouflagebroek. Tussen puberteit en Irak. Wat is er met al die kinderen gebeurd, welke knop in hun hoofd heeft hun normen en waarden, waar Amerikanen ook zo prat op gaan, gedoofd. Schokkend vind ik ook, shame on me, dat het een MEISJE is dat daar staat. Het waren toch altijd mannen, die hun handen vuil maakten? Vrouwen wasten ze schoon in de sopjes thuis. Die hoefden niet. Nu moeten, mogen ze ook, en ze blijken precies hetzelfde! Blank, zwart, christen, moslims, gelovigen, atheïsten, MENSEN. O, dit is onaanvaardbaar soft, algemeen gepraat. De Rebbes worden ook griezels als ze een muis ruiken, en die staan op de ladder van de levende wezens wat mij betreft toch het hoogst. Ophouden dus.