Het eerste gedicht is van Erik Jan Harmens uit de bundel In Menigten.

Het tweede is van de alomtegenwoordige, overal hoorbare, onmisbare Antwerpenaar Tom Lanoye en staat afgedrukt op broodzakken.



TUINFEEST

ik liep rond op een tuinfeest •het thema was Winnie de Poeh dus overal beren

niemand sprak me aan vanwege mijn air

of misschien ook omdat ik bloot was .!

of omdat ik het hoofd van de gastvrouw minutenlang onderhield in de bowl

als ik heenliep week de menigte als kippen





OPEN EN BROOD

Is 't om dat urenlang en bovenarmse kneden van maagdelijk wit en toch naar bosgrond ruikend deeg? Of door 't gekoter in een roodgestookte oven? Maar brood maakt mij zo geil en mals lijk boter.

Wie kan de versheid aan van het kadetje? Weerstaan: de ruige ronding van de tijgerpistolet? Een bruine bol gaat onder meel en zonnepittenpuisten schuil — en toch: zijn smaak maakt mij zo geil en wee lijk boter.

Ik ken een man, die wordt onwel alleen al van de geur van zijn mastel. Een matrone, die huivert om de blanke stengels naast haar minestrone. En ik word van mijn stokbrood al zo ijl en geil lijk boter.

Zelfs als ik denk aan de horreur waarbij een kleintje — zo'n rogge met rozijntjes! — op een plank gelegd de kartels van een broodmes moet trotseren, dan nog maakt mij dat lijden geil en zweterig lijk boter.

Ja, ik beken. Het breken met de hand, het machinale snijden, al dat geweld maakt mij van langsom heter en devoter: niets lijkt mij heiliger en groter dan een brood. Waarom ben ik maar mens? Was ik niet beter boter?