De Nederlandse documentairemaakster Sonia Herman Dolz (o.a. supergoeie docu’s over een stierenvechter en over de Cubaanse muziekgroep La Vieja Trova Santiaguera, Lagrimas Negras) heeft een prijs gewonnen voor haar film over de dirigent Gergjev. In New York, eerste prijs. En eigenlijk wint ze voortdurend overal (ook in Nederland) prijzen. Terecht. Want ze ìs heel erg goed.
Ik vertel dit, omdat ze geen subsidie kreeg voor haar plan om een portret te maken van haar moeder (kunstenares Dora Dolz) en haarzelf. De gefrustreerde en gemankeerde filmmakers in de subsidiefondsen (Filmfonds, Stimuleringsfonds??) hebben er geen vertrouwen in dat Sonia een ‘objectief’ portret maakt van haar moeder. Alsof we daarop zitten te wachten, op objectieve portretten! En alsof Sonia H.D. niet bewezen heeft dat wat uit haar handen komt altijd boven de maat is. In de Nederlandse mediawereld bouw je nooit krediet op. Je bent zo goed als je volgende project. Je moet steeds weer van 0 af beginnen. Vanuit leunstoelen zitten mannetjes en vrouwtjes met opgetrokken neuzen en wenkbrauwen hun ‘geen vertrouwen’ uit te spreken. Jammer dat je voor zo’n film altijd subsidiegeld nodig hebt, het is een duur medium. Jammer dat de omroepen nauwelijks meer geld hebben voor dit soort programma’s. Vroeger betaalde de VPRO dit soort dingen uit eigen zak. Maar die zak schijnt leeg te zijn. Nou ja, ander onderwerp. Die film van Sonia en haar moeder moet er komen, ze zijn namelijk allebei van grote klasse. Een proeve van Dora’s werk kan ik hier laten zien, dat van Sonia moeten jullie gewoon bekijken als het langs komt. Ergens. Doen!