Een beetje...
Uitgeput, ontmoedigd en bezorgd over de toekomst.
Zo was onze stemming vannacht, na het desastreuze Songfestival 2004.
Niet dat de katterige 9 punten voor Reunion ons dwars zaten.
Welnee, dat was nog goed betaald voor dat non-descripte liedje, dat temidden van al het liedjesgeweld wel iets weldadig simpels had, overigens.
Maar wat is dat Songfestival bespottelijk overwoekerd geraakt door ordinaire nachtclubacts, folkloristische groepsdansen en vals zingende Oost- en Middeneuropese jongens en meisjes.
Al die landen die ooit heel ver weg en in duisternis gehuld waren, voor ons althans! Sinds de Wende is een nieuwe orde het Festival binnengedrongen en wij moeten al die Roemenen, Oekraïners, Letten, Esten, Bosnië-Herzegowinaren uitzitten. Niet te doen. We (= globaal gezegd oost en west) niet alleen elkaars talen niet, we houden niet van elkaars liedjes.
Dus?
We hebben ooit het Songfestival van een onschuldige spannende liedjeswedstrijd tussen een paar vakantielanden laten verworden tot een onverteerbare parade van non-muzikanten. Zelfs de puntentelling is niet te harden zo saai en voorspelbaar. Zelfs de commentatoren Beusekom en Maas wisten steeds precies van wie Cyprus de punten zou krijgen en waar de Denen op zouden stemmen. Gelukkig kregen wij, logisch, van onze buren de Belgen een paar punten en van de Zwitsers, geloof ik.
Dus nu is ons idee: terug naar de oorsprong. Terug naar de Spelbrekers, Teddy Scholten, Corry Brokken en Getty. Terug naar Engeland tegen Frankrijk, Italië, Luxemburg, Spanje, Portugal en nog zo wat vertrouwde landen. Een stuk of 12, maximaal 15, gewoon met jurys stemmen (niks televoting) en laten Roemenië en Oekraïne hun eigen festival doen.
Overigens: ons is een al jaren bestaand vriendenclubje, dat elkaar in deze samenstelling eigenlijk alleen bij het Songfestival ziet. We komen in hetzelfde huis bij elkaar, maken altijd dezelfde hapjes, kleden ons altijd min of meer feestelijk (al wordt dat minder nu de kwaliteit zo afneemt, wij de dames zijn opgehouden zich in hun oude trouwjurken te persen) en de gastvrouw en heer maken altijd een diepzinnig altaar rond het televisietoestel (zie foto).
Wij willen een ouderwets, alternatief, overzichtelijk en vertrouwd Songfestival.
