Eigen schuld dikke bult.
Ik had jullie lekker gemaakt met een sappige veldslag in mijn straatje op zondag 16 mei.
De Grachtenloop en Oceans 12 zouden elkaar bloedig treffen voor mijn deur en ik zou alles digi-vastleggen en op mijn weblog plaatsen.
Het werd een beetje een anti-climax, eerlijk is eerlijk, ik had het ook graag anders gezien.
Kijk en huiver mee.
In de vroege ochtend (elf uur) kwamen de bezwete hordes langs, je hoorde er niks van, ze keken niet op of om en stoomden zwijgend langs me.
En dat ging zo door tot een uur of drie s middags.
Af en toe een schrille juichkreet van mijn nieuwe Nieuw-Zeelandse (Nieuwzeeuwse) expat-buurmeisjes, die warmbloediger zijn dan Amsterdammers, maar de Grachtenlopers keken nog steeds niet op of om.
En toen, toen ik even niet keek (ik moest af en toe, nee, de hele dag, hard werken) was mijn straatje ineens veranderd in de treurige filmlocatie van vorige week. Inclusief het terrasje voor de deur.
Inclusief, op deze superzonnige dag, een kletsnatte regenstraat. Met een dikke slang spoten mannen urenlang liters en liters water over de straat om de regen van vorige week te imiteren.
CONTINUÏTEIT noemen ze dat bij de film.
Zelden een straatje zo snel zien opdrogen, al die uren. Heet dat dweilen met de kraan open? Niet precies.
En na heel lang wachten, aangestaard door griezelige hellehonden (SECURITY heet dat bij de film) werd in de verte, nauwelijks te onderscheiden in de menigte, Catherina Zeta-Jones gefilmd.
Schijnt het.
Ik heb vanaf mijn stoepje wel gefotografeerd, maar de hellehonden dreigden mijn toestelletje af te pakken omdat mijn flitsje per ongeluk af ging. En ze hadden nog zó gezegd dat er tijdens het filmen NIET geflitst mocht worden.
Ja maar, meneer, het ging per óngeluk...
Ze keken en trokken hun pistolen.
Ik maakte dat ik weg kwam.
Weg, ver weg.
Naar waar de avondzon nog scheen en de straat niet nat was.
