'Intussen: volhouden hoor!
Nog een klein eindje, en dan zijn we in de hemel



Dit schreef Gerard Reve in 1988 aan zijn goede vriend Simon Carmiggelt.
De laatste is al aan het hemelen, en Gerard is nu definitief woonachtig in het voorportaal ervan. Namelijk: in een verpleeghuis waar hij in nauw contact staat met prins Alzheimer en verder met niets en niemand. Zijn partner Joop Schafthuizen, die hem vele jaren liefdevol heeft verpleegd, heeft hem nu definitief moeten laten opnemen. “Het was niet meer te doen,” zegt Joop.
Reve herkent niemand meer, alleen – en daaruit blijkt dat zijn belangrijkste zintuig nog werkt – voor poezen heeft hij nog belangstelling. Mensen hoeven niet bij hem op bezoek te gaan, daar heeft hij niks aan, maar momenteel is hij continu aan het goochelen met poezenplaatjes. Zegt Joop.
Wie dus de Volksschrijver een warm hart toedraagt kope een supermooie poezenansicht en stuurt dat naar de familie Schafthuizen-Reve in Machelen aan de Leie in België.



En wie wil genieten van allerlei Reviana linke bijvoorbeeld hierheen of Googlet bij Reve.

Zelf (Oma vertelt...) had ik drie jaar geleden de eer de Grote Man te mogen interviewen in zijn huis in België (samen met de typische, allerhartelijkste Joop S.), maar toen woonde hij al in het schemergebied tussen licht en donker in de geest. Hij wist niet hoe oud hij was (“ben ik al zeventig Joop? Je bent al tachtig Gerard! Alsjemenou...”) en ik mocht hem helpen bij het plassen. Tegelijkertijd was hij vaak glashelder. En gewoontegetrouw verwarrend geestig:
“Arme mensen zijn dom, anders waren ze wel rijk.”