Hoe komt het toch dat ik in een totale stress raak als ik met vakantie ga?
Ik loop rond als een kip zonder kop, doe duizend dingen tegelijk en alle duizend net verkeerd en van nachtrust komt al helemaal niks. Zweterig, hectisch, en het gevoel dat ik ergens heen ga waar ik wellicht nooit meer van terug zal keren. Nu ga ik in werkelijkheid naar een Waddeneiland, dus zo'n vaart zal het niet lopen. Ik hoop van daaruit mijn webwerk te kunnen blijven doen.

Ik heb jullie nog een paar dingen te zeggen.

Allereerst twee tips:

1. kijk donderdagavond 20 mei svp naar de documentaire op Nederland 1: IK STA ALTIJD. Om 22.47 uur. Hij gaat over Annemarie Grewel, die in 1998 stierf, en die gewoon ongewoon bizonder was. Maud Keus, documentairemaakster en vriendin van Annemarie, heeft hem gemaakt. Het goeie is dat er geen interview OVER Annemarie in voorkomt en dat het nergens indiscreet of nodeloos persoonlijk is. Het is een prachtfilm over een prachtvrouw. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. (Hij wordt ook nog herhaald, ik geloof de zaterdag erna, 's ochtends).



Tip numero 2: het (korte) toneelstuk OMSTANDERS, geschreven door Toon Tellegen voor de actrices Ria Eimers en Carla Mulder.



Voor de dramatische ontwikkeling hebben zij er Joep Onderdelinden bij gevraagd (ok, even een commerciële toevoeging: Joep is o.a. de postbode uit Zaai). Het stuk gaat over een verdrinkende man en twee takkenwijven die anderhalf uur ouwehoeren over de voors en tegens van verdrinken en redden en nog zo wat, maar redden: ho maar. Een metafoor voor het hele leven.



dit zijn de actrices, na de voorstelling, vlak voor ze op hun fietsen stappen. Ze spelen het stuk nog tot 4 juni, de hele volgende week nog in Frascati in Amsterdam. Echt zo'n avond waarvan je heel blij bent dat je erbij was. Want... als het weg is is het weg!
Thuisgekomen anderhalf uur de vanochtend overleden Mary Dresselhuys (97) gezien in gesprek met Ischa, ook alweer tien jaar dood. Bah. Dan is televisie toch even heel erg eng: drie belangrijke dode mensen waar je naar zit te kijken, alsof ze nog leven...

En dan nog even dit: vanochtend las ik in de e-krant Algemeen Dagblad, dat Ria Lubbers niets gelooft van de aantijgingen over ongewenst sexueel gedrag aan het adres van haar man Ruud. "Ruud is gewoon een warme man," zegt ze, "en hij legt graag een arm om iemand heen." Verder vond ze dat vrouwen die daar niet tegen konden gefrustreerd of feministisch waren. (Of allebei, Rie?). Nu had ik vanochtend een radiogesprek (over Karel van het Reve, ander verhaal) met o.a. de journaliste/biografe E.E. (als u zaterdagmiddag om 2 uur naar het boekenprogramma K.L. op 747 AM luistert kunt u erachter komen wie ik bedoel). Zij zei, dat Ruud Lubbers haar in de jaren dat zij in Den Haag als verslaggeefster voor de Waarheid werkte, herhaaldelijk ongewenst sexueel had geïntimideerd, zelfs betast (nee, dit is dus niet waar, zie recent artikel onder RECTIFICATIE) en dat ze wel eens voor hem gevlucht was omdat hij haar perse in zijn auto naar huis wou brengen en dat hij erom bekend stond dat hij bij vrouwen zijn handen nooit thuis kon houden.
Het was ook, zei weer een andere gespreksdeelnemer, ook journalist, ook werkzaam in Den Haag (A.M.) een publiek geheim dat Lubbers voortdurend vreemd ging en dat het vooral een wonder was dat daar altijd over gezwegen werd en wordt (tot nu toe, eindelijk) in het openbaar.
Wat is dat toch raar met veel 'belangrijke', best aantrekkelijke mannen, die hun hormoonhuishouding zo slecht op orde hebben. Roosevelt, Kennedy, Clinton, Oudkerk, Lubbers, de rij zal oneindig veel langer zijn. Die heren spelen toch met vuur, hebben zo ontzettend veel te verliezen, en zetten dat allemaal op het spel om hun ijdelheid te laten kietelen en de beneden kriebels te sussen. Wat kan je toch zitten met teveel testosteron!
Het is te danken/wijten aan de elegantie van het journaille dat er nooit iets over schrijft (zelfs de roddelbladen niet).
Tot iemand iets naar buiten brengt en die wordt dan "gefrustreerd en/of feministisch" genoemd!