Mijn tweewekelijkse halfuurtje is al voorbij, maar de vriendelijke bibliotheekmevrouw laat me rustig rammelen. Iedereen is hier vriendelijk, de zon schijnt, niks te klagen.
Van de talrijke geweldige reacties die ik in mijn mailbox krijg pik ik er eentje uit. Max Dohle meldt dat de Hepburnfans maar even moeten kijken op http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/3763887.stm" waar - o triomf - staat dat Audrey Hepburn door allerlei smaakmakers is gekozen tot de allermooiste en allerpuurste schoonheid van altijd, geloof ik. BOVEN CLEOPATRA, who the hell is C.? Ik had het op mijn dertiende al door, dat AH van altijd voor altijd was.
Verder woedt de lippenstiftdiscussie voort (klein penseeltje, ook heel handig), maar die geef ik hier niet weer, want TE onbenullig om uit te melken.
Daarom neem ik de reacties ook niet op: ze zijn of te persoonlijk, of te vleiend, of te negatief, of te triviaal... Enfin, ze zijn voor mij heerlijk om te lezen, maar wat moet u er mee? Voor je het weet krijg je van die langdradige discussies tussen reageerders, welles, nietes, nou dat vind ik niet, nou, dat vind ik juist wel, dat werk.
Ik heb ook mijn bekomst van de Lubbers-kwestie. Jl. zaterdag weer een staartje, in NRC-Handelsblad, waarin Elsbeth Etty Cisca Dresselhuys, hoofdredacteur OPZIJ, interviewt over Lubbers. Een aardig stuk, vooral ook omdat ik Cisca D. zo verstandig vind en vond. Ze slaat de spijker op de kop, het gaat er helemaal niet om of iemand een womanizer is (juist wel leuk, vind ik), of hij klopjes of kneepjes of aaitjes uitdeelt aan dames of hondjes om hem heen, als hij zijn macht maar niet misbruikt. Als je je maar niet gedwongen voelt, om baan of positie, om het leuk te vinden. Als je maar mag zeggen Hè Ruud, doe dat lekker thuis, of zoiets. En als daarmee dan de kous af is. Voor Ruud en voor de dame in kwestie. Nou ja, lees het stukje van Cisca en Elsbeth, daar staat het goed in. Behalve dat Ruud in therapie zou moeten als hij met deze schrik vrij komt. Dat is een GRAPJE, neem ik aan. Hij moet misschien, net zoals sommige andere hooggeplaatsten, een testosteron-remmend pilletje slikken.
Ik wil los van mijn geschrijf ook nog een stuk plaatsen van een goede vriend van me, Han Nefkens, die zich vanuit Barcelona waar hij woont geweldig bezig houdt met ondersteuning van het Aids-onderzoek. Hij is er persoonlijk zeer bij betrokken, heeft de middelen om een deel van het onderzoek te financieren en bezoekt daartoe regelmatig een ziekenhuis in Thailand. Los van dit stuk plaats ik zijn mooie verhaal, ik hoop dat hij het goed vindt.
O ja, ik heb hier twee boeken gelezen, wil ik even noemen:
de autobiografie van Ruby Wax (Hoe had je me willen hebben). Voor een deel erg koddig en over de top-grappig, maar als je daar doorheen leest, heel aangrijpend. En leerzaam voor alle televisie-ijdeltuiten zoals ikzelf. Ze komt uit een dramatisch gestoorde (joodse immigranten)familie, enig kind van gruwelijke ouders, vecht zich een weg naar de top waar ze uiteindelijk belandt, is getrouwd en heeft drie kinderen en stortte plm. twee jaar geleden volledig in. Tot en met opname in een psychiatrisch ziekenhuis. Ze schrijft daar heel eerlijk over.
En ik las, een jaar na dato, het laatste Geheim Dagboek van Hans Warren. De totale fysieke en sociale ontluistering, de bij voorbaat verloren strijd tegen de aftakeling, de wrede paniek bij Mario Molegraaf, zijn partner, de lichtpuntjes in de vorm van kunstaankopen, lekker eten, koken, vrienden, uitstapjes, de natuur. De laatste bladzijden zijn geschreven door Mario, dan ligt Hans op sterven en sterft uiteindelijk ook.
Ik heb maar een paar van die dagboeken gelezen, je moet je daarin storten, net als in het Bureau van Voskuil (heb ik wel opgesmuld), dat deed ik niet, maar de sensatie van het slotdeel maakt dat ik toch ook nog eens een vorig deel ter hand ga nemen.
Dit was het even.
Ik zet nog even het verhaal van HAN NEFKENS op mijn log. Even pronken met de veren van mijn vriend Han.