door Han Nefkens

(sorry voor de idiote lay-out, ik sta machteloos, H.G.)

Het is hier in Thailand niet moeilijk mensen te ontmoeten; een vriend stelde
me voor aan iemand die net als ik schrijft. We hebben nog meer gemeen dacht
ik toen ik zag dat Tew dezelfde bril draagt als ik. Ook heeft hij een huis
in de buurt van Barcelona dus we spreken Spaans met elkaar op weg naar Mercy
House, het ziekenhuisje waar mensen met Hiv verzorgd worden en dat midden in
de sloppenwijk van Bangkok is gelegen.
Tew is daar elke dag en kent dus iedereen. Zo vrij en ongedwongen als hij
zich beweegt, zo verstijfd ben ik bij het zien van mensen met wie ik zoveel
gemeen heb behalve het feit dat we op een andere plek zijn geboren.
De meeste liggen in bed en wachten. Het beeld van vroeger dat wij met zoveel
moeite uit ons geheugen hebben gewist bestaat hier nog steeds.
Op een bed ligt een oude man aan een zuurstofapparaat. Dichterbij gekomen
zie ik dat de man helemaal niet oud is, hij is jonger dan ik. Tew denkt dat
het vandaag zijn laatste dag zal zijn, hij streelt zijn arm en fluistert wat
in zijn oor. Ik kijk de andere kant op, daar ligt een jong meisje met haar
ogen wijd open. Ze straalt maar kan me niet zien, het virus heeft haar
hersenen aangetast, ze is sinds kort blind. Ik raak haar hand even aan, ze
knijpt zachtjes terug.
In een andere zaal spelen kinderen. Het feit dat hun moeders toen die
zwanger waren medicijnen hebben gekregen betekent dat sommigen nu
resistentie hebben ontwikkeld tegen Hivremmers, zij worden vaak niet veel
ouder dan twaalf jaar. De kinderen die te zwak zijn om naar school te gaan
kijken naar tekenfilms op de televisie. Ik ga bij ze zitten, geef een jongen
vruchtensap te drinken en streel de rug van een meisje met uitslag op haar
lippen. Wat neem je mee voor kinderen met Hiv? Zuurtjes, balpennen,
teddyberen, Crixivan?
Een aantrekkelijke vrouw loopt rond in een t-shirt met daarop in grote
letters het woord Police. Over een paar weken is ze sterk genoeg om weer
naar de Super Pussy Club in Patpong te gaan en wat te verdienen voor haar
familie. ‘Wat moet ik doen?’ zegt Tew, ‘Moet ik het haar verbieden?’
Ik stel voor dat ze een grote zak condooms meeneemt. Maar volgens Tew
gebruiken veel clienten die toch niet. Het meisje is jong, ziet er goed uit,
de mannen zijn ver van huis in een exotisch land.
Een vrouw wordt binnengebracht door haar vader. Ze heeft een open wond op
haar billen, hij weet niet meer wat hij met haar moet doen. In een plastic
tasje draagt ze haar bezittingen, een bloes, een beker, wat foto’s. Ze legt
de plastic tas op het nachtkastje, gaat voorzichtig op het bed zitten en
kijkt rond. Wanneer haar vader afscheid neemt en weg loopt zwaait ze hem na,
ook als hij al lang verdwenen is.
Het liefst was ik bij haar op het bed gaan zitten om haar gezelschap te
houden en me zelf niet zo alleen te voelen. Maar ik ga verder, het is een
instinct, ik kan niet anders.
In de volgende zaal wordt een ernstig zieke gemasseerd, de vrijwilliger
draagt een masker tegen het gevaar van tb besmetting.
Mijn Thaise alter ego met de smaakvolle bril zegt dat hij al een tijd geen
maskers meer draagt, hij is niet meer bang. Ik heb nog veel van hem te
leren.
Ik glimlach naar de vrouw op het bed, zij lacht terug zoals Thais dat altijd
doen, een lach die duizend dingen kan betekenen en die wij buitenlanders
niet kunnen interpreteren.
Over een maand ben ik hier weer, ik weet het zeker want ondanks de
verschrikkelijke naam hoor ik thuis in Mercy House, ik en wij allemaal.