message: Beste Hanneke,

Ik lees het verslag van je vriend uit Mercy House en huiver. Waarom ben je de
ene keer zo geraakt door iets en staan de tranen op uitbarsten terwijl je de
andere keer een bericht 'consumeert' zonder emotie? Het verbaast me steeds
weer. ligt het aan degene die het bericht schrijft? Is het de bron?
Terwijl ik het verslag lees zie ik hem lopen tussen de zieken, ruik ik de muffe
geur van zweet en armoede, voel ik de verhitte huid van van een ziek kind. Als
ik het uigelezen heb voel ik hoe mijn tranen de bittere smaak in mijn mond
proberen te verdrijven, ligt mijn maag in een dubbele nelson en vraagt mijn
geweten woedend waarom ik nú zo dom zit te grienen achter mijn PC terwijl er
toch de laatste tijd heel wat gruwelijkheden voorbij zijn gekomen.Ik moet het
antwoord schuldig blijven.
Maar toch, er zijn van die momenten dat je na het lezen van andermans ellende
om je heen kijkt en ondersteboven raakt van je eigen geluk en schaamte óm dat
geluk.Er zijn van die momenten dat ik mensen, die hun ziel en zaligheid geven
aan de stakkers die het eten van twee rijstkorrels in de week al geluk noemen,
zou willen toeroepen: "Jullie zijn geweldig!"
Maar het enige dat ik kan doen is weer eens een bedrag over maken én dit stukje
schrijven zodat jij het kan doorgeven aan je vriend.
met nederige groet,
Astrid Ottes