Hoeveel ik ook van voetbal houd (om naar te kijken dan), het wordt nu wel erg bar voor ons meisjes. Jongensland is in volle omvang losgebarsten!
Je ziet alleen nog maar jongens, jongens, jongens op de televisie.
In alle soorten en maten. Mooie, lelijke, jonge, oude, met pakken en stropdassen en doorgeschoten baardjes en bruinverbrande neuzen en katerige waterige ogen en losse overhemdjes en koddige T-shirts en lelijk geknipte haren en ernstige snoeten.
En het wauwelt onafgebroken en vol zelfvertedering over voetbal.
Over het Nederlands elftal, toen, nu, straks, in '74, in '04, in 2006 (WK, maak je borstjes maar vast nat!).
Ze doen het op alle netten tegelijk, op alle tijdstippen....
Het is gewoon grotesk.
Ik zag de onbenullig-ordinair-rechtse Hans Kraaij jr. zich bekennen tot de Partij van de Arbeid omdat Wouter Bos alleen voor jongens begrijpelijke analyses over het werk van Dick Advocaat uitbraakte. Ik zag de prachtige Stanley Menzo die zijn domheid in geheimzinnigheid verpakte. Frits Barend die een zonnebril in zijn rossig-wollen-mutshaar had geduwd, Henk, Joeri en Jan Mulder (2 ooms en een neef/zoon) die TEGELIJK op alle netten over hetzelfde zaten te praten.

Het is allemaal goed hoor jongens, Maar laten we dan NOOIT MEER de term KIPPENHOK uit jullie monden horen komen als wij van gedachten wisselen over glazen plafonds, wasmiddelen of kleding!

Meisjes, we zullen er aan moeten geloven, we zullen ons erbij neer moeten leggen: we leven de komende weken meer dan ooit in JONGENSLAND. En daar helpt geen lieve moedertje aan.

Eén troost, het houdt op. Sneller dan we allemaal hopen, ben ik bang, want een afgang voor onze jongens, dat willen ook wij natuurlijk niet!