Het was middenin de nacht.
Bij een kennis in de Amsterdamse binnenstad wordt aangebeld.
Op het videoschermpje (dure appartementen...) ziet hij een klontvormige man staan.
Wie bent u?
Ik ben de bovenbuurman.
Mijn kennis herkent de stem en laat hem binnen.

Zijn verhaal:

Je laat je huis opklussen door Roemenen. Zoals zeer velen dat tegenwoordig doen, met Polen, Russen, Roemenen etc.

Die zijn hier illegaal, werken dag en nacht, zwart natuurlijk, eten en slapen in je huis tot de klus geklaard is.
Ze werken spotgoedkoop.
Ze werken snel.
Na jou gaan ze naar een volgend op te klussen huis.

Het is ongemakkelijk en onvrij, die mensen steeds in je huis, maar het is niet voor eeuwig en ze werken goed.

En dan is het werk ongeveer klaar.
Het moment van afrekenen is daar.

En dat gaat héél apart: de Roemenen slaan hun opdrachtgever in elkaar, binden hem vast, tapen hem met van dat gemene sterke klustape van top tot teen in, ook zijn gezicht, hij kan nog net door zijn neus ademhalen.

Ze beginnen zijn bezittingen het huis uit te dragen. Ze hebben de sleutel.
’s Avonds komen ze langs, dan blijven ze de hele dag weg. Drie dagen lang.

Alles van waarde nemen ze mee, inclusief creditcards, pinpassen, paspoort, rijbewijs etc.

Hij kan helemaal niks doen.

Tot hij merkt dat het tape door spuug zacht wordt. Het is papier.
En heel langzaam likt hij het rond zijn mond kapot, ziet kans om zich los te maken.

Hij vlucht de straat op en belt wanhopig bij zijn buurman aan.

Die ziet midden in de nacht op zijn beeldschermpje een in elkaar gedoken man staan.
Wie bent u?
Ik ben je buurman.

De politie is naarstig op zoek naar de Roemenen, zelfs via Opsporing Verzocht.