Heb ik wel eens iets over mijn familie verteld?
Misschien niet.
Toch neemt deze een belangrijke plaats in mijn leven in.
Hij is niet groot, maar erg in orde.
Zoon, schoondochter, hun tweeling (3) Kobus en Olivia.
Broer en schoonzus, Ruud en Nancy, respectievelijk onderwijsconsultant en onderwijzeres/theatermaakster/schilderes.



hun zoons Jan (23) en Keez (21). Die weer allebei een vriendin hebben.
(Op de foto's: Keez de drummer met vriendin Lot
Jan de pianist met mijn broer (speelt heel leuk contrabas!) Ruud.






De leeftijden van Jan en Keez kunnen een jaartje afwijken, ik ervaar ze altijd als jonger dan ze zijn.
Ze zitten beiden op het conservatorium, de ene (Jan) studeert bijna af in het hoofdvak piano, de tweede studeert voor slagwerker/drummer.
Ze zijn zeer talentvol, maar dat vind ik van mijn hele familie.

Kobus en Olivia zijn vrijdagochtend met hun ouders vertrokken, naar Italië.
Het is gek dat twee van die pietepeuters, die ik hoogstens eens per week zie, en die niet in Amsterdam wonen, een heel land leeg kunnen maken in mijn beleving als ze weg zijn.


Mijn neef Jan gaat al zolang als hij op eigen wielen fietst met zijn vriend Yoram in de grote vakantie fietsen. Tien dagen, hooguit twee weken, een vaste traditie naast hun "eigen" vakanties.

Eerst was het binnen Nederland, alras gingen ze grenzen over en nu verleggen ze elk jaar de grenzen van het verdraaglijke. Vind ik.
En sinds vorig jaar kan ik het weten, want ik, hun oude tante, ben nu al voor het tweede jaar UITVERKOREN om hun dagelijkse belevenissen in dagboek/briefvorm te ontvangen.

Ze schrijven heel erg goed en meeslepend, ombeurten een paar regels, noemen elkaar O (Yoram) en A (Jan) en de brief moet aan het eind van de dag in een café (of wat daar voor doorgaat) geschreven worden.
Dan postzegel erop, naam en adres van de uitverkorene erop (voor het tweede jaar ik dus, omdat ik er vorig jaar zo merkbaar van genoot) en posten maar.

Ik ga die brieven natuurlijk niet op mijn weblog zetten.

Maar... A (Jan) eindigt de brief altijd met een klein gedicht.
Dat hij zelf maakt.
Hij is een fantastische componist en (tekst)dichter, schrijft en zingt liedjes die anderen en hijzelf vertolken.
Deze gedichtjes horen zonder muziek, met ballpoint geschreven, op gelinieerde blocnotevelletjes aan het einde van de fietsvakantiebelevenissen.
En die mogen jullie meelezen.
’s Kijken of ze dat overleven.

Dag 1
Amsterdam-Kampen 96 km

Eindeloze vlaktes
asfalt
stilte
afstand

Langzame gedachten
stilstand
wachten
wachten op Overijssel

Flevoland.

Dag 2
Kampen-Borger 100 km

Verwachtingen jagen ons achterna
en dwingen ons tot springen
en praten en dingen doen en laten

We dansen op muziek die we niet horen
maar zo goed kennen
dat we niet kunnen vluchten

En we rennen, blijven rennen