Vandaag ben ik op een plek geweest, waar niks leek wat het was.
En omgekeerd.
De dokter zag er uit als de slappe zoon van een drugsbaron.
De caissière had teveel botox in haar bovenlip.
De op uitbreken staande magnoliabloemen waren nep.
De orchideeën ook.
De koffiemeisjes hadden gestileerde zwarte jurken met witte kragen en witte schortjes voor.
En iedereen praatte zachtjes over de zachte muziek heen.
Op de leestafel in de wachtlounge lagen Miljonair en Beau Monde.
Het afrekenen ging onopvallend en soepel.
En niemand leek te geloven in wat ze/hij zei of deed.