Drie van mijn vriendinnen zijn onlangs ontslagen.
Ze hadden weliswaar zo’n jaar of dertig naar ieders tevredenheid gewerkt, maar er moest gemoderniseerd worden, het ging niet goed met het bedrijf (weekblad) en ze waren overbodig.
Te oud namelijk.
Ze hadden allebei gewerkt van hun 18e tot hun 60ste.
Op de meest harteloze manier is ze dat te verstaan gegeven, ze hadden recht op een handdrukje (geen gouden natuurlijk) en op WW.
Dat was tenminste IETS.
De pijn werd er niet door weggenomen, maar het was een pleister op de wond, zullen we maar zeggen.
Alleen wat blijkt nu (konden we wel weten, maar we realiseerden het ons niet): ze moeten elke week solliciteren en daar de bewijzen van overleggen aan de uitkeringsinstantie, het GAK.
Dat betekent dat ze op alle advertenties die in aanmerking komen voor hun soort werk moeten reageren, ze moeten bellen of ze op gesprek kunnen komen, ze moeten zelfs actief werkgevers bellen. “Ik ben mevrouw die-en-die, ik ben 60 jaar oud en heeft u mij nodig?”
Ze hebben inmiddels een soort baan aan dit heilloze solliciteren.
Ze zijn gelukkig de vernedering voorbij.