Ik heb mijn vriend Han Nefkens al eerder genoemd.
Hij is schrijver, journalist, woont in Barcelona.
Met zijn man Felipe (zie foto) en hond Ollie.

Hij heeft een prachtig boek geschreven, Bloedverwanten (jaren geleden), over zijn jeugd, zijn familie, zijn homosexualiteit, zijn HIV-besmetting (al meer dan 25 jaar min of meer onder de duim gehouden door medicijnen).
Hij is 3 jaar geleden erg ziek geweest, een soort hersenontsteking, waardoor hij een tijd lang op alle manieren over de rand van het leven dreigde te tuimelen.
Maar dat gebeurde net niet.
Hij kwam er bovenop.
Maar hij herinnert zich van die boze maanden vrijwel niks meer, moet sindsdien zijn toen opgelopen afasie het hoofd bieden en daar schrijft hij mooie stukken over.
Zijn vrienden met e-mail krijgen die met grote regelmaat.
Hij besteedt een deel van zijn vermogen aan de wereldwijde HIV-bestrijding.
Hij was daartoe op de grote AIDS-conferentie in Bangkok.
Daarna in Tokyo.
En hij maakt van zijn reizen altijd intelligente foto's.
Ik liet al een keer een foto uit Tokyo zien die hij Lost in Translation noemde.
Nu nog een paar, die ik erg mooi vind.
En een persoonlijk verslag van ˜Bangkok".







Waskrijt.

De wandelgangen van het Impact congres centrum in Bangkok doen me denken aan een groot vliegveld: mensen uit de hele wereld lopen er rond, de meesten met koffertjes en tassen, vrouwen in kleurige Afrikaanse jurken, mannen in lange gewaden, dames in saris, heren in pak, anderen in T-shirt.
Ik zie tulbanden, gymschoenen en shorts, allemaal onderdeel van dezelfde persoon.
Ik hoor Spaans, Swahili, Nederlands en vooral veel Badly Spoken English, de internationale taal.

We zijn allemaal op weg naar dezelfde bestemming, Access for All staat er op de rode vaandels met olifanten die over heel Bangkok verspreid zijn.
Het is een onwerkelijk gevoel dit virus met zoveel mensen te delen, mensen die er over het algemeen ‘gewoon’ uitzien, mensen aan wie niets raars te zien is, mensen zoals ik maar dan met exotische hoofdtooi.

Toen de Gay Games in Amsterdam werden gehouden zei een vriend dat hij het zo bijzonder vond voor een paar dagen niet langer deel uit te maken van een minderheid maar ‘onder elkaar’ te zijn.
Ik kon me dat toen niet zo goed voorstellen, ik ben ik en dat is altijd een minderheid, een minderheid van één.
Maar misschien is het op deze Hiv Huishoudbeurs anders.
Dit virus is levensbedreigend en voor velen is het uitzonderlijk daar open over te kunnen zijn, de overgrote meerderheid kan thuis hun dramatische situatie niet onthullen, wat hen werkelijk raakt blijft verzwegen, behalve bij een paar dapperen en een aantal die hun mond gewoon niet kunnen houden.

Hier in het Impact Centrum is het de bedoeling dat we niets verzwijgen, integendeel, we moeten praten, veel en luid. En dat gebeurt.
Maar op de vraag die er toe doet, hoe zorgen we er voor dat iedereen toegang krijgt tot de medicijnen die ons leven kunnen redden komt geen eenduidig antwoord.
Dat antwoord is ook niet te vangen in de soundbites waar de media naar vissen, een oplossing komt er alleen wanneer alle betrokken partijen daar beter van worden.
Een opgelegde oplossing waarbij de een of de ander flink verliest werkt niet, zo zit de wereld nu eenmaal niet in elkaar al zouden we het graag anders zien.

Degenen die nu echt verliezen, de tientallen miljoenen zonder toegang tot medicijnen, hebben geen werkelijke druk om uit te oefenen, er is voor hen geen stok achter de deur om mee te dreigen.
Het feit dat een klein groepje Westerse activisten het voor hen op denkt te nemen door de mond te snoeren van de sprekers waar ze het niet mee eens zijn zal zeker niet bijdragen tot het vinden van een oplossing, integendeel.

Daar loop ik dus, ‘onder elkaar’ en misschien juist daarom vreselijk alleen.
Ik denk aan de vorige middag toen ik ging tekenen met mijn vriendjes van het Mercy House, de kinderen met Hiv waarvan de meesten hun ouders aan Aids hebben zien sterven.

Ik had waskrijtjes meegenomen en gekleurd papier en tassen vol chocolade want het moest wel leuk worden, ook voor mij.
Met het puntje van onze tong uit onze mond tekenden we gele huizen en rode kastelen, blauwe autos, rijstvelden met oranje rivieren, meneren met grote hoofden en korte armpjes, prinsen en prinsessen met gouden kroontjes, broers, zussen, een hondje.
Alles wat zij niet hebben kwam in felle kleuren op het papier en liet zien wat zij zijn: dappere soldaten.
Om zes uur aten we rijst met kip en bananen toe en kwam een verpleegster ons pillen geven, een handvol, een voor een.
Ik had mijn eigen, grote-mensen dosis meegenomen in het plastic flesje waar ‘avond’ op staat.
Toen we allemaal onze pillen hadden geslikt en de zon gingen tekenen, nooit hoog aan de lucht maar altijd half verscholen achter bergen en palmbomen voelde ik me een moment niet meer zo alleen, even voelde ik me ‘onder elkaar ’.

De ideale wereld is er een waarin we met zijn allen tekenen en met zijn allen onze pillen innemen om te kunnen blijven tekenen.

Ik moet vaker naar mijn vriendjes van het Mercy House, ik heb ze nodig.