Wat zal dat toch zijn met broertjes en/of zusjes van bijzondere doden?
Hun hele leven waarschijnlijk knarsetandend van jaloezie onbekend gebleven, en de overledene is nog niet koud of de broers en zusters komen vanonder hun stenen vandaan.
Mogen ze eindelijk, ein-de-lijk, ook op de televisie.
Wordt hun ook eens naar hun mening gevraagd.
Kunnen ze op de schouders van hun dooie broer gaan staan en naar beneden trappen.

Ik dacht aan de minne broertjes van de bijzondere Pim Fortuyn.
Ik dacht aan het boosaardige zusje van Ischa Meijer (dat een walgelijk ontluisterend oninteressant boekje over haar broer schreef na zijn dood).



En ik denk aan het onaantrekkelijke broertje van Boudewijn Büch.
Vanavond, in Netwerk, speelde hij een glansrol.
In ‘HET WARE VERHAAL VAN BOUDEWIJN BÜCH'.
De broer Patrick Buch (de puntjes had Boudewijn erbij bedacht. Goed!!!)

Niet Menno, die lijkt mij o.k., maar een getrimde burgerversie van Boudewijn, zou zó een type van Kees van Kooten kunnen zijn, met overigens wel de typische Buch-stem.
Dat was af en toe wel schrikken.

En die broer wou wel eens uit de doeken doen hoezeer de dode Boudewijn verzonnen en gefabuleerd had.
Hoe normaal de jeugd eigenlijk was geweest.
Hoe weinig de kinderen – inclusief Wijn (koosnaampje in de familie – mishandeld waren.
En dat Wijn altijd al gevoel voor drama had gehad.

Deze aria van ontluistering werd ondersteund door een koortje van oude vrienden en een oude minnares, die allemaal hun steentje in het kaalslaan van Boudewijns ‘fictieve leven’ bijdroegen.
Was niet fijn.

En ik dacht bij alles: Nou, èn!
Zal het allemaal niet waar geweest zijn.
Zal hij geen dood kind hebben gehad, niet meerdere malen op sterven hebben gelegen (één keer meer dan zij allemaal, want hij is tenslotte dood), niet homo maar hetero zijn geweest.
Kan mij het schelen.

Hij heeft ons wel meegenomen in de docusoap die hij van zijn leven heeft gemaakt.
En alle journalisten hebben hun pennen en hun microfoons en hun camera’s maar wàt graag bij zijn mond gehouden.
En hij was wel iemand waarvan je kon houden – op veilige afstand – omdat hij zo Boudewijn Büch was.
Zo onnavolgbaar.
Zo mysterieus.
Zoveel meegemaakt en er niks van geleerd.
Zo getraumatiseerd en ongelukkig.

Hij maakte van een saai leven een theatraal drama, door het zo vorm te geven.
Hij deed dat veel beter dan schrijven, maar al met al heeft hij toch gemoederen bezig gehouden.
Meer dan die broer Patrick.

Wat heeft al die mensen bezield om aan de Avro-Netwerkuitzending mee te werken.
Laat de biograaf (die ook wat krenten uit zijn pap voor de camera weggaf) een goede biografie schrijven, waarin natuurlijk de waarheid en de fictie van BB naast elkaar komen te staan.
Maar dan krijg je, hoop ik, wat meer respect en begrip voor de hoofdpersoon mee.

Als je die nare sensatiebak Karel van der Graaf met spuug in de mondhoeken ‘het ware verhaal over Boudewijn Büch’ hoort aankondigen, weet je al: wegwezen, hier komt viezigheid.

Vrienden van Boudewijn, jullie hadden dit niet moeten doen.
Ter ere van, zal ik maar zeggen.

ps: de foto is van fotograaf en BB-vriend Klaas Koppe, die in dat item de enige liefdevolle was met een niet-moralistische uitstraling.
En die staat in de catalogus waar ik al over schreef, die bij Sotheby's te koop is.
Kijk voor alle informatie op de link boven.