Met dit weer moet ik eigenlijk in bed blijven.
Daarbuiten is het niet alleen heel nat, maar ook onguur.

Ruzies, slecht nieuws, pech, dreigpost, het valt allemaal net zo hard op me als de niet aflatende regen.
Hagelstenen vol woede op mijn kop.

Dat duurt al een tijdje, langer dan de regen.
Daardoor kon ik niet vrolijk schrijven in deze hoek.
Maar als ik het er nu even uitpoep, keer ik het tij misschien wel.

“Je mag niet op mijn verjaardag komen.”
“Je bent een NSB-er.”
“Je hebt een congres geleid voor een ministerie.”
“Je houdt je niet aan je diëet.”
“Je programma’s zijn net AVRO’s Service Salon.”

Dit is een greep, een klagerige keuze uit een berg waar ook heel veel liefs in zit.
Maar ik kan slecht tegen kritiek en ruzie.
Dit moest ik even kwijt.

Doortrekken en klaar.
Straks klaart het vast op.



Vanmiddag moet/mag/ga ik een “talkshow” leiden over Audrey Hepburn.
Nog een week en dan is het Hepburn-festival (films en tentoonstelling) in het Filmmuseum Amsterdam afgelopoen. Grandioos succes geweest, trouwens.