Wat een item nou weer, waar Reporter (researchprogramma van de KRO-televisie) de hele komkommerzomer kennelijk op heeft zitten broeden.
Journalisten van de televisie hebben zich “massaal verrijkt” door bij te klussen.

Nu waren Gijs Wanders en Annette van Trigt even de koppen van jut, zij hadden als gespreksleider respectievelijk bijna 2 ton en een halve ton bijverdiend bij het CWI, een non-profit-instelling.
Maar in hun kielzog rolden de namen van presentatoren/tv-journalisten over de borreltafels.
Welke bekende tv-presentator heeft het niet gedaan?

Ikzelf ook hoor. Meerdere malen.
Ik ben ermee opgehouden, omdat ik me altijd ongelukkig heb gevoeld bij dit werk.
Niet uit principe, maar omdat ik het zo zwaar vond.

Ik kreeg gisteren een schrijven van het Ministerie van Sociale Zaken, dat ze op verzoek van Reporter doorgaven dat ik een sociale conferentie had voorgezeten op 14 oktober 1999, zover Zorg en Bijstand.
Of ik protesteerde tegen deze bekendmaking.
Nee hoor, helemaal niet.
Ik schaam me er helemaal niet voor, iedereen mag het weten.

Ik weet niet meer wat ik hiermee verdiend heb, ik neem aan niet te weinig, dat zou jammer zijn.
Ik vind zo’n congres leiden namelijk erg moeilijk, vooral het debat aan het eind.
Dan is iedereen moe van de lezingen en workshops, wil men alleen maar aan de borrel en netwerken en dan moet er nog een DISCUSSIE plaatsvinden.
Meestal met behoorlijk saaie mensen die om bedrijfspolitieke redenen op het podium mogen plaatsnemen.
Als discussieleider heb je zelf geen zeggenschap over de keuze van de deelnemers aan het debat, die is, in mijn ervaring tenminste, al gemaakt voordat jij werd “ingehuurd”.
Bovendien is het altijd materie waarmee ik in mijn normale werk niet dagelijks te maken had.
Zorg en bijstand bijvoorbeeld.
En je hebt geen professionele redacteur(en) die je helpen, meer congresorganisatoren.
Dat betekent enorm veel inlezen, voorbereiden, rondbellen. Niet erg, dat is eigenlijk het leukste deel, je steekt nog eens wat op.
En je komt in aanraking met mensen en werelden buiten je eigenlijke werk, waar je ook veel van leert.
Bovendien, natuurlijk: je wordt er goed voor betaald.
(Al zijn de “klussen” die ik voor niks doe het leukst, eigenlijk).

De discussie wordt nu heel principieel gevoerd, en daar zit ook veel in.
Word je als journalist niet ongeloofwaardig als je enerzijds objectiviteit uitstraalt en anderzijds je je laat ‘inhuren’ door een instelling of bedrijf?
Ach. Ja. Och.
Het kan mij echt niet schelen als Gijs Wanders het journaal leest of hij gisteren bij het CWI een debat heeft geleid. Ik geloof hem toch wel als hij zegt dat wellicht Tsjetsjeense terroristenvrouwen twee vliegtuigen hebben opgeblazen.
Het wordt moeilijker bij journalisten, die geen teksten voorlezen, maar (soms) kritisch moeten interviewen.

Maar dat is niet principieel, dat weet ik ook wel.

Vergeet niet dat we leven in een tijd waar iedereen tippelt op glamour, dus op Bekende Nederlanders.
Waar de saaiste bijeenkomsten worden opgeluisterd door een bekend gezicht.
Het bewijst hoe uitgehold en zinloos het concept van dit soort congressen is.
Een BN-er en een stukje cabaret, goed eten en drinken, en voilà... weer een geldverslindende bijeenkomst.
Echte symposia, waar echte meningen en informatie worden uitgewisseld, moeten het daar natuurlijk niet van hebben. Die vinden plaats buiten de publiciteit met vakgenoten.

De Reporter-journalist die mij vroeg of ik het ook wel eens deed (“ja”) zei eerlijk: “Nou ja, we hebben makkelijk praten, wij worden er natuurlijk ook nooit voor gevraagd.”
Natuurlijk niet.
Goede kranten-, radio- en televisiejournalisten die niet met hun kop op de buis komen, worden hier niet voor gevraagd.
Evenmin als de schaarse journalisten bij de commerciële omroepen.
Vandaar dat uit die hoek met puntige vingers wordt gewezen naar de publieke omroepen. “Daar zitten de echte geldwolven!”
Vraagje. Welke “echte bekende journalisten” zitten er precies bij de commerciëlen?
Barend & Van Dorp.
Die doen het nooit. Hoeft ook niet.
Die verdienen hun miljoenen al met hun eigenlijke werk.

Verder hebben natuurlijk alleen de publieke omroepen journalistieke programma’s, dus ook de gezichten die congressen moeten opluisteren.

Einde verhaal, voorlopig!