Nu ben ik dus dag in dag uit aan het discussiëren over "schnabbelen" door journalisten.
En die discussie waaiert makkelijk uit naar acteurs, presentatoren
Ik spreek zelf heel af en toe een reclamespotje in.
Al jaren die van de Triodosbank. Sympathieke bank.
Ten onrechte (heel stom van me) iets voor het ministerie van justitie (de "kliklijn").
Het staartje van de Telefoongidscommercials door Arnon Grunberg en Carice van Houten. Prachtige reclamespots.

Ik deed dat toen ik geen televisieprogramma presenteerde.
Niet ergens in dienst was.
Het geld nodig had.
Nee, dat is niet waar, dat praatte ik mezelf in.
Peppi en Kokki, centjes verdienen... Gewoon, lekker.

Het blijft ingewikkeld.
Doe je het of doe je het niet?
Ik deed het dus wel.

Vanavond zag ik dat Jan Mulder zich ook op het hellende vlak heeft begeven: hij speelt met alle clichés die om hem heen hangen, en hij doet dat in de nieuwste Postbankcommercial samen met Anthonie Kamerling.

Jan loert altijd naar mooie meiden.
Jan is ook erg geil op geld.
En wat doet Jan daar helemaal voor?
Beetje hangen, beetje loeren, beetje niks!

Dat zit allemaal verstopt in die commercial.
Daarom moet ik erom lachen.
"Dat is nou de kracht van de Postbank."
En van zelfspot.

Al is hij natuurlijk ook banaal en plat.
En draagt hij niet bij tot de intellectuele geloofwaardigheid van Jan Mulder.

Kan hij bij Barend & Van Dorp nog tieren tegen iemand die in zijn ogen 'niet deugt' (en dat zijn er nogal wat!).

Mag Martin Ros ons nog boeken aansmeren op zaterdagochtend terwijl hij ons in de STER probeert een verzekering te verkopen?

Geloof ik wie ik moet geloven?
Op de momenten dat dat moet?

Mag ik heel eerlijk zijn?
Als "ze" (Journaallezers, boekbesprekers, acteurs, talkshowers) iets goed doen, geloof ik ze op dat moment.
Als "ze" zitten te knoeien, denk ik "ga toch lekker je zakken vullen en val mij niet lastig."

Dat is niet principieel.
Nee.
Dit is een zwalkend standpunt, maar ik post het toch.