Een wanhopige message kreeg ik van Julia: En nou genoeg gegriezeld!
Gedverderrie!
Iedere keer weer geconfronteerd worden met die gruwelijke haarman, terwijl ik juist hoop op iets nieuws.
Al zeur je maar over fitnussuh, de motivatie om erheen te gaan waar vele mee kampen [idem], of plaats je een foto van een kunstige vriend, of praat over het genot van namiddagzon ergens buiten op balkon of tuin, met krantje en kopje thee, en meld waar je je nu weer over verwondert.
Desnsoods je favoriete kleur.
ALLES BEHALVE DIE ENORME GRIEZEL! En hij is niet eens de enige!
Vertel een straatroddel. Je huidige bezigheden. Ontmoetingen in de supermarkt.
Die griezel moet weg.
Please.

En dat was nou precies wat ik even nodig had.
Door dat rotgijzelingsdrama in Beslan (al die plekken op de wereld waar ik voordat er brand uitbrak NOOIT van had gehoord...) en al het bedrog in de politiek (commissie Duivesteijn ontneemt je toch ook elke hoop en vertrouwen op en in de politiek?) wist ik even niet meer waarover ik moest schrijven.
Ik bedoel, je wordt toch misselijk van al dat verdriet dat door je scherm heendruipt?
En cynisch bovendien?

Maar na Julia's message ga ik het maar weer gewoon hebben over een prachtige voorstelling die ik vanavond, zaterdag, heb gezien deze week, in het Theaterfestival
Emilia Galotti, door de Vlaamse toneelgroep De Tijd, waarvan je ALTIJD ALLES moet zien, als je in de gelegenheid bent.
Het was weer geweldig, de niet na te vertellen glasheldere en oergeestige interpretatie van een salonkomedie, of melodrama uit 1772.
Een onnavolgbare soap, door een topcast (Warre Borgmans!!!) wat een genot.
Neem van mij aan dat je eigenlijk alles wat Lucas Vandervost (de ziel van De Tijd) bedenkt en/of speelt moet zien.
De Tijd uit Antwerpen moet je volgen, uniek gezelschap.
Ze komen altijd naar Nederland, binnenkort met de trilogie Weerzien, waarin o.a. Husband & Wives van Woody Allen.

Emilia Galotti mag van mij met de theaterprijs gaan strijken, al heb ik maar weinig gezien van de selectie.

En hebben jullie het onroerende filmpje (van Dirk-Jan Roeleven!) over Jan Mulder in Prinsjesdag (leuk!) gezien?
Mulder een dagje terug bij een uitzinnig enthousiast Anderlecht, waar hij, tot zijn eigen ontroering, nog altijd op handen wordt gedragen.
Gejuich in het stadion, handtekeningen op straat, hij had bijna tranen in de ogen.
Ik werd helemaal week van binnen, ik vond die commercial van de Postbank met Jan Mulder ook al zo geestig. Zo spelend met zijn eigen clichés (geil op vrouwen en op geld).
Als Barend & Van Dorp terug zijn kan ik me ook weer aan hem ergeren, nu nog even niet.

Het is raar om te genieten van allerlei moois, terwijl ik tegelijk ik zo misselijk ben van afschuw over het gijzelingsdrama in Beslan.
Het lijkt wel of ik gretiger geniet naarmate ik angstiger en machtelozer word van het overal oplaaiende wrede geweld.
Er zijn nieuwe Hitlers ontstaan (alhoewel dat natuurlijk niet kan, maar het lijkt wel zo), alleen zijn het er meer en ze zijn nog onvoorspelbaarder dan die ene.
Nee, de moordenaars van nu zijn bezeten van wraak, en Hitler was gewoon bezeten.

Enfin.



Vanavond zat ik op het terras bij De Brakke Grond in Amsterdam, toen een vriend me terloops zei ...”en Bram Vermeulen ook al dood...”
Waaaat?
Bram Vermeulen dood?
Dat kan niet!
Ik hoorde hem vanmiddag nog op de radio!
Ik heb net al zijn liedjes in mijn iPod geladen.
Bram, die mooie zanger/schrijver/componist/muzikant/denker.
Bram, de aardigste artiest die ik kende.
Bram, gulle en ontroerende man.
Ik zei vanmiddag nog dat ik Freek voor het eerst iets aardigs en bescheidens over hem heb horen zeggen in de serie Allemaal Theater.
En dat je zo goed zag hoe waanzinnig energiek ze waren, Bram en Freek.
Neerlands Hoop.
Freek de intellectueel, Bram vrolijk en lachend om Freek en loyaal als een jonge hond.
Wat een mooie avonden we met die twee beleefden.
En hoe fantastisch Bram zich op zijn eigen manier ontwikkeld heeft.
Met zijn eigen muziek, zijn televisieprogramma’s, zijn wilde schilderavonturen die heel erg Bram en nogal lelijk waren, vond ik.

Bram kan gewoon niet dood zijn.
Hij is pas 57!
Bram is een levend iemand.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde, schreef en zong hij.
Dat zal heel vaak gezegd worden deze dagen.

Wat zal hij betreurd worden, door Shireen, zijn grote liefde. Door zijn dochters, de grote kring van familie en vrienden om hem heen.
En door, op grotere afstand, ons, zijn fans.
Dag Bram.