Astrid Ottes schreef op haar website een fel pleidooi voor de Dwaze Vaders (Fathers4Justice) die onvermoeibaar actie voeren tegen het onrecht dat ze na een echtscheiding hun kinderen niet of nauwelijks meer mogen zien van hun ex-vrouw.
Ze dossen zich tegenwoordig opvallend uit (Batman) om de aandacht te krijgen.
Astrid schrijft onder andere:

Het ziet er misschien belachelijk uit. Het ís ook belachelijk. Maar het is nog belachelijker dat vaders pas gehoord worden als ze dit soort acties moeten voeren. Fathers 4 Justice heet de organisatie en ze komen op voor de rechten van de gescheiden vader. Want net als overal in de wereld worden de kinderen meestal toegewezen aan de moeder en als die moeder haar ex niet meer kan luchten, zijn de rapen gaar. Vaders worden op afstand gehouden, vaders wordt de toegang tot het huis van de kinderen ontzegt, vaders moeten bedelen om die éne dag in de 14 dagen (of erger nog, in de maand) z'n kinderen te zien. Moeders hebben de neiging om hun kinderen als hun bezit te beschouwen. Na de scheiding roepen ze ineens :"Het zijn míjn kinderen!"
(...)

Ik sympathiseer met deze vaders.
Zij houden van hun kinderen.
Ze zijn niet gescheiden omdat ze niet meer van hun kinderen hielden.
Ze hielden niet meer van hun vrouw.
De pijn in hun hart die ze hebben, omdat de consequentie van de scheiding het nauwelijks meer zien van de kinderen is, is niet te beschrijven.
(..)
Is dit een pleidooi? Ja, dit is een pleidooi!
Ik ben geen vader, ik ben niet gescheiden maar ik ken de ellende van zeer nabij.
Fathers 4 Justice.... je moet wel heel desperate zijn om in een Batmanpak op het Buckinghampalace te gaan staan waarvan de beelden over de hele wereld gaan.
Mijn sympathie hebben ze, nou de rest nog.