Eind juni schreef ik een nogal terneergeslagen stukje over André Hazes.
Hij had zijn ultieme droom waargemaakt: een concert in de Arena in Amsterdam.

De recensies waren, zacht gezegd, slecht.
Hij kon de inspanning van een dergelijk concert eigenlijk niet meer aan.
Moest steeds zuurstof tanken in de coulissen, na elke 3 nummers.
Kende de teksten niet meer.
Door ons onbekende oorzaken zong hij niet meer zo zuiver als voorheen.
De oranje brulapen die meters bier wegwerkten en alles meeschreeuwden kenden de teksten beter dan hijzelf.
Ik dat al eerder meegemaakt in het Olympisch Stadion.
Dat was ook al redelijk dramatisch.

Ik schreef dat we het misschien moesten doen met de herinnering aan Hazes en de afgang niet moesten willen meemaken.

Toen ik vanochtend hoorde dat hij gestorven was dacht ik: "Eindelijk rust voor André Hazes!"
Rare gedachte, want ik ben echt een grote fan van hem.

Al heel lang is hij in mijn familie een Held.
Mijn broer en schoonzus, mijn zoon en neefjes, we kennen niet alleen zijn repertoire op ons duimpje (wie niet?), we gingen ook als het even kon met zijn allen naar zijn concerten, hadden op onze eigen manier op verschillende momenten mooi contact met hem.

Mag ik één herinnering uit vele opschrijven?

Mijn neef Jan (de fietsende dichter), nu afstuderend aan het conservatorium, was vanaf het moment dat hij muziek echt hoorde (twee jaar Jan?) een bezeten fan van André Hazes.
Hij kende alle liedjes uit zijn hoofd, zong ze zuiver mee, droomde van Hazes met een ontroerende overgave.

Ik werkte destijds (ook al) bij de VARA, waar André Hazes toen de hoofdrol in een soort comedy speelde, met Simone Kleinsma.
Hij was tuinman op een kasteel geloof ik en barstte af en toe in heerlijke Hazesliedjes uit.
Er mocht een publiekje bij.

Jullie begrijpen, voor mijn neefje deed ik ALLES, dus ik zorgde dat wij samen in dat publiekje terecht kwamen.
We moesten op piepkleine gouden zogenaamde kasteelstoeltjes zitten, in een zogenaamd deftige kasteelkamer.

Toen we op die stoeltjes zaten, mijn dikke kont breed overbloezend (de beelden die ervan zijn bewijzen dat ik hier een getrouw beeld schets) ging André zingen.
Buona Sera Signorina Buona Sera...

Op dat moment stond Jantje op. In trance.
Liep door het publiekje heen naar het podiumpje.
Ging naast Hazes staan en zong mee.
André wilde contact maken met het blonde vierjarige jongetje, maar dat zweefde in een luchtbel.
Hij was niet te bereiken.
Danste naast Hazes, zong met zijn hoge stemmetje mee.
De regisseur zei later: "Het was GOUD."
En het is uitgezonden.

Die middag in de kantine riep Hazes steeds "Een chocomelletje voor Jantje en een pilsie voor mij."
Jantje had de middag van zijn leven (denk ik), ik ook.

Heel veel jaren later trad André op voor een klein gezelschap, waaronder de hele familie Groenteman.
Jantje was Jan en in de twintig.
Bezig professioneel pianist te worden.

Hazes zong "Zij gelooft in mij" en Jan liet zich door zijn tante het podium opduwen en zong samen met André in een prachtig over-en-weer duet "...zij ziet toekomst in ons allebei....."
Ik heb de video-opname wel honderd keer gezien.
Het is GOUD

Maar vanavond zie ik het anders.
Ik zie André zoals ik me hem wil herinneren.
Goed bij stem, warm, royaal naar zijn publiek, ruimhartig naar een fan die de helft van zijn duet zingt.
"Weet je nog André, van toen?" gebaarde ik.
En André wees met zijn hand de hoogte van twee turven aan.
En toen naar Jan.

Sommige mensen sterven te jong.
Bram Vermeulen, drie weken geleden.

Anderen sterven jong, maar kunnen eenvoudig niet ouder worden.
Dat moeten we niet willen.