door HAN NEFKENS




Hij was acht of negen. Het kan ook twaalf geweest zijn, dat is moeilijk te zeggen bij Thaise kinderen.
Petch trok me mee naar het midden van het lokaal waar de kinderen teken en zangles krijgen en trok één been op.
Ik verstond geen woord van wat hij zei maar begreep hem meteen, dit was een kunstje dat ik zelf ook regelmatig uitvoer, ik probeer op één been te staan om te kijken of ik mijn evenwicht kan bewaren.
De laatste tijd lukt het meestal, soms ga ik plat op mijn bek en altijd verlang ik er naar een hand vast te houden wanneer ik het probeer.
Ik voelde de vingers van Petch om mijn pols knellen, toen hij bijna omviel trok hij me bijna mee.
Montri, de kunstenares die de kinderen met HIV in het industriestadje buiten Bangkok tekenles geeft vertelde zijn verhaal: Petch was vorig jaar heel ziek geweest, het virus had zijn hersenen aangetast en hij kon lang niet lopen. Nu gaat het stukken beter en vorige week had hij haar heel trots laten zien hoe hij op één been kon staan. Bijna.
Petch wankelde opnieuw en ik sloeg mijn arm om hem heen, niet alleen om hem rechtop te houden maar vooral uit herkenning, Petch en ik lijken op elkaar.
Ik vertelde hem via Montri dat het virus ook mijn hersenen had aangetast en ik erg ziek was geweest maar dat ik nu weer helemaal de oude was en net zo lang ik wilde op één been kon staan.
Ik deed het voor, wankelde en hield me nog net op tijd aan Petch vast.
Snel gaf ik een draai aan mijn gezwieber zodat het leek of ik een kunstig danspasje maakte.
Petch had het meteen door en moest hard lachen, alleen collega’s begrijpen elkaar.
Ik wilde hem over zijn bol aaien maar herrinerde me nog net op tijd dat het hoofd een heilige plaats is voor Buddhisten die je onder geen enkele omstandigheid mag aanraken dus ik kneep even in Petch schouder.
Hij gaf me een grote glimlach terug.

Wat later vroeg Montri of ik iets wilde zeggen tegen de kinderen en ik zei dat alhoewel we uit heel andere werelden kwamen we toch veel met elkaar gemeen hadden.
Ik weet niet hoe Montri dat vertaalde en ik betwijfel of de kinderen begrepen waar ik het over had, een farang van middelbare leeftijd die blaakt van gezondheid heeft op het eerste gezicht weinig gemeen met Thaise kinderen die veel te mager zijn en bleke gezichtjes hebben.
Misschien was ik ook de enige die op dat moment zeker wist dat er nauwelijks verschil was tussen hen en mij, ik was vast en zeker de enige die dacht dat hij Petch was.

Snel haalde ik de plastic tas van El Corte Ingles te voorschijn en begon repen en Bounties uit te delen zodat mijn Thaise vriendjes eindelijk iets kregen waar ze echt wat aan hebben.