Misschien is de dag na de schok veel erger.
Want grauwer.
De dag van de schok was hectisch, saamhorig (althans...dat leek zo), vol adrenaline, werk, verwerking, verhalen, herinneringen, verdriet, woede...
De dag van vandaag was leeg, moeizaam, het begin van een nare nieuwe grimmige fase, waarin bakens verzet moeten worden, meningen bijgesteld, sluimerende slechte gevoelens weer terug in hun hok gejaagd moeten worden.
De stad, mijn stad, lijkt nu al een stuk leger dan gisterochtend vroeg, toen een dikke rossige buikige man met scherp-blauwe ogen nog op zijn ouwe fiets-met-zwart-kratje-voorop vanuit de Pythagorasstraat naar Oud-Zuid fietste, in gedachten al bij de laatste montagehandelingen voor zijn nieuwste film 0605. Ik bedenk maar wat.
De stad, mijn stad is ongezellig zonder intellectuele zwerfkeien als wijlen Ischa Meijer (bijna tien jaar dood) en wijlen Theo van Gogh (bijna 24 uur dood).
Het waren van die mannen, jongens eigenlijk, die altijd door de stad zwierven, op zoek naar een praatje, een drankje, een ideetje. Een vliegende kraai vangt altijd wat en zij vingen altijd wat en kaatsten dat op hun manier weer de wereld in.
Het is grijs en rustig weer met hier en daar wat laaghangende bewolking.
Plaatselijk komt dichte mist voor.
Dat is het weerbericht van deze dag en nacht.