Ik moet nu eerlijk toegeven: ik ben de afgelopen dagen totaal verdwaald in het woekerende woud van mijn eigen verwarring, angst, boosheid, verdriet. Nog nooit gebombardeerd door zoveel tegenstrijdige meningen. Nog nooit zo bang geweest voor mijn eigen woedende emoties. Nog nooit zo gebalanceerd in de buurt van een politiek randje waar ik normaliter ver van wil blijven.
En zo hoorde ik dinsdagavond een column bij Met het oog op morgen, uitgeroepen door AFTh (Adri F.Th. van der Heijden). Ik vond het, schreef ik, een 'prachtige' column.
Nou, gelukkig zijn de bezoek(st)ers van mijn weblog verstandiger dan ik, want ik kreeg meteen veel commentaar. Dat het juist helemaal geen 'prachtige' column was, dat men het er juist helemaal niet mee eens was.
Hinke Schreuder tipte me dat de column uitgeschreven stond op de site van MHOOM.
Nou, dat viel me niks mee.
Zonder de boze emotie van AFTh's stem en niet vervormd door mijn betraande trommelvliezen vind ik de column enger en grimmiger dan eerst.
Mag ik iedereen gelijk geven die mij op de vingers getikt en op het rechte pad gewezen heeft?