Wat ik ook doe, het komt neer op in de mist zoeken naar een lichtpuntje.
Ik ga lekker uit eten.
Ik kijk naar een mooie tv-serie.
Ik koop nieuwe schoenen.
Het helpt allemaal niet.
De mist blijft hangen.
Ik hoor en zie borreltafels vol met kakelende wijsneuzen. Over vrijheid van meningsuiting gaat het steeds, over strengere veiligheidsmaatregelen, over de rechten van de mens.
Ik doe daar zelf dapper aan mee. Op en buiten de televisie.
Het helpt niet.
Maar vanavond zag ik een lichtpunt.
In de gedaante van een brutale, directe, slimme, aantrekkelijke rapper.
Ali B.



In de Kleine Komedie aan de Amsterdamse Amstel, de bonbondoos waar alle cabaretiers triomfen vierden en vieren.
En daar vertelde, rapte, schreeuwde en fluisterde Ali B. zijn verhalen van de straat.
Met om zich heen zes geweldige muzikanten, in alle kleuren van de regenboog, twee rappers/zangers, een human beatbox, 3 gitaristen.
En het was GEWELDIG.
Het ging waar het over moest gaan, maar bescheiden.
Ali B zei dat we één week lang DIT KAN NIET moesten zeggen.
Niks meer, niks minder, niks anders.
Iedereen, uit volle borst, non stop: DIT KAN NIET.
En volgende week kunnen we weer overal kakelen over oorzaken, gevolgen, problemen, oplossingen. Volgende week kunnen de borreltafels weer bezet worden.
Vanavond, zaterdagavond, in de afgeladen Kleine Komedie, waar mijn gezelschap en ik zeker de oudsten waren en de jongsten 9 of 10, waar de integratie even helemaal vanzelfsprekend en gelukt leek, hield ik intens veel van Ali B.
Hij is direct, hij is meeslepend, hij is intelligent en hij is sexy.
Ik zag onze burgemeester, die er voor het eerst sinds weken ontspannen uitzag, meeklappen en –swingen met de jongen die vast een grote ster wordt.
En die er in deze tijd werkelijk toe doet.
Hou hem in de gaten, Ali Bouali.