Lang stil geweest.
Geen kwestie van niet durven schrijven (zoals ik nogal eens als reactie in mijn mailbox krijg), meer een kwestie van een tollende kop, mijn gedachten niet op rij krijgen, zwalkend tussen emoties en verstandige nuances.
Ik heb de laatste weken het gevoel aan een gigaborreltafel te zitten, waar alle meningen, rijp en groen, verstandig en oerdom, inspirerend en afstotend, over elkaar heen buitelen.
Wat is wijsheid, wie het weet mag het zeggen.
Wie het hardst schreeuwt wordt gehoord.
En iedereen praat met verhoogd stemgeluid, met niet of nauwelijks bedwongen angst.

De angst is onder onze huid gekropen. En we weten hoe slecht angst als raadgever functioneert....
In paniek worden tolerantie, vriendelijkheid, gemoedsrust, gezelligheid, inlevingsvermogen, ruimhartigheid, nieuwsgierigheid bij het grootvuil gezet in ruil voor angst, vreemdelingenhaat, rigiditeit, conservatisme, botheid.

Vanochtend hoorde ik barre taal van Philip de Winter van het voormalige Vlaams Blok.
Het gaat maar over “eigen volk” en “ons land” en het bange gevoel bekroop me dat zijn woorden misschien wel in rijpe bodem vallen in ons land-in-de-war.
Gelukkig was daar de wijze Tom Lanoye, ook uit Belgenland, die ik het liefst elke week even in Buitenhof zou horen. Ook hem, liefhebber van Nederland, is de schrik om het hart geslagen om de paniekreacties hier.

Ik wil de borreltafel inruilen voor een aangename, mooi gedekte, beschaafde tafel waar verstandige mensen aanzitten. Die het niet met elkaar eens hoeven te zijn. Maar elkaar uit laten praten. Die begrip opbrengen voor andere gevoelens. Die geen onhaalbare kaarten uit de mouw toveren.
Dus niet roepen: “zakkenvullers in Den Haag”, “oppakken en afvoeren”, “terug naar eigen land”, “harder aanpakken”, “verbieden die handel”, “weg met de hoofddoekjes” en meer van die wilde weg-braaksels.
Argumenteren, zoeken, luisteren, denken.
Wie, waar, wanneer, hoe?
Een themakanaal op de televisie waar veel en langdurig wordt gefilosofeerd op een manier die we ook nog kunnen begrijpen.
Leraressen, filiaalchefs, politici, schrijvers, verpleegkundigen, jongerenwerkers, imams, stadsbestuurders, krantenjongens, fysiotherapeuten, cabaretiers, taxichauffeurs... iedereen die bereid is onderbuikgevoelens in de ijskast te zetten en het verstand op temperatuur te houden.

Er zijn genoeg van dat soort mensen.
Je hoort ze wel op de radio, en dan vooral op 747 AM.
Je leest ze soms nog wel in bladen.
We zitten erom te springen.
Ik tenminste.
Om mijn kop te laten ophouden met tollen.