ron schrijft:

dag hanneke,

de wereld herneemt zich.
(alhoewel na de KRO gisteren..)
ik voel het, de wereld herneemt zich. het zal nooit meer hetzelfde etc. maar dat was het toch al niet en dat hoeft ook niet.

hierbij een gedicht van Jane Leusink.

af en toe hoor ik tegenwoordig dat het aan de moeders ligt!! aanmehoela

groet, ron

Tot zover

Je kunt het niet verder bevragen, het zijn die rood
en groen gebloemde lichamen vol sussende woorden,
het zijn die vrouwen in hun keukens vol warm brood.

Ze hebben dikke bovenarmen
kuiltjes in hun ellebogen
harde, rode handen

snoep en grote borsten voor het moegespeelde kind.
Hoeken zijn het waar je uit kunt rusten.
Om hen heen hangen mos en gladde paadjes

en de geur van zwartebessenstruiken.
Onder hun voeten kraakt oud hout.
Hoedsters zijn het van intense pijn eigenlijk liefde

waar de ziel in nood naartoe reist
opdat de hang niet over je ogen groeit
en het grote troosten kan beginnen.