Marjon van Royen, journaliste, schrijfster, correspondente van het Radio 1-journaal en de Volkskrant in Brazilië, schreef me, bijna radeloos omdat ze AANDACHT wil voor deze schande, het volgende:

In antwoord op kamervragen vorige week zei minister Bot dat
probleem van die noodpaspoorten aan die pornobazen slechts
een 'beoordelingsfout' is: de Nederlandse paspoortwet (uit
1813!!) is iets 'te eng' geïnterpreteerd. Gewoon
een 'ketenfout' op BZ waardoor 'de een dacht dat er van de
ander toestemming was verkregen.' Hij wil er verder geen
consekwenties aan verbinden. Iedereen, consul incluis, mag
gewoon blijven zitten.
Wel gaf hij nu eindelijk toe dat er in Brazilië een
strafrechtelijk onderzoek naar de consul loopt. Dat wacht 'ie
gewoon af, en tegen die tijd kunnen we de zaak
eventueel 'herbezien'.
Op kamervragen of hij zal meewerken
aan dat onderzoek gaf hij geen antwoord.

In deze zaak zie je steeds dezelfde lijn: zo lang mogelijk
ontkennen, en dan bedekken met de mantel der bureaucratie.
Toch heeft het er alle schijn van dat BZ van het begin af
aan die twee heren aan de Braziliaanse justitie wilde
onttrekken.
Bv: Voordat de noodpaspoorten werden
uitgeschreven eiste het consulaat de inbeslaggenomen
paspoorten van het tweetal terug van de Braziliaanse
justitie, met het argument dat die paspoorten 'eigendom van
de Nederlandse staat' zouden zijn. Waarom moesten die
paspoorten terug, als het consulaat de Braziliaanse justitie
juist beloofd had hen niet te helpen vluchten?
In het kamerdebatje van de c'sie BZ was de enige die haar
mond roerde Karimi van Groenlinks. Ze werd afgevallen door
Koenders van de PvdA.

Hieronder een column die ik schreef voor het blad van Amnesty International

MIJN LAND
‘Het is hier luilekkerland. Je kan ze krijgen van elke
leeftijd. Vanaf twaalf jaar en jonger.’ De Nederlandse
kinderpornohandelaar Jerry K. was enthousiast over de
seksuele ‘vrijheid’ in Brazilie.

‘Die meiden hebben niets in
het leven. Zeker geen toekomst,’ zei zijn compagnon. Dus is
het verhuren van je meisjeslichaam aan buitenlanders hier
een ‘aanvaardbare manier van leven’
De Hollanders misbruikten vierentwintig minderjarige
Braziliaanse meisjes voor hun pornosite. Bij de officier van
justitie zag ik de foto’s. Jonge meisjes met gynaecologische
tangen in hun lijf. Dildo’s en zware kettingen in
onvolgroeide lichaampjes gestoken. Sommige meisjes hadden
nog niet eens schaamhaar. Ze waren afkomstig uit de
sloppenwijken, vertelde officier Dos Santos. Geronseld bij
scholen, gelokt met wat geld, en de belofte straks
misschien ‘fotomodel’ te worden.
‘Geen enkel probleem’, zei Jerry K. de tegen de
geinfiltreerde Braziliaanse agent toen die hem vroeg of
kinderporno in Nederland niet verboden is. ‘We zijn een vrij
land. Als je je belasting maar betaalt’, hinnikte hij. ‘Dat
is het enige waarover ze zich zorgen maken.’
‘Wat is er met uw land aan de hand?’ vroeg de zachtmoedige
officier de volgende keer dat ik hem ontmoette. Ziek van
schaamte vertelde ik hem dat de twee Nederlanders hun straf
ontlopen waren omdat de Nederlandse staat ze zelf met
noodpaspoorten had helpen ontsnappen. Dat ze daarom nu vrij
in Nederland in zitten, en nog steeds aan hun kinderporno
verdienen.
‘Maar waarom?’ vroeg hij verbijsterd. Wat moest ik zeggen?
Dat mijn land de bescherming van zijn eigen
kinderpornocriminelen stelt boven de internationale
verdragen tegen kindermishandeling. Dat de hoogste
vertegenwoordigers van mijn land dezelfde minachting
vertonen voor de kinderen van Brazilie als de
kinderpornobazen zelf. ‘Die meiden zijn hier zo vroeg rijp,’
hoorde ik de Nederlandse consul die de paspoorten uitgaf aan
de rand van zijn zwembad zeggen. ‘Wat mij betreft is het een
schijnproces.’
‘Wij vinden dat we een vrij land zijn,’ zei ik tegen de
officier van justitie. ‘En dat we mogen zeggen wat we
willen..’ Ik stokte en sloeg mijn ogen neer. ‘Maar
eigenlijk’, moest ik toegeven ‘vinden we dat we onze mensen
meer waard zijn dan de uwe.’ . Want laten we eerlijk zijn:
als vierentwintig meisjes in Zutphen op deze manier
misbruikt zouden zijn, stond mijn land nu op zijn kop.