door Han Nefkens

Radeloos ben ik.
Ik had een prachtige kerstfoto gemaakt, deze kunstig bewerkt met photoshop en gestuurd naar al die mensen met wie ik me verbonden voel.
Maar niemand heeft mijn wens ontvangen.
Het spijt me, liet mijn provider me weten, ik heb het nu echt veel te druk in verband met de feestdagen, jouw ster zal deze Kerst niet aan het electronische firnament stralen.

Mijn ster straalt wel riep ik ziedend en stuurde mijn kerstwens nog honderdzeventachtig keer.
Negen uur lang had ik knallende ruzie met telefonica.net, negen uur lang deed ik verwoede pogingen om mijn boodschap van liefde en vrede de wereld in te krijgen.
Het is me nog steeds niet duidelijk wie er gewonnen heeft, hun kwade kracht of mijn intense goedheid.

Wie geen macht heeft over het electronische heelal moet slim zijn.
Een met photoshop bewerkte ster valt te veel op als kerstboodschap, een zogenaamd zakelijk berichtje slipt er misschien wel doorheen.
Dus doe ik het incognito, vermomd als een gewone e-mail zodat mijn provider het niet door heeft wens ik jullie fantastische Kerstdagen toe.
Compassie, mededogen, alles wat telefonica.net niet toont, daar gaat het om.

Dat je niet als een waanzinnige in de ruimte schreeuwt, dat je gehoord wordt en een beetje begrepen af en toe, een zijn met de ander zodat onze diep menselijke eenzaamheid heel eventjes wordt opgeheven is alles wat we vragen.
Maar zo iets simpels begrijpen die uilskuikens niet.

Liefde en vrede wens ik een ieder toe deze Kerst, een ieder behalve die schlemielen van telefonica punto net natuurlijk!