Je hebt wel eens dat je nieuwe mensen ontmoet en dat je daar zo enthousiast over bent dat je meteen een echte vriendschap opzet.
Denk je.
Maar...
Kon die vriendschap er nog wel bij?
Had je genoeg stoelen rond de tafel?
Waren er nog genoeg witte plekken in de agenda?
Of, sterker nog, had je BEHOEFTE aan die nieuwe vrienden?
Om met de laatste vraag te beginnen: ja. Je had er behoefte aan. Dacht je.
Het waren precies de mensen die je uit de sleur van de oude vrienden zouden kunnen trekken.
Dacht je.
Een nieuwe lente een nieuw geluid...
En dan, als de eerste euforie over is, ga je eens goed in je agenda kijken.
Helemaal geen witte plekken!
Ga je je oude vriendenkring tegen het licht houden.
Fantastische mensen! Je ziet ze alleen te weinig.
En de stoel die altijd bij de tafel staat voor de ongenode gast is onbruikbaar: de gevlochten zitting is versleten, de ongenode gast zou erdoor zakken.
Enfin, om kort te gaan, om deze metafoor af te ronden: ik heb me verkeken op het webloggen.
Ik was er erg van vervuld, ik was er erg bij mee, ik genoot van de inspiratie die ik, mede door de vele reacties, kreeg.
En toen werd de agenda nog voller.
Toen was de stok achter de deur er niet.
Toen liet ik mijn weblog sloffen.
Ik kreeg boze mails, verdrietige mails, geïrriteerde mails.
Op NU.nl stond op 14 december dit stukje.
Au! Schuldgevoel!

Maar weten jullie wat ik ook heb: ik ben in de laatste weken allergisch geworden voor meningen.
Voor de grote borreltafel waar we met zijn allen door elkaar heen zitten te roepen.
Ben ik ten prooi aan een soort opinie-verlamming: het lijkt wel of ik helemaal niet meer weet wat ik vind, aan wie ik me kan opladen, wie me wijzer maakt.
Dat trekt nu weer bij.
De mist is aan het optrekken.
Ik zie de wanhoop van de naaste vrienden van Theo van Gogh, die niks anders kunnen doen dan als aftreksel van Theo ongericht in de rondte schelden.
Ik zie de verlamming van politici, vooral de linkse, die niet in staat zijn de tegenwind die sinds Pim Fortuyn recht op ze (ons) afkomt het hoofd te bieden. Wat zitten die in een wurgende klem, je hebt er momenteel helemaal niks aan.
Logisch. Nooit ons ingespannen goed na te denken, te filosoferen, onze geschiedenis te doorgronden, over de grenzen te kijken. Maar dit terzijde.
Nu staan de Kerstdagen voor de deur.
En 2005.
En neem ik me voor .... ach ja, neem ik me voor.
Hou me er niet aan.
Ik neem me voor mijn best te doen.
Maar de twee-x-per-weekse borreltafel en het nieuwe boek (en dan laat ik mijn zwakste plek, de kleinkinderen, nog maar buiten beschouwing) zijn grotere stokken achter de deur dan jullie lieve en kritische aandacht.
Dat is niet mooi van me.
Maar wel een beetje THE STORY OF MY LIFE!!