Bij de jaarlijkse Auschwitz-herdenking vanochtend (zondagochtend 30 januari) sprak burgemeester Job Cohen.
Mooi en ingetogen als altijd.
Twee dingen die hij zei zongen de hele dag door mijn hoofd.
Er zijn niet 102.000 mensen vermoord in Auschwitz.
Er is 102.000 keer één mens vermoord.

En Abel Herzberg schreef ergens: "een man vroeg me Hoe kunnen wij ervoor zorgen dat mijn kleinkinderen geen slachtoffers worden?"
Herzberg antwoorde: "Dat is niet de goede vraag. De goede vraag is: "Hoe kunnen wij ervoor zorgen dat onze kleinkinderen geen beulen worden."

uit: Dakruiters, van Esther Jansma

foto Han Nefkens

Afgelopen nacht werd een 2 uur durend programma uitgezonden door de VARA ter ere van de televisieman Marcel van Dam. Hij zal niet meer als programmamaker op de televisie verschijnen (hopenlijk wel als debater, opiniemaker etc). Ik mocht hem interviewen en tussen het interview door waren oude fragmenten gemonteerd. Dat was volgens mij het interessantste gedeelte van het programma, omdat Marcel van Dam een unieke tv-persoonlijkheid was.
Vooral het fragment met het uit de hand lopende gesprek met Pim Fortuyn was het waard om het na al die jaren (het vond vijf jaar voor de moort op Fortuyn plaats) nog eens te bekijken. Evenals het geruchtmakende fragment rond de Exotafles.
Ik heb jaren onder Van Dam bij de VARA gewerkt. Hij was vastberaden, soms bot, soms hard, maar NOOIT LAF, en nooit stompzinnig. Twee eigenschappen, waarmee veel omroepbazen en onderknuppels en medewerkers rijkelijk mee bedeeld zijn.
Ik raad u aan om, als dat kan, een keer de herhaling van dit programma (binnenkort, overdag) te bekijken. Misschien komt het ook wel bij "uitzending gemist" op www.omroep.nl te staan.
Ik plaats een deel van de reactie die ik kreeg van Maurice de Hond.

Hi Hanneke

Ik heb het programma van vannacht met Van Dam opgenomen en ben het nu aan het bekijken.
Het is een geweldig document.
Ik zal het zeker via mijn apparaat op DVD branden en het bewaren.
Waar ik heel blij mee was is de integrale uitzending van het debat tussen Fortuyn en Van Dam uit 1997.
Het is heel jammer dat de aandacht van dit debat eigenlijk alleen is gericht op de uitspraak van Marcel “minderwaardig mens”.
Veel boeiender vond ik het eerste gedeelte dat wel inhoudelijk was.
Ik weet nog goed dat ik het debat destijds live had gezien. (Ik had Fortuyn al diverse keren in zaaltjes meegemaakt als hij ook lezingen gaf). En als je het debat uit 1997 inhoudelijk bekijkt vanuit alles wat we nu in 2005 weten (en vanuit wat de afgelopen twee jaar is gebeurd) dan merk ik dat ik het debat duidelijk anders onderga dan toen.
Logisch dat dit in de uitzending van vannacht niet aan de orde kwam, maar hopelijk gebeurt dat wel ergens in de toekomst.
Als ik ooit als gast bij Zomergasten zal worden (ik verwacht het niet, want ik ben bij de VPRO niet echt populair) dan zal ik dat fragment zeker meenemen (en Paul de Leeuw die Pipo de Clown op een onnavolgbare wijze herdacht, alsmede het moment waarop Jacob Bronowski in 1974 in de BBC-serie “The Ascent of Man” in een modderpoel bij Auschwitz de vergaste Joden symbolisch via de modder in zijn handen herdenkt).
Hartelijke groet
Maurice

Hier is weer een VISI van communicatieanalist Anne Boermans, zoals hij die elke zaterdag op pagina 2 van het Financieele Dagblad schrijft.

Afgelopen woensdag in NOVA, op Nederland 3: Piet Hein Donner, minister van justitie.
Het gaat eerst over de pro forma rechtszitting in verband met de moord op Theo van Gogh.
De verdachte, Mohammed B., verscheen niet op de zitting.
Journalist tegen Donner: ‘Dat woordje “oorlog” komt weer terug, hé, dat Gerrit Zalm ongelukkigerwijs een keer in de mond heeft genomen. En nu is het HET woord van Mohammed B. Hebben ze het over hetzelfde?’ De journalist is zichtbaar zelfvergenoegd met zijn tekst.
Hij weet dat hij de ander in een lastig parket brengt.
Donner moet in zijn geest buitengewoon snel schakelen.
De opbouw van deze formulering is zwaar suggestief, zelfs beschuldigend. Waarbij de uiteindelijke vraag: “Hebben ze het over hetzelfde?” zelfs suggereert dat er een vorm van inhoudelijke overeenstemming tussen de twee bestaat. Het klinkt vooral alsof er een causaal verband is tussen het feit dat Zalm ooit een keer het woord “oorlog” heeft genoemd, en de moord op Van Gogh!
Donner reageert uitstekend op deze strikvraag met geforceerde causaliteit die hem wordt voorgeworpen.
Hij legt geduldig uit: ‘Ze hebben het niet over hetzelfde. Toen minister Zalm het er over had, ging het over de daden waar we mee geconfronteerd worden. Niet dat het oorlog is, maar dat de beelden je aan oorlog doen denken, zoals Madrid en New York.’
Hij wil nu beleefd reageren op het tweede deel van die geforceerde logica, de woorden van Mohammed B. Maar de journalist laat hem niet uitspreken, en formuleert: ‘…en zoals Mohammed B. het uitlegt, denk ik dat hij bedoelt: “Dit is volgens mij een politiek proces!”’
Om meerdere redenen lastig voor Donner.
In de eerste plaats wordt hij halverwege zijn reactie op de vorige suggestieve opmerking van de journalist bot onderbroken.
Bovendien klinken de woorden van de interviewer alsof hij dit namens de minister zegt, als het ware diens gedachten formulerend.
Voor Donner voelt het alsof hij met een tekst van zichzelf wordt geconfronteerd, die hij helemaal niet heeft willen zeggen, laat staan gezegd heeft.
Hem worden dus woorden in de mond gelegd.
De minister laat zich niet uit het veld slaan, en formuleert krachtig: ‘Dat heeft hij dan verkeerd.
Het is gewoon een zaak die onder het Nederlands strafrecht beoordeeld zal worden. Hij kan zich niet onttrekken aan het Nederlands recht.’
De journalist registreert dat hij de minister met deze aanpak niet in een hoek krijgt, en gaat op en ander onderwerp over. (lees meer)

Eerlijk is eerlijk: ik ben teleurgesteld over de keuze van de dichter des Vaderlands.

Ik had mijn kaarten gezet op Elly de Waard, niet omdat ze veel knapper is dan Driek van Wissen (geen wonder zonder afschuwelijke baard!), maar vooral omdat ze ontroerende en interessante gedichten maakt.
Haar optreden vanavond was als altijd geestig en beloftevol, zodat ik ervan overtuigd was dat zij het zou worden. Maar de stemming was al geweest, dus werd lolbroek Van Wissen (ja, die met die BAARD) voor de komende vier jaar onze DdV.
En hij genoot ervan en dat was weer erg ontwapenend.

En ik heb ook besloten om elke keer als ik schrijf een gedicht te plaatsen.
Ik heb namelijk laatst mijn boekenkast opgeruimd en toen verdwaalde ik in zoveel dichtbundels, dat ik daar iets mee ga dóen.
Gedichten van dichters die ik in mijn kast heb staan.

Ik begin met een gedicht van Elly de Waard.



Ouder geworden en...
Ouder geworden en
dieper verstrikt geraakt
in de verfijningen
van het bestaan, vonden
wij nooit het grotere
gemak waarnaar wij streefden
alleen een groeien
van de moeilijkheden;
de aarde zelf bleef mooi,
een regenwolk die jaagde
langs de lucht, een bries
die vochtig langs de wangen
strijkt, ze kust, konden
een dag al waardevol
maken. De rest was niets.
Wij zouden zo gelukkig
kunnen zijn als wij
onszelf niet waren.
Elly de Waard
Uit: Eenzang twee, p.31

Onderzoek: 24 januari meest deprimerend

LONDEN - Wie maandagochtend 24 januari met het verkeerde been uit bed stapte, bovenop de kat, een lege koelkast aantrof en na een echtelijke ruzie in een kilometerslange file belandde en door autopech veel te laat op het werk verscheen: het staat wetenschappelijk vast dat 24 januari de akeligste dag van het jaar is.

De Britse krant The Guardian publiceerde maandag, op de bewuste 'rampendag', een wetenschappelijk onderzoekje. Cliff Arnall van de Cardiff University heeft namelijk via een ingewikkelde formule vastgesteld dat 24 januari absoluut de deprimerendste dag van het jaar is.

Arnall betrok bij zijn berekeningen de volgende feiten: slecht en donker weer, te weinig geld na de dure decembermaand, schuldgevoel over te veel eten en drinken tijdens de feestdagen, het mislukken van goede nieuwjaarsvoornemens en voorlopig geen vooruitzicht op vakantie.
Voor extreem gedeprimeerden geeft The Guardian de volgende 'reden om vrolijk te zijn': het is nog 334 dagen tot de kerst.

Je mag nooit appels met peren vergelijken.
Dus je mag ook nooit de namen van 102.000 vermoorde Nederlanders in je doorgedraaide hoofd associëren met bijgaande foto.
Het is geen 1938, 1939, 1940.
Het is 2005.
Dit zijn Nawijn en Dewinter, en de Nederlandse top-NSB-ers van toen zijn allang dood (behalve die ouwe taaie weduwe R. van T.)
En we hoeven niet bang te zijn voor een eigentijdse NSB, voor een nieuwe Mussert.
De waan van Hitler is heel iets anders dan de anti-terroristen-hype van nu.
Toch?
Ruud bij Big Brother (weten we het nog?) zei het al: "La je nie gek make!"

...op welk moment van de dag of nacht ik ook inlog bij www.auschwitz.nl, altijd zijn er de aangedane maar beheerste stemmen van mensen, mannen, vrouwen, meisjes, jongens, die onafgebroken namen lezen... Ilse Hirsch-Kahn, 21 jaar... Thomas Leopold Hirschberg, 5 jaar... Emma Hirschberg-Katzenberg, 71 jaar, Stephan Israel Hirschberger, 51 jaar... Blondina Hirschel, 22 jaar... Flora Hirschel 74 jaar...Saul Hirschel, 19 jaar... Sara Hirschel-Levinson, 82 jaar.... Helga Hirschfeld, 11 jaar... Selly Hirschfeld, 16 jaar... Werner Ernst Hirschfeld, 24 jaar... Willy Hirschfeld, 55 jaar...

Het is een mantra die maar doorgaat. En die niet went. En waar ik deze dagen misschien wel steeds op terugkom, omdat, dwars door alles wat ik doe heen, die namen klinken. Ook als ik ze niet letterlijk hoor.

Mijn pleegbroer Kees van Starkenburg, die me net belde, mijn oudste broer uit mijn onderduikgezin, belde op. Han, zei hij, het is ernstig met me, zegt de dokter. Maandag hoor ik meer.
Mijn hart klopt in mijn keel.
De namen gaan door.
En met Kees is het ernstig.
Ik voel me beter dan ooit, zegt hij. Sterk, gezond, vitaal..
Anderhalf jaar geleden werd Kees getroffen door de bliksem, in Zuid-Afrika, bij het vissen.
Van achteren waren zijn hoedje, zijn jasje, zijn schoenen verbrand.
Hij had alleen letsel aan zijn been, zenuwen geraakt.
Operaties, hij loopt nog steeds slecht, maar is dankbaar dat hij nog leeft.
"Er zat een engel op mijn schouder," zei hij toen.
Ik hoop zo dat die engel is blijven zitten en niet is weggevlogen, omdat hij zijn werk had gedaan!




Vanmiddag had ik bezoek van drie geweldig leuke moslima-zusjes, Jihad, Esma en Hajar. Prachtige, slimme, vrolijke, brutale, hartelijke meiden.
Ze waren bij me omdat ik een stuk had geschreven in Het Parool waarin ik schreef dat ik eigenlijk, midden in die multi-ethnische stad, alleen maar omga (werk, vriendschappen, liefdes.) met witte mensen, van hetzelfde soort als ik.
Met soort bedoel ik opleiding, inkomen, opvattingen, beroep.
En zonder nou heel politiek correct of kwasi beschaamd te gaan doen hierover, is het toch een gegeven waar ik ineens over ging nadenken.
En toen belde een programmamaker van de lokale zender AT5, of hij met die drie zusjes Alariachi, Marokkaanse meiden, mocht komen om een proefprogramma op te nemen.
Zij hadden mij veel te vragen en ik hun natuurlijk ook.
Het werd een topmiddag. Of het een topprogramma is... ik heb mijn twijfels.
Maar bij de muntthee en Marokkaanse koekjes (hadden zij meegebracht) en de espresso en appeltaart (had ik te bieden) raakten we niet uitgekletst, uitgelachen en uitgediscussieerd.



En door het huis klonken aldoor die namen die namen die namen.

Ruben van der Hoek, 61 jaar.... Rudolf van der Hoek, 17 jaar.... Salomon van der Hoek, 77 jaar.... Salomon van der Hoek, 7 jaar...

Bij elke naam flitst een leven door je hoofd. En een moord. 102.000 x.
Wat waren er veel joden.
En wat zal het ongelooflijk leeg geweest zijn, toen ze weg waren.

Gerrit Hofman, 3 jaar.... Gerdina Hofman, 10 maanden... Henriëtte Hofman, 38 jaar... Jacob Hofman, 55 jaar...Carl Hollander 70 jaar...Frieda Holländer, 44 jaar... Harry Hirsch Holstein, 17 jaar... Willem de Hoop, 33 jaar...

Het is nu maandagochtend 24 januari, tien over half elf.
Ik klik www.auschwitz.nll aan.
De server is overbezet.
Ik ga naar Westerbork.nl.
Daar zie ik een jonge vrouw achter een katheder staan.
Ze leest zacht, bijna monotoon.
Bernard de Rooy, 65 jaar.
Bertha de Rooy, 5 jaar.
Helena van Rooyen, 39 jaar.
Jacob van Rooyen, 10 jaar.
Juda van Rooyen, 49 jaar.
Lea van Rooyen, 21 jaar.
Marianne van Rooyen, 46 jaar.
Marie van Rooyen, 66 jaar.

Het gaat maar door.
Vanaf 22 januari 18.30 uur worden onafgebroken 102.000 namen/leeftijden gelezen van joden en Sinti en Roma die zijn vermoord in de vernietigingskampen.
Een bijzondere herdenking omdat het op 27 januari 60 jaar geleden is dat het vernietigingskamp Auschwitz werd bevrijd.
Die dag 'staat' voor de moord op 6 miljoen joden. Onder hen 102.000 uit Nederland, evenals 215 Sinti en Roma.
Het begon in de Hollandse Schouwburg, gaat op dit moment door in het Verzetsmuseum in Amsterdam, om voortgezet te worden in Westerbork.
Ella Roos, 19 jaar.
Ella Margaretha Roos, 21 jaar.
Esther Roos, 16 jaar.
Freddy Roos, 24 jaar.
Hertog Roos, 68 jaar.
Hartog Roos, 10 jaar.
Ik ken Rozen die familie hebben verloren in de oorlog. Jacob Roos? Jacques Roos? Joachim Roos?
Het gaat maar door.
Dagen en nachten. Onafgebroken.

En dan.. Roosje Rooselaar, 3 jaar.
Die naam blijft rondzingen in mijn hoofd.
Zo'n klein meisje van 3. Roosje Rooselaar, zo'n naam vol belofte.

Je kan erbij zijn.
Je kan op Internet kijken.
Je kan meeleven.
Je leeft!

Ik voel me altijd een beetje schuldig omdat ik niet gek ben op Ayaan Hirsi Ali.
Haar aanhangers zijn namelijk ook "gelovigen", en bijpassend fanatiek.

Ayaan heeft vaak gelijk in wat ze zegt, maar er is iets zo afstandelijks in haar, dat ze mij niet raakt.
Toch was ik vanochtend zeer onder de indruk van haar, toen ze door Paul Witteman een uur lang werd geïnterviewd.
Dat was heel goed.
Van beide kanten.
Het was verhelderend. Weldadig.

Ayaan vervulde me ineens met iets van hoop.
Ze kan goed nadenken, en zette in deze verwarrende tijd een aantal zaken buitengewoon schrander op een rij.
Wat me zeer trof is dat ze zei dat er een "nieuw wij en zij" moet komen.
Niet "wij niet-moslims" en "zij wel-moslims", maar "wij niet-fundamentalisten" en "zij wel-fundamentalisten".

Wat ze zei over de voorhoede die niet begrepen werd door de achterhoede, in de wandeling "moderne moslima's" genoemd, deed me erg denken aan de discussies rond het feminisme.
Toen, in de zeventiger/tachtiger jaren, werd ons, feministes, ook altijd verweten dat "gewone vrouwen" er niks van moesten hebben.
Nou, zeiden wij dan altijd, zij hoeven toch niet? Laat ze lekker leven zoals ze willen, ver van alle emancipatiebewegingen, ver van alle onrust. Niemand die ze een strobreed in de weg legt.
En ze hoeven zich toch niet te storen aan vrouwen die wèl iets anders willen?
Laat ons!
En laat hun!
En zo is het ook met moslima's.
Wie zich wil bevrijden uit een vrouwvijandig leven, moet dat doen. Dat is al moeilijk genoeg.
En wie dat niet wil: blijf lekker binnen, schuilen achter je man. Ook niet makkelijk.

Ayaan zei nog meer zaken die me nu meer raakten dan voorheen.
Wie de uitzending gemist heeft en hem nog wil zien, kan ofwel naar een herhaling kijken, ofwel op internet, via de omroepsite, hem nog zien.
Bij de onvolprezen rubriek Uitzending gemist!

Dit weekend was bedoeld om binnen te blijven, kranten te lezen, achterstallig schrijfwerk te doen, schoon te maken.... Het kwam erop neer dat ik naar het Concertgebouw ging (zie "Vette Verdi"), zomaar in de schoot geworpen kaartje met dank aan de rug van Noor; dat ik voor dag en dauw ging zwemmen vanochtend (met dank aan mijn goede vriendin Hedda); dat ik door een teveel aan fitheid (door dat zwemmen) 's middags weer eens naar de bioscoop ging (The Aviator, wel goed gemaakt/gespeeld, maar te lang) en dat ik nu, het is alweer donder, uitgeteld thuis zit.
Morgen gelukkig weer een gewone werkdag: spelen met kleinkinderen!
En wat ik nog wou zeggen: ik was nog vergeten dat ik naar de tentoonstelling van Klaas Gubbels wou vandaag, omdat hij de bezoekers zelf rondleidde. In Arnhem. Ik ga nog, en doe dan nog verslag. Hoop ik. Een klein beeldverslagje van mijn vriend René, wiens homepage ik hierbij link.

Bij deze verklaar ik, als oudere, het woord "vet" als complimenteus.
Ik hoorde en zag vanmiddag een opera van Guiseppe Verdi, in het Concertgebouw in Amsterdam, in de ZaterdagMatinee.
Het was een sublieme uitvoering, adembenemend mooi gezongen door de Roemeens/Engelse sopraan Nelly Miricioiù,

de (invallende) tenor Julian Gavin, een heel stel andere prachtige zangers, het Groot Omroepkoor, het Nederlands Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van dirigent Paolo Olini, ragfijn en toch krachtig zingend en spelend.
De opera was een onbekende Verdi: Jerusalem. Nou, het leek alsof Verdi deze opera helemaal voor de lekkere trek had geschreven: alle heerlijke Verdi-clichés waren vertegenwoordigd, je had het gevoel dat je alles kon meezingen, omdat het het summum van alle Verdi-opera's was.
Misschien niet zijn interessantste, maar zeker één van zijn meest tranentrekkende.
Ik zat in elk geval al na de eerste aria met doorgelopen mascara. En ik zweefde na de extreem lange ovaties op mijn fietsje naar huis.
Wat hou ik toch van Verdi! Was ik maar een slagersjongen die al die fijne wijsjes kon fluiten.
Dinsdagavond wordt hij op Radio 4 (weer) uitgezonden.
Een vrouw: "Ik zal mijn zoon vragen of hij het op de band voor kan opnemen."
Dat ga ik ook doen....

Waar ik helaas weer erg gedeprimeerd van werd was de NOVA-reportage over de "eerwraak"- moorden op twee jonge vrouwen en één moeder die zich volgens broer of ex-man niet volgens hun middeleeuwse normen en waarden hadden gedragen.
Veel verdriet. Kleine kinderen zonder moeder. Families in rouw.
De vrouwen waren tevoren gewaarschuwd: namelijk bedreigd met de dood.
De politie mocht niets doen zolang de dreiging niet was waargemaakt.
Eén zat al in een Blijf-van-m'n Lijfhuis, maar was zo "onverstandig" om met haar baby haar moeder op te gaan zoeken.
Als je dat zo allemaal voorbij hoort komen, staat je verstand toch stil.
Doodsbedreiging is juridisch niet genoeg om maatregelen te treffen!
Die wet moet natuurlijk veranderd worden: bij dreigen ingrijpen.

Deze rare dag werd net besloten met een prachtig stuk Mahler op de radio, zodat ik toch weer tevreden ga slapen.

Anne Boermans, analyseert elke week in het Financiëele Dagblad (zaterdag, pag. 2) fenomenen (personen, programma's) in de media. Hij houdt mensen en gebeurtenissen die doorgaans langs ons flitsen tegen het licht en fileert tot op het bot.
Zijn rubriek heet 'Visi'.
Hier is er weer één.

De Jozias-show

Afgelopen dinsdag, op Nederland 2, de terugkeer van Ayaan Hirsi Ali.
Het VVD-kamerlid was sinds de moord op Theo van Gogh ondergedoken in het buitenland.
Ze werd met de dood bedreigd.

Fragment 1. in het NOS Journaal. We zien Hirsi Ali van achteren, ze is dus nagenoeg onzichtbaar.
Het gelaat van VVD-fractievoorzitter Jozias van Aartsen, die haar uitgebreid kust, is pontificaal in beeld. Fragment 2. Een gang, met veel mensen, voornamelijk bodyguards.
Een parmantig stappende Van Aartsen, vergenoegd lachend, begeleidt Hirsi Ali.
Dat wil zeggen, hij loopt schuin vóór haar, en dekt haar gedeeltelijk af.
Fragment 3. Ze komen samen van rechts aanlopen, en passeren de camera. Ze lachen allebei.
Van Aartsen heeft zich tussen Hirsi Ali en de camera’s opgesteld en treedt dus op de voorgrond.
Hij zit aan haar, heeft haar bovenarm vast.
Hij is zich bewust van de camera; kijkt er even in, en laat vervolgens de arm van de jonge vrouw schielijk los. Ze passeren de camera, gaan een hoek om en lopen van ons, kijkers, weg.
Deze keer blijft Van Aartsen achter haar, zodat hij de ander opnieuw gedeeltelijk afdekt.

’s Middags om vier uur geeft Hirsi Ali een persconferentie. (lees meer)

Dat is nog eens een raar programma. Herken de homo, bij Yorin, vanavond (dinsdag) voor het eerst gezien (derde aflevering).
Een superAmerikaans truttig maar wel mooi meisje denkt dat ze in een datingspelshow zit en moet uit twintig hunks een man kiezen.
Eenmaal in het spel blijkt, dat van die 20 mannen de helft (of zo) homo is en de rest 'straight', hetero dus.
Zij moet uitvinden wie homo en wie hetero is.
Door flirten, zoenen, neuken, testen, vragen, uitjes etc.
En ze moet in elke aflevering een man wegsturen die ze ervan 'verdenkt' homo te zijn.
De clou is dat als ze uiteindelijk met een hetero overbllijft, ze allebei een half miljoen dollar krijgen.
Maar is het een homo, dan krijgt hij 1 miljoen dollar en zij niks.

Nou, het is verwarrend om naar te kijken. Onsmakelijk en toch buiskluisterend.
Want ze vechten natuurlijk allemaal op hun manier voor die dollars.
En doen zich allemaal als keiharde hetero's voor. Opdat ze mogen blijven.
Zij heeft al een paar hetero's en een homo weggestuurd.
Iedereen speelt toneel en probeert de kluit te belazeren.
Of door nichterig te spelen/doen en hetero te zijn.
Of door hetero te doen/spelen en homo te zijn.

Les: homosexualiteit is niet, nooit te zien. Als je dat niet wilt.
Nichterig gedrag natuurlijk wel, maar dat is performance.

Ik vind het programma Herken de homo verder oervervelend (net als al die bachelorprogramma's), behalve dat rare aspect van Ik zie ik zie wat jij ook niet ziet. Is het roze? Dan is het een homo!

Is er dan niemand die op hun haar let?
Alleen ik?
Ben ik de enige die zich gek lacht om het Cliniclownkapsel van de Keizer van Schiphol, Gerlach Cerfontaine?
(Vraag: hoe kom je zo ver met zulk raar haar en hoe krijg je het voor elkaar om dan ook nog de enige vrouw uit de Schipholtop weg te manoeuvreren??).
En word ik als enige totaal afgeleid door het mahoniehout-bruin geverfde haar van Frank de Grave, die er misschien uit wil zien alsof hij limonade met een rietje drinkt, maar een soort oude Ronald Reagan lijkt, eeuwig jong maar niet heus.
Jongens, Laat naar je kijken en doe d'r wat aan!

Houdt het nooit meer op?
Weer zo'n ramp, in Amsterdam.
Het drama van de 42-jarige vrouw die gisteren, 17 januari 2005, in de 3e Oosterparkstraat in Amsterdam in haar achteruit een Marokkaanse tasjesdief doodreed.
De jongen was in de Linnaeusstraat (ja, een paar meter van waar Theo van Gogh....) met zijn scooter naast haar komen rijden, een maatje of hijzelf had de rechterdeur van haar auto opgegerukt en haar handtas weggegrist. Toen weggespurt, de 3e Oosterparkstraat in.
De vrouw was ze in haar achteruit nagereden, ze kwamen klem tegen een paal, één Marokkaanse jongen overleed ter plekke. De ander vluchtte het beroemde Oosterpark in.
Een ramp! Op alle manieren een ramp. Waar moet de discussie nu weer heen?

Ik kan me de drift van de vrouw zo goed voorstellen, ik stel me ook voor dat ze in wilde woede die jongen te pakken wou krijgen, maar ze had vast niet de bedoeling iemand te doden.
Maar dat moet haar (hopenlijk goede) advocaat maar uitleggen.

De jongen had volgens mij domme pech met tragische afloop.
Hij speelde met vuur en is erdoor vernietigd.

Natuurlijk hoorde je op de radio weer Marokkaanse jongens, "hij was mijn vriend, hij was een goeie jongen" vette wraak uitblazen tegen de vrouw, die hun vriend "vermoord" had.
Hij, de vriend, de goeie jongen, had namelijk misschien wel iets gedaan wat niet goed was, maar "daar hoefde hij niet voor vermoord te worden!"

Arme jongen. Arme familie
Arme vrouw. Arme familie

De één ging van huis om zonder te werken te scoren.
De ander om misschien naar een vriendin te gaan, haar dochter op te halen of even naar de Ikea voor een klapstoeltje.
De één is dood.
De ander haar leven ligt in puin.
Tja

Marlou schrijft me:

Tja, dat is wel een beetje dubbel. In je posting over Ali B. erger je je aan de term knuffel allochtoon. Om vervolgens in je stukje over de VPRO documentaire over witte scholen zélf de allochtonen dood te knuffelen. Ik denk dat je beeld van allochtonen wat al te romantisch is (wat de man van Sunny ook al opmerkte tegen Sunny trouwens).

Dit zijn 2e of 3e generatie kinderen. Het zijn Nederlanders! Hun ouders zijn Nederlanders! Ze zijn net als de witte kindjes vanaf hun geboorte blootgesteld geweest aan grijze wolkenluchten, de HEMA, sinterklaas, boerenkool en Sesamstraat. Denk je nu dat die kindjes na 50 jaar in Nederland in het kringgesprek een Verhaal uit de 1001 Nacht gaan vertellen?

Het verschil is wel dat er onder andere bij hun thuis nauwelijks Nederlands wordt gesproken (door hun 2e generatie ouders) en ze dus met een fikse taalachterstand op de kleuterschool komen. Zelfs al hadden ze prachtige verhalen te vertellen - of hun ouders, dan zouden we ze niet eens kunnen verstaan.

Het is een moeilijke kwestie, de schoolkeuze - en zeker een stuk ingewikkelder dan 30 jaar geleden. Met het romantiseren van de 'kleurrijkheid' van een zwarte school maak je nog niet de beste keuze voor de basisvorming van je kind. Of werd jij blij van het beeld van de jongste zoon van die Volkskrantredacteur, die als ENIG wit jongetje in de klas zat? Ik niet!

Je hebt wel gelijk met je observatie dat je een zwarte school eigenlijks nauwelijks zwart kan noemen. "Gekleurd", zou misschien beter zijn!
Alhoewel dat weer de associatie oproept van 'gezellig, kleurrijk, afwisselend, niet saai'.
Typeringen die volgens mij aan alle mensen kunnen worden toegeschreven en niet alleen aan niet-blanken.

Groetjes
Marlou

Het heeft eigenlijk geen zin, maar ik móet even kwijt dat ik vanavond, maandagavond 17 januari, zo'n heerlijke muziektheatervoorstelling heb gezien!
Dédé le Taxi heet hij, Vlaams, met zeven betoverende zigeuners die muziek maken, Jos Verbist die Dédé de taxichauffeur speelt en Djamel Hadjamar als de autistische vluchteling die door Dédé als zoon wordt opgenomen.
Josse de Pauw schreef, Paul Koek regisseerde, en wie in Rotterdam (laatste kans in Nederland) zaterdag nog kan gaan kijken, moet dat zeker niet nalaten.
Als je tenminste wilt genieten, je hart wil verwarmen, je geest wil verrijken aan deze prachtige voorstelling.
Ik schrijf dit bij de hartverscheurende klanken (tv) van het Te Deum van Berlioz, enfin, het lijkt of het leven even heel goed is.

Ali Bouali, zeg maar Ali B heeft de Popprijs 2005 op Noorderslag gewonnen.
Grote eer, grote prijs.
Ali B wordt toegejuicht en aanbeden door heel veel jongeren, van alle kleuren, en geapprecieerd door heel veel ouderen.
Hijzelf heeft lang geknokt voor erkenning als artiest, na jaren smeken bij discotheken om te mogen rappen, na veel rotbaantjes, rottigheid, politie, tot aan de cel, is hij eindelijk waar hij altijd wou zijn: op diverse podia, voor allerlei camera's en microfoons, overal muziek makend (met geweldige muzikanten erbij), overal zijn mening ventilerend.

Hij mag, hij moet van mij.
Want dat gelul over kutmarokkanen... hij is ook een kutmarokkaan, en er zijn er vast een heleboel zoals hij, als we ze maar zien. Lichtpuntje in deze kuttijd.

Wat mij nou zo irriteert is dat hij, omdat hij het goed doet bij jong en oud, meteen een 'knuffelallochtoon' wordt genoemd.
In NRC/Handelsblad stond vanavond ook weer: "Knuffelwinnaar" Ali B....etc. etc.
Ophouden met dat stomme knuffelwoord.
Die jongen werkt keihard, is leuk, geniet met volle teugen van zijn succes en wij, journalisten die graag graantjes mee willen pikken met 'leuke gasten', genieten met volle teugen mee.

Yo Ali, deze oma geeft je een dikke vette kus!

Net zitten kijken naar een supertypische VPRO-documentaire.
Het Geluk van Nederland.
Sunny Bergman, programmamaakster, moet beslissen op welke basisschool ze haar zoontje (nu 3) zal doen. Ze woont in Amsterdam-noord, in een witte straat (zegt ze zelf), in een gemengde buurt.
Haar vriend is weliswaar geen Nederlander van geboorte, ze zegt “jij bent ook een soort allochtoon”, maar ze beschouwen zich duidelijk als een wit, intellectueel gezin.
En dat is een prettige staat van zijn, waar ze hun kind ook in willen grootbrengen.
Maar ja, je bent ook “linksig” en vindt ook dat we moeten integreren met de buitenlanders.
Hoe moet dat nou?

Sunny struint de scholen in de buurt af, onderwerpt vrienden, buurtgenoten, onderwijzers, zelfs wethouder Abouthaleb aan borende vraaggesprekken.
De woorden “taalachterstand”, “cultuurverschillen”, “agressie”, “creativiteit” rollebollen voorbij, de uitkomst van de grondige research en het diepe gepieker is dat ze kiezen voor een nogal ouderwetse montessorischool waar, volgens de degelijke oude montessori-juffrouw, “hoog opgeleide allochtonen en laag opgeleide autochtonen” zitten.
Ik werd gedeprimeerd van die good old montessoripraat, ik viel persoonlijk veel meer op de “zwarte” school en de enthousiaste directeur daar.
Er was meer energie, meer prikkeling, meer leven in de brouwerij. (lees meer)

Hier is weer een mooie Visi van Anne Boermans, zoals hij vandaag, zaterdag 15 januari, in het Financiëele Dagblad stond.

Ronkende slagzinnen

Afgelopen donderdag, in “Rondom Tien” bij de NCRV op Nederland 1: premier Jan Peter Balkenende.
Hij doet mee aan een live-debat met het publiek. Iets wat zelden of nooit voorkomt in ons land.
Het gaat over Nederland na 2 november, de dag dat Theo van Gogh werd vermoord.
In de studio personen die op enigerlei wijze getroffen werden door wat er daarna gebeurde: molotovcocktails in kerken, moskeeën in brand gestoken. Balkenende bezocht deze studiogasten destijds.

Openingsvraag: ‘Waarom ging u in op het verzoek om aan het debat mee te doen.’
Schot voor open doel. Op de ‘waarom’-vraag is elk antwoord goed.
Hij kan dus breed scoren met termen als: ‘Ik ben het land ingegaan.’ En: ‘Heel veel bezoeken in diverse delen van het land.’
Op zich prima.
Met deze termen geeft hij aan het kijkerspubliek de impliciete boodschap dat hij tijd neemt voor Nederlanders in moeilijkheden.

Helaas zit zijn eerste tekst ook vol van de zo typerende, nietszeggende J.P.- taal: ‘Gesproken over wat mensen bezighoudt.’ Of: ‘Indringende gesprekken; goede ontmoetingen.’ En vooral: ‘Positieve signalen.’
Opmerkelijk!
Hij gebruikt hier dezelfde formuleringen als in november, toen we hem vaak op tv zagen wanner hij zo’n getroffen wijk bezocht.
Dat blijkt riskant. Herhaling van eerder geformuleerde uitspraken geven de impressie dat zijn reacties in dit debat zijn voorgekookt. En dus bij uitstek niet spontaan zijn. Waarmee hij aangeeft dat hij de medediscussianten niet serieus neemt. (lees meer)

Ik heb al vaak gezegd dat ik heel graag naar de radio luister.
Liever, veel liever dan dat ik televisie kijk (wat ik toch veel te veel doe..).
De televisie vreet meer tijd en energie en geeft je minder dan de radio.

Zo hoorde ik vanochtend, zaterdagochtend, een programma, het laatste alweer, van Francisco van Jole, bekend journalist, gespecialiseerd in de internetkunde.



Maar hij is ook radiomaker, al heel lang.
Vroeger maakte ik hem bij de VARA-radio mee als één van de twee 'aanvoerders' van een groepje 'gewone' Rotterdammers, de Bende van Rotterdam, die op alles afgingen wat ze wilden weten.
Het was een zeer direct, bijna anarchistsisch programma.
En Francisco leidde dit groepje, samen met Wim-van-de-rode-poppenkast (hoe heette Wim nou ook alweer, Francisco?) door de ondoorgrondelijke samenleving.

Enfin, Francisco had nu een kleine reeks radiogesprekken, Kamerbewoners geheten, bij de TROS.
In plaats van het oubollige TROS Kamerbreed, dat volgende week geheel vernieuwd terugkomt. Adieu Gerrit van der Kooy en Caspar Beckx.
Voor mij hadden ze Kamerbewoners tot standaardprogramma mogen maken.

Het waren gesprekken van een uur met twee Kamerleden, die over alles mogen gaan behalve over hun politieke werk. De heer Zijderveld (met dat deftige stemmetje, v/h Buitenhofcolumnist) bewaakte de grenzen van het gesprek: zodra het politieke werk om de hoek kwam kijken belde hij af.

Wat mij verbaasde (en de presentatoren ook, zeiden ze) was, hoe interessant Kamerleden kunnen zijn!
Ze lezen, houden van muziek, hebben jeugden en geschiedenissen en passies en kinderen en karakters en afwijkingen... gewone mensen maar dan iets minder gewoon dan u en ik, want ze zijn volksvertegenwoordiger.
Ik vond het fantastisch om die mensen kleur en geur en klank te horen krijgen.

Het bewees mij wel hoe beperkt en plat en vlak de berichtgeving over politiek eigenlijk altijd is.
Als afgerichte marionetten mogen ze oneliners plaatsen, als ze geluk hebben tenminste.
De meesten hoor en zie je nooit in de media, omdat ze op de apenrots onderaan bungelen en de oninteressantste portefeuilles hebben.
Zodat ze nooit aan de tafel van B & W mogen aanschuiven, omdat ze niet in een hype passen.
Zodat je ze nooit leert kennen en ze niet herkozen worden.
Nee, als Kamerbewoners kregen ze contouren en context en dat is een grote verdienste van de bedenker, Francisco van Jole.
Lees zijn weblog.
Overigens ga ik nu een weblog-favorietenlijstje maken, ik heb nu pas geleerd hoe dat moet

niets dan goeds, zeker niet over Theo van Gogh, aan wie ik vaak denk en van wie ik het zo afschuwelijk vind dat hij er niet meer is.
Maar ik zit met een probleem over de tv-serie Medea die nu wordt uitgezonden (Avro).

Een politieke thriller, door Theo geregisseerd, geschreven en gespeeld door de vaste groep schrijvers (Theodor Holman o.a.) en acteurs (Katja Schuurman, Tara Elders, Jack Wouterse, Cas Enkelaar) waar hij vaak mee werkte.
En ik vind het ontzettend slecht!
Slecht geschreven, slecht gespeeld, slecht geregisseerd.
En eigenlijk kan dat niet. Theo is vermoord, en dus een beetje heilig geworden.
Ik word zelf altijd met mildheid geslagen (uitdrukking van Theo) als iemand dood is, dan drijven meestal alleen de goede dingen boven.
Daarom vind ik het ongemakkelijk dat de serie na zijn dood wordt uitgezonden en dat ik er veel kritiek op heb.
Als hij nog geleefd had, had ik het hem kunnen zeggen, eventueel, op de hoek van de straat, of ergens anders waar ik hem regelmatig tegenkwam.
Zo mooi als ik Najib en Julia (modern Romeo en Julia-verhaal) vond, zo paranoïde, cliché en slecht gespeeld vind ik Medea.
Ik heb nog maar één aflevering gezien en ik ben bang dat ik de volgende afleveringen per ongeluk vergeet.
Nee, over de doden niets dan goeds, behalve als ze een slechte serie geregisseerd hebben.

Mai Elmar is uitgeroepen tot “Havenman van het Jaar”.
In Rotterdam, natuurlijk.
De enige plek waar een vrouw tot man kan worden uitgeroepen.
Rotterdamse logica.

Ze heeft de haven van Rotterdam weer uit het cruise-slop getrokken: in twee jaar tijds doen weer cruiseschepen de Rotterdamse haven aan en dat is niet alleen profijtelijk voor de haven, maar ook hartverwarmend voor de Rotterdammers.
Die traantjes wegpinken als de zeekastelen de haven binnenvaren en als de passagiers net als vroeger vele duizenden Euro’s (v/h guldens) uitgeven in Gouda, Dordrecht en Leerdam.

Ik heb een hele tijd zitten studeren op de foto van mevrouw de Havenman.
Het is een goede vrouw, vind ik.
Sterk, helder gezicht, geen fratsen, geen toeters en oorbelletjes, lekker groot oor, waarmee ze vast alles opvangt.
Lekkere mond, waar vast heldere taal uitkomt.
No nonsense kleren met smaak.
Ze is sexy zonder cliché te zijn.
Ze kijkt recht in Opsteltens gezicht, het is een kom-maar-op-vrouw waar niet mee te spotten valt.
Geen sentimentele troel, maar wel één waar je lekker sushi kunt eten.
Een echte Rotterdamse havenvrouw.
Mai Elmar.
Onthoud die naam.

door Anne Boermans.
communicatieanalist.



Afgelopen woensdag, ’s avonds in NOVA, op Nederland 3: minister van Binnenlandse Zaken Johan Remkes. Hij komt in beeld.
We zien het bovenste deel van zijn lijf, het hoogste knoopje van zijn overhemd is nog net zichtbaar.
Hij heeft het hoofd ver naar voren gebracht, de schouders komen zwaar omhoog.
Hij kijkt zeer boos, zo lijkt het.
Het totale beeld is dat van iemand, die ieder moment wild om zich heen kan gaan meppen, ook al weet hij dat de strijd hopeloos is. Hij lijkt zich met grote moeite in te houden.
We zien hem zo, seconden lang. Zwijgend, regelmatig diep zuchtend.
Tegelijkertijd horen we het venijnige commentaar van de verslaggever: ‘De crisis in Thailand is voorbij.

En nu verschijnt het Nederlandse kabinet in de vorm van een zichtbaar getergde minister van Binnenlandse Zaken en Rampenbestrijding, Johan Remkes, 10 dagen na de ramp.
Pijnlijk is, dat hij al die tijd vlak in de buurt op vakantie was.(…)’
De journalist praat door, en vertelt dat Remkes een persconferentie gaf op het vliegveld van Phuket.
Nu zien we de minister binnenkomen in een vertrek, waar wat gemakkelijke stoelen staan, en een comfortabele bank. Remkes heeft een voorlichter bij zich, die naast hem hoort te zitten.
Dus zijgen beide heren neer in de diepe, lage bank.
Dat heeft evidente effecten op de uitstraling van de minister. Hij wil daadkracht neerzetten.
Door bijvoorbeeld met grote stelligheid te formuleren: ‘Een minister, die naar een rampgebied afreist, en daar niks concreets op dat moment kan doen, heeft geen toegevoegde waarde!’
En: ‘Als ik zelf ook maar welke indruk had gehad, laat daar geen enkel misverstand over bestaan, dat ofwel in Nederland, ofwel hier, mijn aanwezigheid toegevoegde waarde had kunnen leveren, dan was ik gegaan. Maar die indruk heb ik dus op geen enkel moment gehad!’
Hij reageert hiermee op het verwijt, dat er 10 dagen lang van hem geen teken van medeleven is vernomen.

In zijn beoogde stelligheid slaagt Remkes niet. Hij blijft ongeloofwaardig.
Presentatietechnisch zijn er drie oorzaken. (lees meer)

Was ik de enige Nederlander die gisteravond niet aan de televisie geplakt zat om te zien hoe de beurzen open gingen (en de dijken dicht, weet u nog??)?
Ik had een moeizaam tot stand gekomen afspraak (beetje voor het werk, beetje boel voor de leuk) en dacht: Je kan toch ook op eigen kracht storten op 555?
Ik was zeker de enige sub-bekende Nederlander die niet in het telefoonpanel zat om de stroom Euro's op te vangen. Ik had net besloten helemaal niks meer te doen onder de noemer "bekende Nederlander" toen ze belden van Reinout Oerlemans uit.
Ik heb daar geen spijt van, al zijn het altijd wel opwindende bijeenkomsten, met zoveel BN-ers in een te warme ruimte.

Ik heb die hele Aziëavond lichtelijk gegeneerd (af en toe, als ik aan 555 dacht) zitten eten bij het splinternieuwe restaurant Fifteen, dat naar concept van Jamie Oliver sinds kort in Amsterdam is begonnen.
Dat concept is, kort gezegd: een goed restaurant, dat streeft naar topkwaliteit op alle fronten, waar elk jaar een aantal jongeren tot kok wordt opgeleid.
Jongens en meiden die .. hoe zeg je dat correct...buiten de maatschappelijke boot gevallen waren, of die niet helemaal vlekkeloos op de maatschappelijke rails rolden, of bij wie de afstand tot de arbeidsmarkt onoverbrugbaar leek, of welke verhullende kwalificaties je er ook op plakt...KANSARME jongeren dus.
Die inmiddels de kans van hun leven hebben en hopenlijk ook pakken. Onder strakke leiding in een modieus toprestaurant door een topkok in het vak worden opgeleid...
Enfin, u heeft het misschien wel gezien in de leuke docusoap bij SBS6.
Het was er leuk. Het is er mooi, groot, het eten is zeer zeer verantwoord/biologisch/interessant.
Het ligt in het havengebied, in een oud industrieel gebouw, aan het IJ.
Er kunnen honderden mensen in, en toch moet je maanden tevoren reserveren.
Dat komt omdat er een snob-lucht aan hangt, gaat wel over.

Het is nog erg kakelvers, dat voel je.
Iedereen is gedrild in het nieuwe concept, dus er worden veel (te) lange uitleggen aan tafel gegeven, er wordt koortsachtig goed bediend (komt wel los), het eten is 1000% verantwoord, bijna calvinistisch.
Er is maar één menu, waar ik kriegel van word. Ik kies graag (meestal het verkeerde).

Maar als deze lange herfst overgaat in een lange zomer, is Fifteen The Place to Be geworden, en zullen de komende jaren tientallen kansrijke topkokjes de poorten daar verlaten.
En kunnen we gewoon wanneer we willen even langswippen om er een pastaatje te eten, of een stukje vlees dat gisteren nog in een biologisch verantwoorde wei huppelde... Of natuurlijk een vegetarische kiesj.

Ik wens de FIFTEEN-brigade veel succes.

door Han Nefkens



Het was zoals je je het paradijs voorstelt: een villa omgeven door palmbomen aan de Indische oceaan.
De tuin grensde aan een strand met wit zand en een zee die net een slagje blauwer was dan de lucht.
Zo’n uitzicht bestaat alleen maar in reclames.
En bij The Villa aan de westkust van Sri Lanka.

The Villa werd gerund door Ernest die altijd buitengewoon vriendelijk en beleefd was en doodserieus, bij hem ging het om the seriousness of being Ernest.

Tussen de tuin en het strand lag de spoorlijn, om de paar uur kwam een trein stapvoets voorbij.
Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat de mensen zo rustig uit de ramen hingen en in de deuropeningen stonden terwijl ze toch moesten weten dat ze uren zouden doen over een afstand die wij in een kwartiertje afleggen.
Maar ze vonden het niet erg, ze hadden stukken minder haast dan ik die op vakantie was.
Op de spoorlijn liepen schoolmeisjes in hun witte bloesjes met donkerblauwe vlechten, vrouwen die naar de markt waren geweest, een mand met mango’s op hun hoofd, mannen op weg naar het werk met hun curry lunch in een pannetje. Het was de snelste manier voor de mensen om van hun hutjes aan het strand naar het dorp te komen, de bestaande weg was slecht geasfalteerd en kronkelde.

De eerste nacht in The Villa schrok ik wakker van een hels kabaal, de trein denderde dwars door mijn kamer, het was alsof de wereld verging. Je went er aan, zei Ernest, maar zelfs na twee weken klopte mijn hart nog regelmatig in mijn keel.

Het eten werd opgediend door twee jongens uit het dorp, ze droegen oranje geruite sarongs en veel te grote, eens witte overhemden. Hun engels was niet perfect maar al snel hadden we een running joke, ik vroeg hen na iedere maaltijd wat er voor dessert was. Dat varieerde nooit, de keus bestond uit een vruchtencocktail uit blik, vanille-ijs en een soort van kwark met mierzoete stroop, proetcocktail, eissekriem, kurt and trickle antwoordden ze steevast in koor waarop ik steeds ‘no thank you’ zei tot hun grote vermaak.
Iedere namiddag wandelde ik over de spoorweg naar het dorp. Ik begreep toen ook waarom de treinen zo langzaam reden en zo hard toeterde, wanneer ik die toeter hoorde stapte ik van de rails en liep over het strand tot de trein voorbij was gekomen.

In het dorp keek ik mijn ogen uit, de open werkplaatsen, de mannen in hun sarongs met blote bast, de vrouwen die hun sari’s over hun hoofd trokken om zich te beschermen tegen de zon die zelfs om vijf uur ’s middags nog brandde, de kinderen die in het stof speelden met niets.
De verwondering was wederzijds, de dorpelingen konden hun ogen niet geloven bij het zien van een toerist die niet compleet was. Ontbrekende ledematen kenden ze alleen van de bedelaars die op iedere hoek van de straat zaten, zoiets kwam toch niet voor in het rijke westen.
Ze uitten hun verbazing dan ook luidkeels: ‘hee, your hand!’ riepen ze en wezen om ook mij op dit ongewone fenomeen te attenderen.
Regelmatig vroegen mensen me ‘what happen to your hand?’. Wanneer ik ze uitlegde dat ik zo geboren was werd het even stil, dat antwoord hadden ze niet verwacht en ze begrepen het ook niet helemaal. ‘Oh, recently?’ vroeg iemand me.

Een wandeling door het dorp was een hele gebeurtenis, zowel voor hen als voor mij.
Ernest was natuurlijk veel te beleefd om mij deze dringende vraag recht op de man af te stellen.
Hij wachtte tot ik even naar het toilet ging en vroeg toen aan mijn vriend wat er met mijn hand was gebeurd. Toen die hem vertelde dat het een kleine fabricagefout betrof schudde Ernest zijn hoofd, de werkelijkheid is toch wel heel vreemd wanneer westerlingen typisch Derde Wereld problemen krijgen.
Ik trof hem nog steeds diep in gedachten verzonken aan toen ik terugkwam van het toilet. Dat dit echt waar was kon hij niet geloven.

Zo verstreken de dagen in The Villa.
Ik hield me vooral bezig met onder een palmboom liggen en kijken naar de mensen die wandelden over de spoorlijn, oranje stipjes die dichterbij gekomen Boeddhistische monniken bleken te zijn, een man met een koe, moeders met een schaar kinderen achter zich aan.
Ik hoorde de golven van de Indische oceaan tegen het zand slaan, ik rook de wind en verbaasde me over de vele kleuren wit van het strand. Een uur was een dag, een dag was een week en wat nieuw was werd langzaam aan vertrouwd. Ik kende elke biels op de spoorlijn voor de villa, ik zwaaide naar de vrouw in de fuchsiakleurige sarong die iedere ochtend voorbij kwam met een baby op haar arm en een dochtertje aan haar rokken, ik zag de omtrek van de palmboom tegen de azuurblauwe lucht, ook als ik mijn ogen sloot. Nog steeds zie ik de Indische oceaan, het strand en de vissersboten.

Gisteren hoorde ik dat The Villa niet meer bestaat.
Ernest is er niet meer, net als de jongens van de curt and trickle.
Ze zijn weggeslagen.
Het paradijs verdween in het niets net als de spoorlijn en de trein met honderden passagiers, het dorp.
Dat het echt waar is kan ik niet geloven.

Eén van de vele reacties op mijn "ongeloofstukje" over de toeristen op de Thaise stranden post ik hieronder.

hallo hanneke,
helaas, geloof 't nu maar: er bestaan mensen die vrolijk aan een strand gaan liggen (waar onder het zand en in het water...)omdat ze nu eenmaal GEBOEKT hebben!
commentaar van een tourist :" Je leeft namelijk voor je eigu.."
mijn commentaar hierop laat zich raden.
Natascha.

Dit staat voor veel reacties.

Ik had dus ongelijk met mijn ongeloof. Het wou er bij mij gewoon niet in, dat mensen zo walgelijk en/of krankzinnig en/of gevoelloos zouden kunnen zijn. Het filmpje overtuigde me niet, maar de beelden erna en de bijbehorende interviews wel.
Ik ben sprakeloos.

Van Astrid kreeg ik het volgende mailtje met het advies de video te bekijken.

Beste Hanneke,
Dit nieuwsfilmpje kwam ik tegen. toeristen die op de getroffen stranden gwoon weer in bikini zitten!! Wat zíjn dat voor lui?! Ik ben zo ontzettend verontwaardigd. Een man zegt ook nog: Tsja, het is vreselijk maar ja, wat moet je doen?" Wat doen? Weggaan of je handen uit de mouwen steken en helpen puinruimen. Ja sorry hoor, jij kunt ook helemaal niets met deze woede uitbarsting van mij maar jíj bent journalist en dus wend ik me tot jou.

Naschrift van mij: Ik geloof dit gewoon niet. Echt niet. De twee situaties zijn volgens mij door een kwaadaardige idioot aan elkaar geplakt, uit niets blijkt dat de mensen op het strand en de ontredderde slachtoffers op dezelfde plaats zijn.
Ik denk dat iemand nog eens wat zinloze verwarring heeft willen zaaien!
Zitten we daarop te wachten?
Ik dacht het niet.
Deze journalist adviseert Astrid om zuinig te zijn met woede het komende jaar en waar mogelijk te genieten en goed te zorgen voor zichzelf en de haren.

H.

gelukkig nieuwjaar allemaal!