QUOTATION OF THE DAY
"Katrina exposed serious problems in our response capability at all levels of government, and to the extent that the federal government didn't fully do its job right, I take responsibility."PRESIDENT BUSH

en



Wat ik maar wou zeggen: als ik mijn werk niet naar behoren doe (of niet in de smaak val bij deze of gene) moet ik op de blaren zitten. Thuis. Zonder werk.
Hoe werkt dat eigenlijk bij blunderende presidenten, of bij verantwoordelijken voor gigafouten?
Komen die weg met een spijtbetuiginkje?

Ik post hieronder een soort persbericht van de NCRV over een documentaire over Les Gaillards, frans voor De Sterke Mannen, Gerrit en Aristos.
Ik kwam met hen in contact door één van mijn hartsvriendinnen, Cecile Jansen.
Zij had kanker en toen ze in een terminaal stadium kwam zei ze Ik zou zou verschrikkelijk graag nog eens met mijn voeten in gras lopen en de zon voelen, met vakantie gaan.
Ze kon eigenlijk niets meer, had ook geen geld en hoe moesten we deze wens vervullen?
Toen hoorden we van Les Gaillards. Ze kon komen. Ze zou worden opgehaald met een ambulance, ze zou worden verzorgd, wij mochten als betalende gasten mee.....
En toen stierf Cecile, vlak voor ze zou gaan.
De stoere mannen gaan door, natuurlijk.
U kunt maandagavond zien hoe ze dat doen.
En op hun website vindt u nog veel meer informatie.

Maandag 12 september, circa 23.00 uur.
Ontevreden met hun leven in Nederland kopen "De sterke mannen" Gerrit en Aristos in 1996 een prachtig landgoed in Frankrijk waar ze hun droom verwezenlijken: De opvang van doodzieke Nederlandse patiënten.
Uitzending: Maandag 12 september, circa 23.00 uur, NCRV, Nederland 1
Herhaling: dinsdag 13 september om 15.15 uur NCRV, Nederland 1

Aristos en Annehilde
In NCRV Dokument “De Sterke Mannen” volgt Marco van Klaveren het verhaal van Aristos Bouïus en Gerrit Schelling op het landgoed Les Gaillards, Frans voor “sterke mannen”, waar zij besluiten hun droom te verwezenlijken: een vakantiecentrum voor ernstig zieke patiënten waar deze helemaal zichzelf kunnen zijn.

In de heuvels van het Franse departement Auvergne, niet ver van de stad Clermont-Ferrand, ligt het landgoed Les Gaillards.
Hier genieten elk jaar Nederlandse patiënten van hun, misschien wel allerlaatste, vakantie.
Patiënten met kanker, ALS, AIDS of MS.
Mensen die continu intensieve verzorging nodig hebben.

Het landgoed Les Gaillards, frans voor “sterke mannen”, werd in 1996 opgericht door het Nederlandse paar Aristos Bouïus en Gerrit Schelling. Aristos werkte in verschillende psychiatrische klinieken en had een privé-praktijk als psycholoog. Gerrit was in Nederland docent dans.

In Les Gaillards breken Aristos en Gerrit met de in de gezondheidszorg geldende normen.
In hun ogen worden patiënten in Nederlandse verzorgingshuizen ondergeschikt gemaakt aan het systeem.
In Les Gaillards is het precies andersom: alles staat 24 uur per dag in dienst van de zieke gasten.
Zonder strikte regels of beperkingen opgelegd door het verzorgend personeel leven ze als ‘God in Frankrijk’. Als een patiënt wijn wil drinken, dan mag dat.
Als iemand de hele dag in middeleeuws kostuum wil rondlopen, dan moet dat kunnen.
En als een patiënt zijn urine-zakje even wil legen in de bosjes, dan is dat voor Aristos en Gerrit geen enkel probleem.

De intensieve verzorging van de gasten is een grote belasting.
Niet alleen voor Gerrit en Aristos, maar ook voor de vele vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten voor hun gasten.
De patiënten bloeien helemaal op tijdens hun verblijf in Frankrijk. Maar het is voor Aristos en Gerrit moeilijk te accepteren dat hun gasten weer terug moeten naar hun oude leventje in Nederland.

Als je naar Google surft en dan Google Earth intikt zie je een beetje wat de ruimtevaarders zien als ze vanuit de ruimte naar de aarde kijken.
Zoem in op de aarde, zoem verder in op een land, zoem naar een stad, desnoods je eigen stad, duizel en besef hoe nietig we zijn als je de zaak met afstand beziet.

Hieronder één van de foto's vanuit de Columbia Space Shuttle.
Lees svp de tekst onder deze fantastische foto.



The photograph attached was taken by the crew on board of the Columbia during its last mission, on a cloudless day.

The picture is of Europe and Africa when the sun is setting. Half of the picture is in night. The bright dots you see are the cities lights.

The top part of Africa is the Sahara Desert.
Note that the lights are already on in Holland, Paris, and Barcelona, and that's it's still daylight in Dublin, London, Lisbon, and Madrid.

The sun is still shining on the Strait of Gibraltar. The Mediterranean Sea is already in darkness.
In the middle of the Atlantic Ocean you can see the Azores Islands; below them to the right are the Madeira Islands; a bit
below are the Canary Islands; and further south, close to the farthest western point of Africa, are the Cape Verde Islands.

Note that the Sahara is huge and can be seen clearly both during Daytime and night time.

To the left, on top, is Greenland, totally frozen.

Je had het allemaal niet kunnen bedenken.

Remkes is voorzitter van het jenevergenootschap en biedt bij zijn spijtbetuiging Balkenende een fles jenever aan, die hem aan minister Veerman geeft, omdat die een “moeilijke week” achter de rug heeft!

Remkes, die al zijn vrije tijd met een paar andere ouwe witte mannen aan de Thaise stranden doorbrengt, vindt dat de islamitische gemeenschap te weinig onderneemt tegen radicalisering.

Het aanbod van kunst en cultuur in Nederland loopt groot gevaar als de omroepplannen van dit kabinet doorgaan. Culturele instellingen (muziek, film, theater) zullen zich niet staande kunnen houden als er geen krachtige ondersteuning in de media, met name de televisie, plaats vindt.

Zo kan ik doorgaan.
Dit is het kabinet van lomp en bot.
En dat noemen ze normen en waarden.

Mijn logmate Astrid (van Groningse Grabbels) schreef me:

Dag Hanneke,

De kranten al weer doorgeworsteld?
Nou de vakantie is écht weer voorbij en de ellende is weer op dreef in de wereld.
Worden we geconfronteerd met de Opel Collina, Franse boeren die hier minister van landbouw blijken te zijn (of is het andersom?)
Remkes is van het Genevergenootschap ( altijd al gedacht dat het een stiekeme drinker was) en tot overmaat van ramp krijg ik deze dagen per post de mededeling dat ik een reis kan winnen naar het romantische New Orleans om vervolgens vanochtend een mailtje te krijgen van George Clooney (ik was meteen wakker, dat begrijp je!!) dat er van datzelfde New Orleans weinig romantisch meer over is.
En het is nog niet eens máándag!
Zullen we ergens een taartje gaan eten en net doen of het nog steeds vakantie is........
Astrid

Ik ben bang dat ik helemaal de doelgroep ben van Max.
AOW+.
Nu ik dit schrijf is Max koddig te water gelaten door Catherine Keyl.
De gedoodverfde hit van de senioren die een toneelstuk moeten instuderen is aan de gang.
Een groep zorgvuldig geselecteerde oudjes en minder-oudjes, ik doe mijn best maar het doelgroepgevoel wil maar niet komen.
Precies tegelijk met Max was de afterparty van Mooi Weer de Leeuw, het halfuurtje freestylen op Internet, Paul dollend en zingend en valsend en lief met het publiek. Een extatisch publiek. Een extase die, zeker in dat laatste half uur, onverbiddelijk op mij oversloeg.
Het geluid op internet overstemde krachtig Max op Nederland 1.
Het werd overvallen door een gigadoelgroepgevoel.
Ik hoor tot de doelgroep die, los van leeftijd, geraakt wil worden, onderin mijn buik, bovenin mijn hoofd, los van leeftijd, uitsluitend op grond van kwaliteit.
Vlieg met me mee naar de regenboog!

Soms krijg je kadootjes van het leven.
Dat je denkt Wie ben ik dat dit mij mag overkomen.
Ooit had ik het toen Wim Ibo (een overleden kleinkunstprofessor) me kuste toen ik hem kwam interviewen voor het Parool. Ik had ooit, toen ik, 12 jaar oud, met mijn ouders als VARA-publiek bij de opnames van de FAmilie Doorsnee (een overleden Annie Schmidt-radioserie) mocht zijn en ik zag hoe Wim Ibo, de gastheer, de vele beroemdheden (overleden BN-ers) kuste. Ik droomde toen al: oooh, als dát mij eens mocht gebeuren.
En voilà, leerling-journaliste bij het Parool, en meteen: kuskuskus door Wim Ibo.

Ook zo'n intens bevredigend moment: ik hoorde, tot mijn grote verrasssing, een keer mijn stem ("er is geen wuiltje aan de lucht!" klonk het bekakt) in het legendarische programma De Stemband (van Kees Schilperoort zaliger) bij Veronica-radio, na middernacht.
Luisteraars moesten raden van wie de stem was en bij elke misrader werd er 100 gulden bij gerinkeld.
Mijn stem werd METEEN geraden, jammer genoeg, anders had ik langer kunnen genieten van deze EER.

Vanavond (vlak nadat augustus was afgelopen) was er weer zo'n moment.
Surf maar eens naar het weblog van Olivia D. Groenteman (4) en u zult misschien begrijpen waarom.
Trouwens toch een aanrader, dit logje.

(tipje: in zekere kringen opereer ik onder de schuilnaam Bassie).