Het komt door Gerard Joling, dat ik geen haarinplant meer onbevangen kan bekijken.
Daardoor heb ik niks verstaan van wat Van Aartsen nou eigenlijk zei vanavond.
Het had iets te maken met vrijheid van meningsuiting en het verheerlijken van geweld.
Het had iets te maken met Donner, waar Van Aartsen het niet mee eens was (hè, een minister uit de coalitie, die wordt gedist door de fractievoorzitter van de coalitiegenoot???)
Ik raakte helemaal geobsedeerd door de haarinplant van Jozias.
Problematisch kalend of slecht gelaserd?


even inzoomen

Burgemeester Cohen moest vanmiddag na Buitenhof meteen weg, want hij moest de onthulling van het standbeeld van Manke Nelis op het Johnny Jordaanplein (v/h Elandsgracht) bijwonen. Hij onderhield zich hartelijk met de weduwe van Manke N. en diens zuster.
Als dat niet de boel bij elkaar houden is....

Het ziet ernaar uit dat de uitgeprocedeerde asielzoekers, die betrokken waren bij de brand in de Schipholcellen, aanspraak gaan maken op een verblijfsvergunning. De traumatische gebeurtenissen geven daar aanleiding voor, vindt o.a. burgemeester Cohen, maar ook diverse partijgenoten van minister Verdonk hebben zich daarover uitgesproken. En Rita Verdonk heeft toegezegd dit in overweging te zullen nemen.
Als ze dan toch bezig is met getraumatiseerde vluchtelingen, zou ze dan ook niet de dossiers van de asielzoekers die nu als "26.000' worden aangeduid? Het zijn er allang geen 26.000 meer, maar veel minder. En die wonen voor een groot deel al jarenlang in Nederland, met hun kinderen vaak.
Van gezichtsverlies is geen sprake mevrouw Verdonk, alleen maar van humaniteit, als u ze hier laat blijven.

Wat een mooie confrontatie was dat, in Buitenhof, zondagmiddag, tussen Ayaan Hirsi Ali en Job Cohen.
De vrouw die vanuit grote bezorgdheid over de radicalisering van vele moslims strijdt tegen een te tolerant beleid, de man die vanuit grote bezorgdheid over polarisatie en toenemende onderlinge vijandigheid in de bevolking van zijn stad (en niet alleen van zijn stad) probeert de samenleving leefbaar te houden.
Beiden strijden voor vrijheid, hun strijdmiddelen staan diagonaal tegenover elkaar.
Zij eist vrijheid van denken en doen en wil daarvoor optimale bescherming.
Hij is van mening dat je dan zoveel hekken om alles moet zeggen, dat van een leefbare samenleving geen sprake meer kan zijn.
Zij is door het blad Time Magazine uitgeroepen tot één van de 100 meest invloedrijke vrouwen ter wereld.
Hij is door hetzelfde blad tot "held" uitgeroepen.
Ik bewonder haar intelligentie, maar ben blij dat Cohen mijn burgemeester is.

Mooi moment gisteren in De Wereld draait door.
De steeds drukker wordende Matthijs van Nieuwkerk had Dinand Woesthoff van Kane (wat een heerlijk personage is dat) aan tafel en later schoof Freek (ja, DE Freek) aan. Die had ik de hele week al overal gehoord en gezien, nieuwe programma te promoten, en die blies hier ook weer zijn fluitje van een cent. Niet van zijn voetstuk te krijgen, een solovoorstellinkje met aangevers, dat zijn interviews met hem altijd. Het is nooit een gesprek, het is een minipreek voor slechts één dominee.
Maar nu zat daar dus Dinand. Niet onder de indruk. Vond Bob Dylan geen bal aan. Fan van U2, waarvan Freek een beetje moest braken. De generatiekloof ontrolde zich voor je ogen en ik voelde me, met mijn AOW+, erg close met Dinand. Freek niet zo.
Eerst had hij al laten blijken niet te weten hoe immens populair Kane is, in België en in Nederland.
En toen het mooie moment, dat Freek Dinand "Wijnand" noemde. Twee keer. WIJNAND.
En Freek maakt niet graag fouten, althans, hij wordt er niet graag op gewezen.
Toen dus Dinand zei dat hij Dinand en niet Wijnand heette, brak er iets in de Oude Meester.
Hij lag onder. Kwam niet meer in zijn ritme. Brabbelde nog iets van een geluidsman die Wijnand heette, maar reparatie was niet meer mogelijk. Hij had verloren bij het armpje drukken.
De eindtune was nog niet ingezet of Freek beende al weg.
Ik herinnerde me ineens de uitzending van de Plantage waarin Freek te gast was over Ischa.
Adelheid Roosen was daar ook en gaf Freek voor zijn gevoel een te grote mond. Freek stond toen op, midden in de uitzending, en beende weg.
Hij kan gewoon beter zelf de baas zijn, dan kan hij het eventuele tegengas zelf organiseren.
Nog negen vrijdagavonden op Nederland 3, 21.25 uur. Freek kortgehouden.

Ik heb een onverbeterlijk zwak voor moderne gadgets, overbodige hebbedingetjes met snoeren en opladers. En niet één oplader past op een gadget van een ander merk. Ik heb dus een spaghetti-achtig stilleven van snoeren op mijn bureau.
Ik zie voor me de opladers van een electronische agenda, een laptop, een mobiele telefoon, een digitaal fototoestel, een routeplanner, een mp3-speler, een minidisc. "Dat heb je natuurlijk nodig voor je werk," zegt mijn allerliefste vriendin die van electronische moderniteiten niets moet hebben. "Natuurlijk," zeg ik, alhoewel dit een grove vierkante leugen is.
Een paar dagen werd ik gebeld door Orange, waar ik mobiel abonnee ben. Tot tevredenheid.
Maar het Orange-meisje zei "Uw abonnement is verlopen, ik mag u een nieuwe telefoon aanbieden of reductie op uw abonnement." Ik had geen seconde bedacht dat ik een jaar abonnee was en dat ik niet automatisch bleef (zoals vroeger als je ergens lid of abonnee was) en dat ik ze kadootjes kon ontfutselen.
Doe mij een nieuwe telefoon, zei ik. De "oude" (een jaar oud dus, ook gratis) kon iets niet (Blue Tooth) en als het me toch in de schoot geworpen werd....Vanmiddag is hij bezorgd en ik ben, zoals altijd met een nieuwigheidje, uren bezig geweest het ding naar mijn hand te zetten.
Toch is het bizar.
Stel je voor dat je een jaar na je huwelijk een telefoontje krijgt. "U bent nu een jaar getrouwd, u heeft recht op een nieuwe partner. Of u hoeft 50% minder bij te dragen aan het huishouden."
Ik krijg nu natuurlijk weer allerlei politiek--correcte vermaningen over mijn decadente milieu-onvriendelijke neigingen, maar het kan me NIKS schelen.
Ik ben wel een uur blij geweest met mijn nieuwe Nokia.
Nu is hij alweer oud.

Breaking News:

De TV van Willemijn is weer in de lucht.
Godzijdank.
Dan valt er nog iets te lachen om de tv!

Een paar dagen geleden heb ik zitten schaterlachen om Nova. Jaja, mijn gevoel voor humor is ondoorgrondelijk.
Het was het item waarin Peter R. de Vries, Jan Nagel en Klaas Wilting, ex-roeptoeter van de Amsterdamse politie, op het Binnenhof een deur uitzochten waarop ze stellingen konden spijkeren à la Luther, maar dan de nieuwe geloofsbrieven van de PRDV, de nieuwe politieke partij van Peter R. Hij wil minimaal 18 zetels halen bij de volgende verkiezingen.
Het leuke was Jan Nagel, die als een soort Woody Allen-bijrol door het beeld dribbelde, achter Peter R. en Wilting aan. Het ging over dwarslatjes over glazen deuren en later over de duur van sociale dienstplicht, waarover ze in het topberaad handjeklap speelde. Achttien maanden? Te lang. Zes maanden? Te kort. Maken we het af op twaalf maanden.
Jan Blokker schreef zo'n perfect stuk over deze Koefnoen-achtige sketch voor drie heren, dat ik hem hier post. Beter kan ik het natuurlijk helemaal niet zeggen.

(lees meer)

Van Sybrand kreeg ik de volgende mail:
nu je weer over die halalmeisjes begint, kom ik toch weer terug op mijn vraag, waarom je hier zo enthousiast over bent. Ze verkondigen zo ongeveer hetzelfde als een gemiddeld eo-meisje. Goed met wat minder Jezus er in, maar verder... Dezelfde zwart-wit tekening van goed en kwaad, dezelfde regressieve sexuele moraal. Ik heb je nooit warm horen lopen voor die van zij-gelooft. Waarom nu dan wel?

.

Antwoord:

Ik ben altijd benieuwd naar argumenten van intelligente mensen die anders over levenszaken denken dan ikzelf. Ook naar zij-gelooft heb ik regelmatig gekeken, maar het heeft me nooit erg geboeid. Dat had veel te maken met de kwaliteit van de twee meisjes die het presenteerden.
Ik vind de zusjes Alariachi intelligent, modern en anders-denkend dan ikzelf. Dus ik ben altijd benieuwd hoe zij zich manifesteren in debatten met vertegenwoordig(st)ers van voor hen andersdenkenden.
Soms hoef ik het niet in alle opzichten eens te zijn om nieuwsgierig te zijn.
En met die slimme Halalmoslima's voel ik me meer verbonden dan met menige niet-moslim

Vanmiddag kwam ik een kennis tegen. Op een terrasje. In de verwarmende nazomerzon.
Wat deed hij op een terrasje? Hij had een goed lopend cafeetje, dat verbouwd moest worden. Wegens de brandveiligheid. Het beantwoordde niet aan de huidige eisen en sinds “Volendam”...
Ben je klaar met de verbouwing, zei ik, ben je verbouwd?
Hou op over die verbouwing zei hij, ik ben ermee opgehouden. We gaan kapot aan de voorschriften. Daardoor werd die verbouwing onbetaalbaar en onuitvoerbaar. Ik heb de tent gesloten.
Raar hè.
Een goed lopend café moet dicht wegens opgeschroefde brandveiligheidseisen. Terecht neem ik aan, regels zijn regels.
Maar waarom golden die regels dan 25 kilometer verderop, bij Schiphol, dan niet?

Frits Abrahams, columnist in NRC Handelsblad, schreef een mooi stukje over André van der Louw. Het ging over een interview dat hij in 1991 met Van der Louw had.
Het laatste deel van de column post ik hieronder.

Vorige maand stond ik bij Holtkamp, de lekkerste banketbakker van ... nou ja, volgens mij van West-Europa, maar in elk geval van Amsterdam.
Daar kwam ik, zoals vaker, Karin Adelmund, buurtgenote van me, tegen. Altijd op maandag, de niet-Kamerdag.
We kenden elkaar al heel lang, uit het werk, ik heb haar vaak geïnterviewd.
We kenden elkaar alleen maar qualitate qua, maar altijd goed genoeg voor een praatje.
Ik vroeg naar haar kinderen, vertelde over mijn kleinkinderen. Dat interesseerde haar niet zo.
Ze zocht een lekker taartje uit voor bij de koffie en barstte, zoals altijd, al heel snel los in een ratelend bevlogen ideologisch betoog over haar favoriete onderwerp van de laatste jaren: de geweldige successen die geboekt worden onder allochtone scholieren. De inspanningen die vooral de meisjes zich getroosten om verder- en hogerop te komen in deze steeds vijandiger wordende samenleving. En ze was bover de taartjes met mij als enig publiek even gepassioneerd en emotioneel als in het fragment waarin ze dit zegt in het Kamerdebat dat vandaag steeds werd getoond.
Ik zei Je hebt gelijk Karin, en ik dacht Ontspan een beetje, we staan hier taartjes te kopen!
Ze was totaal niet in staat, en was daar ook niet toe bereid, om te relativeren, om achterover te leunen en haar politieke strijd met een korrel zout te nemen.
Ze was met haar onstuitbare passie een hel voor interviewers, maar een parel in de strijd voor een rechtvaardiger samenleving.



En omdat ik zo'n oude gepokte en gemazelde sociaal-democraat ben (op de paplepel lag de VARA-gids) kende ik ook André van der Louw al heel lang. Veertig jaar geleden kwam ik als beginnend journaliste bibberend van de zenuwen bij de VARA-tempel aan om daar Wim de Bie te interviewen en werd toen vaderlijk bij de hand genomen door de toenmalige perschef: André van der Louw.
We hadden een AJC-verleden gemeen (hij in Rotterdam, ik in Amsterdam), hij heeft zich met pijp en snor in de partijhiërachie omhoog gewerkt, met dansjes, en vallen en opstaan, met plezier en uiteindelijk verdriet.
Hij relativeerde wel, had veel gevoel voor humor, maar had eenzelfde passie als Karin Adelmund.

Het Syrische antwoord op Barbie is Fulla, een brunette met grote ogen die voldoet aan 'Arabische normen en waarden'. Het speelgoed is een daverend succes: meisjes van Beiroet tot Bahrein willen niets anders meer.



Er zijn zingende en lopende Fulla-poppen. Meisjes dragen Fulla-horloges, gaan naar school met Fulla-rugzakken, ontbijten met Fulla -cornflakes, fietsen op Fullafietsjes en tennissen met Fulla-rackets – dit alles uitgevoerd in fel Fulla roze.

In tv-reclames zie je Fulla een taart bakken voor haar vriendinnen of een boek lezen voordat ze gaat slapen. "Waar je Fulla ook opplakt, het verkoopt", zegt manager Fawaz Abidin van NewBoy Design, de maker van de pop. "Fulla heeft belangrijke kwaliteiten: zij heeft respect voor haar ouders, is eerlijk en kan goed geheimpjes bewaren".

Volgens hem is de pop niet alleen maar een Barbie met een hoofddoek. Fulla’s karakter stemt overeen met de normen en waarden van de islamitische wereld. De pop is net zo groot als Barbie, maar draagt meestal een hoofddoek en heeft een garderobe met beschaafde kleding én haar eigen gebedskleedje.

Ouders die er niet over piekeren hun kinderen een schaars geklede Barbie te geven, zijn juist over dat gebedsmatje en de hoofddoek wildenthousiast. "Fulla’s met hoofddoek verkopen het beste en de set met gebedskleed is zelfs al dagen uitverkocht", zegt een verkoopster in een speelgoedwinkel in Damascus.

De Fulla-posters stralen de klanten tegemoet. Hoewel de poppen voor veel Syriërs niet goedkoop zijn (zo’n 14 euro) vliegen ze de deur uit. "Fulla is een Arabisch meisje, ze heeft een rokje voor thuis maar ze zal altijd haar hoofddoek omdoen als ze de straat op gaat. Daarom ben ik blij dat mijn dochter met Fulla speelt", zegt een jonge moeder.

Een vriendje als Ken is voor Fulla niet weggelegd: "Een vriendje kan niet in de Arabische wereld. Wel krijgt ze binnenkort een broertje en zusje", vertelt Abidin.
(bron: krux.nl)

Een paar postjes geleden had ik u warm gemaakt voor De meiden van Halal, de drie moslima-zusjes die op allerlei westerse fenomenen afgaan (extreem-rechtse jongeren, de Gay Parade, een camping in Bloemendaal) en daarover in debat gaan.
Goed idee, de twee afleveringen die ik gezien heb vielen me tegen.
Het heeft iets vluchtigs, het wordt niet spannend laat staan gevaarlijk.
En....het mist goede regie. De meiden praten veel door elkaar en zijn sowieso slecht te verstaan.
Dat ik dat niet alleen vind bleek gisteren, toen een fragmentje werd getoond in het nieuwe programma op Nederland 3 waarvoor B & W moest wijken: De wereld draait door (de kinderschoenen zitten nog niet lekker). In dat programma lieten ze een Halalfragmentje zien MET ONDERTITELS. En toen verstond ik tenminste wat de meiden van Halal zeiden.
Tip: ondertitelen NPS, de rest van de afleveringen.

Weet iemand nog wat één van de Heilige Voornemens van Talpa was?
Het station zonder ondertitels.
Met andere woorden: Koopt Eigen Waar, geen buitenlandse programma's, wat zij kunnen kunnen wij beter.
Een dikke maand later: de cosy babbelbox Thuis wordt vervangen door..... De Duitse Herder Rex.
Een belegen hond met ondertitels!
Misschien wordt dat ook ontkend door de woordvoerder van Talpa.
We wachten af.

Vandaag was het weer bingo: de politie deed met veel bombarie invallen bij diverse nesten Hells Angels.
Er werd belastend materiaal gevonden, drugs, wietplantages, wapens, dure horloges (???).
De camera's waren er weer bij, en er was meteen een persconferentie. (Waar overigens werd gevraagd om tips, desnoods anoniem, dus zo stevig zaten ze niet in hun bewijzen).
Veilig gevoel, de politie is weer onze beste kameraad en we kunnen rustig gaan slapen.
Het jammere is alleen, dat dit soort zaken vaak nogal onbevredigend aflopen.
De bewijzen blijken minder spijkerhard dan bij de arrestatie leek.
Vaak moeten de verdachten na lange voorarresten worden vrijgelaten.
Of moeten draaiende kroongetuigen het Openbaar Ministerie te hulp schieten, zoals bij de moordzaak tegen de Hells Angels.
Het ergste is natuurlijk, als een zaak voorkomt en de verdachten, bijvoorbeeld die griezelige Hells Angels, maar ook vermoedelijke terroristen, worden vrijgesproken omdat de bewijsvoering niet deugt.
Britta Böhler, briljant advocate, waarschuwde hier al twee jaar geleden over in een interessant boek, de rechtsstaat is in gevaar, zei ze toen al.
Gisteren, in Buitenhof, legde ze dat nog eens uit.
De mensen snappen het niet meer, zei ze. Die gaan de rechters slap vinden en te liberaal, omdat ze boeven, en terroristen, vrij rond laten lopen.
Dan gaat de politiek koersen op aanscherpen van de wetten, zodat rechters met minder bewijs en meer vermoedens tot veroordelingen moeten komen. Om de publieke opinie te pleasen.
En dan glijden we af naar een staat waarin we geen vertrouwen meer kunnen hebben in ons kostbare rechtsstelsel. Want wat nu goed voor ons lijkt, zal zich tegen onszelf keren. Echt waar!

wat heb ik gedaan! Mezelf als milieu-barbaar geprofileerd! Gepleit voor nog meer plastic, in ruil voor een praktischer systeempje! Nou, ik heb het geweten, mailbox vol met verantwoorde groene reacties. Ik post er een paar. Natuurlijk hebben jullie gelijk, maar te mijner verontschuldiging voer ik nog wel aan, dat we in Frankrijk al onze prullies en vullies bekleden met de gratis plastic tasjes. We kopen daar dus NOOIT pedaalemmerzakjes. Jullie?

o heden, Hanneke
je millieu-oog is blijkbaar ontstoken! Hier hanteren wij het boodschappentas-van-huis-meeneem-systeeem. Héél handig. Je kiepert je lege flessen en oude kranten in de tas, mietert hem bij de winkel weer leeg en vult hem af met chocolade, slagroomsoezen en ander smakelijk spul. Geen plastic tuutje bij nodig.

De gratis plastic tassen zijn ook in Frankrijk op hun retour. Om het milieu te sparen verkopen sommige supermarktketens nu (net als in NL) tassen van duurzamere kwaliteit. Een goed plan lijkt me. De gratis tasjes zijn wel 'lekker makkelijk' maar het is toch beter voor het milieu als mensen hun eigen boodschappentas meenemen en hergebruiken.

Ik erger mij juist aan die overdaad aan gratis plastic tasjes in de Franse supermarkten: slecht voor het milieu.

Vroeger waren plastic zakken ook in Nederland gratis. Niet van die zielige Franse zakjes, maar die grote die je nu moet kopen voor tientallen eurocenten. Het is destijds verplicht aan de supermarkten om geld te rekenen voor de zakken om het gebruik ervan te ontmoedigen (vanwege de hoeveelheid plasticafval dat het gevolg was van de gratis zakjes). Vrijwel alle supermarkten hebben nu gratis 'boterhamzakjes' die je kunt gebruiken voor de kleine boodschappen.

Tja, handig, helemaal mee eens. Maar denk eens aan al die honderden kilo's plastic die daarmee verspild worden! Je neemt al gauw 4, 5 zakjes per keer mee naar huis (al worden die in Frankrijk wel vaak weer als vuilniszakjes gebruikt). Dan is het misschien toch beter om gebruik van gezellige stoffen boodschappentassen te promoten! Maar die zouden van mij dan wel weer door een kassa-assistent mogen worden ingepakt! (Wat in US vaak gebeurt!) Dat dan weer wel.

omdat ik ontstekingspijn aan een oog heb en daardoor in een lappenmand bivakkeer (niet geestelijk, puur lichamelijk!), maar vind dat ik toch iets van me moet laten horen, hierbij een slap postje: waarom hebben we in de supermarkten hier niet zo'n handig tasjessysteem als in Frankrijk?



Ter verduidelijking: je kiepert je boodschappen in zo'n tasje, en kiepert dat tasje in je kar. Gratis. Dat zal de bottleneck hier wel weer zijn: het levert geen geld op, alleen gemak en daar doen de Hollandse kruideniers het niet voor.

De woordvoerder van Talpa mailde me het volgende:

Jouw 'conclusie' rond Linda&Beau is echt onzin hoor! Van dat programma worden er 7 gemaakt, een aantal dat al in juli jl. vastlag. Daarna begint Gooische Vrouwen op dat tijdslot. Sorry dat ik er wat van zeg, maar je begrijpt dat het onderwerp dat jij aanroert gevoelig ligt hier in tijden van schemawijzigingen en een enkel programma dat wel sneuvelt(...) T.

Naschrift: Dat wist ik niet, dat het er maar zeven zouden zijn. Is dat wel duidelijk "naar buiten toe gecommuniceerd" zoals dat in woordvoerderskringen heet?
Enfin, het wordt dus niet van de zender gehaald, maar houdt uit zichzelf op.
Vraag: wordt het dan, wellicht, wegens doorslaand succes en torenhoge kijkcijfers, weer opgenomen na de Gooische Vrouwen?
H.

Vincent Bijlo, vandaag, in NRC Handelsblad:

Astrid schreef me:



Slechts één enkele blik op deze foto in de krant van vanochtend, doet mij al het andere nieuws vergeten. Daar zit ik dan, aan mijn goed gedekte ontbijttafel met man en kind, kat en hond, in mijn comfortabele huis. Zojuist maakte ik mij nog druk om het omroepbeleid, de bijstandsmoeder in de opvang en las ik geamuseerd de open brief van Mu aan van Basten.Nu krimpt mijn maag ineen en prikt het gevaarlijk achter mijn ogen.Moeder Aarde heeft zich weer eens als een loeder gedragen en zonder mededogen haar slachtoffers geëist.Is dit erger dan New Orleans, verschrikkelijker dan de modderstromen in Guatemala, afschuwelijker dan oorlogsdoden waar dan ook? Nee, zeker niet. Maar het is dat beeld van dat kinderhandje. Zo'n handje dat ik ook vaak in de mijne houd en waar ik dan zo diep, diep gelukkig van word.
God Hanneke, wat leven wij in een paradijselijk oord en wat klagen wij veel over niet wezenlijke dingen. Het klinkt wat prekerig, maar verdomme.......het is zo wáár!
liefs, Astrid

Naschrift:
Wie van ons heeft een hardhouten kozijn, een hardhouten balconrand, een hardhouten weet-ik-veel?
Ik wil maar zeggen: moeder aarde is geen loeder, wij zijn het die moeder aarde leegzuigen en leegroven tot op het bot, die met onze gassen ozonlagen vernielen, ijskappen doen smelten. Wij zijn het die bossen kappen voor onze eigen behoeften en uit zorg voor onze goed gevulde portemonnees. En dan slaat moeder aarde, murw gebeukt, terug natuurlijk. Dan laat ze water en modder over akkers lopen en natuurlijk worden dan de armsten ter wereld getroffen, want die hebben geen dure hardhouten huizen en daken.
Dit is allemaal kort door de bocht, maar ik wil alleen maar as op ons eigen hoofd strooien en moeder aarde verontschuldigen.

Hanneke

mijn trouwe webvriend Rob Korfage (die ik in het geheel niet ken!) en die in een ver buitenland woont, schreef het volgende:

Ha die Hanneke,
ben even een weekje of wat in Holland en val met mijn neus in de boter van de discussie over de omroep.
Ook ik kon er, na het zien van Buitenhof vanmiddag, geen touw aan vastknopen. Bedacht alleen: het gaat over geld. De regering wil bezuinigen, en gooit daar een makkelijk maar onsmakelijk sausje overheen van concurrentie; de omroepen willen hun geld behouden om programma;s te maken.
Jij slaat de spijker, zoals gewoonlijk, op z'n kop.
De samenwerking op de netten die volgens mij al jaren geleden is ingezet heeft geleid tot 'BBC'-achtige programma's die we vanwege hun helderheid niet kunnen en mogen missen. Als elke omroep wordt gedwongen om vanaf zijn eigen eiland zieltjes te gaan zitten winnen, krijgen we dat nooit meer terug.
Steeds als ik in Holland ben, zap ik langs de commercielen voor de snollebbol TV, maar als ik wil weten wat er echt aan de hand is, dan zit ik vast aan 1, 2 of 3.
En zo wil ik, als hollandse buitenlander, het graag houden! Noem mij conservatief, maar 'why change a winning horse'?

Rob

Het schijnt alweer gedaan te zijn met Beau & Linda.
Het programma wordt van de buis gehaald.
Hoor ik uit welingelichte kring.
Nu heb ik zelf ervaring met een duo-presentatie waar het ontbrak aan chemie (Paul Haenen en ik), en ik kan jullie verzekeren: dat is niet leuk. Je kan er allebei niks aan doen, in elk geval ben je allebei niet in staat om het tij te keren, net als in een kapotte relatie stapelt zich ergernis op ergernis, uitmondend in een onafwendbare scheiding. En dat onder het leedvermakelijk oog van de ganse natie.
Ik leef met Beau en Linda mee.
Zij het dat hun carrière er niet onder te lijden zal hebben en de mijne wel.

Bijstandsmoeders met jonge kinderen moeten, als het aan staatssecretaris Van Hoof (m) van asociale zaken ligt, voor hun uitkering werken. Ze moeten, als het aan hem ligt dus, op andere kinderen passen in de naschoolse opvang, ook al zo'n onzalig idee van een minister (m) in dit kabinet.
Stel je voor.
Je bent alleen (al geen pretje) met kinderen van, zeg maar 3 en 5 jaar oud.
Van de vroege ochtend tot en met het avondeten, bed, bad, verhaaltje, lekker slapen ben je bezig.
En dan moet je na 3 uur nog eens op andere kinderen passen, die dan ook moe zijn na een schooldag, en je eigen kinderen moeten dan mee de weg uitgenomen worden?
En dat alles voor die veel te krappe bijstandsuitkering.
En waarom moeten de vrouwen dat nou juist doen? Waarom mannen met bijstandsuitkeringen niet?
Of laten ze mannen een bos aanleggen (zoals het Bosplan in Amsterdam in de dertiger jaren) in ruil voor de steun?
Ik word misselijk van dit soort ideeën.
En van dit soort politici (m).

Wat zijn discussies over de publieke omroep toch desastreus!
Als ik in Buitenhof een verzenuwde Vera Keur (voorzitter VARA) en een oneerlijke draaiende domme Bert Bakker (omroepspecialist D66 in de Tweede Kamer) met elkaar hoor (bek)vechten, weet ik zeker dat u thuis er helemaal geen touw meer aan vast kan knopen.

Het komt hierop neer: in Den Haag proberen ze de publieke omroep kopjes kleiner te maken. Ze doen dat niet uit goede wil en beste bedoelingen, maar omdat het een politiek “veilig” onderwerp is, waar D66 mee kan spelevaren. Dan hebben die ook wat om handen.
Het gevolg is, dat de broodnodige vernieuwing en versterking van de publieke omroep, die langzaam op gang aan het komen was, afgebrand wordt . Met minder geld terug naar jullie oude verzuilde apartheid. Stoppen op gepasseerde stations en vlug een beetje!!! Niemand die dat nog wil, noch de omroepen zelf, noch de leden die ze moeten gaan binnenhalen. Wie wordt er nou nog lid van een oude socialistische VARA?
Daardoor wordt de publieke omroep armer en zwakker en dat is alleen maar geweldig voor de commerciële omroepen.
Wacht maar af: De RTL-en, SBS-en en Talpa’s worden groter, sterker, zuigen alle reclamegelden naar zich toe en de publieke netten (of het publieke net) zieltogen verder met minder zendtijd, minder geld en minder kijkers.
En dan kan je het schudden met programma’s als Nova, Andere Tijden, Buitenhof, Spoorloos, Koefnoen, Dit was het nieuws, The Soprano’s, Keuringsdienst van Waarden, Memories, Man bijt hond, Zapp, Klokhuis, het Uur van de Wolf, nou ja, ik kan zo wel doorgaan.
En dan heb ik het nog niet eens over de radio, waar de kaalslag al langer gaande is.

Wat ze in Den Haag zouden moeten doen is de publieke omroep bevrijden van de afhankelijkheid van reclamegelden, want dat werkt, logischerwijs, jacht op kijkcijfers in de hand.
Ze zouden de omroepen moeten ondersteunen in hun streven naar meer samenwerking, versmelting, toegroeien naar bespelers van een net in plaats van aparte omroepen uit een voorbije verzuiling.
Ze zouden een fatsoenlijke financiering moeten garanderen, ruimer dan nu het geval is.
Ze zouden de omroepen moeten bevrijden van adverteerders en sponsors.

Want een sterke publieke omroep hoort bij een sterke democratie.

Om te beginnen: U heeft prachtig haar! Ik weet niet meer zo zeker of ik U reeds geschreven had, maar het gaat om het volgende: Het is uitermate belangrijk de Here Jezus (Yeshua Ha'Masiach) aan te nemen, want er is er is een 2e holocaust op komst onder leiding van de opkomende dictator (de Antichrist) wiens nummer is 666 (Zie openbaring 13 vers 18)
Zeg eenvoudig: "Dank U, dat U voor mij stierf aan het kruis. Kom in mijn leven en red me. Vergeef mijn zonden."
God zegene & behoede U,
Thea.

Een hele tijd geleden (zoek in archief) heb ik verteld over de drie zusjes Alariachi. Esmaa, Jihad en Hajar, leuke slimme stoute lieve meiden. Docent & tandartsassistente, heao-student, journaliste. Moslima's. Hoofddoeken in drie soorten en maten (streng, iets minder strak, wuft).
Ze waren bij mij thuis om een proefprogramma op te nemen, waarmee een programmamaker langs de omroepen wou in de hoop dat er met deze drie een programma te maken zou zijn.
Nou, de NPS, natuurlijk, die zo nodig moet worden opgeheven van CDA, VVD & D66, de NPS dus, zag er wat in. Ze hebben zes programma's gemaakt, waarin ze discussiëren met andersdenkenden. Extreem-rechtsen, homo's, feministes. En discussiëren, dat kunnen ze, en anders denken ook!
Enfin, het zijn vast spannende gesprekken die ze hebben.
Zes zondagmiddagen om 15.55 uur, Nederland 3.
Ze hebben een eigen site, met hun programma's erop. Klik de kop boven dit postje aan. Voilà!


wat overigens niet uitgezonden wordt is een ruzie in de trein, waarbij een vrouw begon te schelden op moslims, hoofddoeken, vlooien, luizen. Het mens was niet tot bedaren te krijgen, rukte de hoofddoek van Esmaa's hoofd, het kwam tot duwen en trekken (alles is gefilmd) en uiteindelijk heeft de vrouw zelfs aangifte bij de politie gedaan wegens diefstal van een gouden armband!
Esmaa geeft les op een school voor moeilijk opvoedbare kinderen, en vindt het slecht als die op de televisie deze vechtpartij zien, terwijl Esmaa ze probeert bij te brengen dat geweld nooit een oplossing is.
Jammer, het zou leerzaam zijn om te zien voor ons allemaal, denk ik.

Het is zaterdagavond/zondagochtend, 8/9 oktober. Ik moet een gesprek voorbereiden dat ik morgen, zondagmiddag, moet houden met een paar zangers die in , de Walküre (Ring der Nibelungen) solopartijen zingen. De laatste Walküre voorlopig, de spectaculaire Ring-enscenering wordt voor vele jaren opgeborgen in de depots van de Nederlandse Opera, de hoop is dat deze mooiste uitvoering ever (Pierre Audi!!) ooit nog eens hernomen kan worden.
Maar goed, ik heb niet veel kaas van Wagner, c.q. de Ring, gegeten, zit dus de ondoorgrondelijke verhalen te lezen en probeer vragen te bedenken voor de gesprekspartners.
De dag erna leid ik een bijeenkomst over emancipatie, ik vermoei jullie niet met details, maar ook daar moet ik nog veel aan voorbereiden.

.

Ik zou dit allemaal niet vertellen, als ik niet ondanks deze stress en deadlines toch naar Gordon en Joling gekeken had, en, bedolven onder Wagnerpaperassen, tranen met tuiten heb gelachen om de platste nichtenlol denkbaar.
Het is vulgair, het is banaal, het is zo cultureel-incorrect als maar mogelijk is.... maar wat ìs het leuk!
Het is de ouderwetse slappe lach waarvan je in je broek piste vroeger, en die nog maar zelden op je pad komt.
Het is dronken zonder drank, high zonder pil.



Zo, nu weer naar Sieglinde

Het verhaal gaat zo.
Dit allerliefste nuffige hondje sierde de Kerstkaart van onze vriendin Godelieve Smelt ("Speldje"), een begenadigd beeldend kunstenaar (schilderes), zij het te bescheiden, maar dit terzijde (dat rijmt). Zij is dus de "moeder" van het hondje, dat (heel af en toe) luistert naar de naam LINTJE.
Door een niet uitlegbaar toeval is deze Kerstkaart de geestelijk zoekgeraakte Gerard Reve onder ogen gekomen.
En hoewel de Volksschrijver ooit had gevraagd om veel poezenkaarten van zijn geliefde lezers en lezeressen, raakte hij ineens volledig in de ban van Lintje. "Dat is Sint Michael," sprak hij tot Joop Schafthuizen, "en ik wil Sint Michael zien."
Maar Sint Michael/Lintje woont in Friesland met zijn schilderende moeder, die tot op heden nog geen uitnodiging heeft ontvangen om in het verpleeghuis te Machele a/d Leije (B.) te mogen verschijnen.
Inmiddels heeft Reve zijn mistige zinnen geheel en al op Lintje gezet: "Ik wil Sint Michael HEBBEN!" is de voorlopig laatste wens van de Schrijver.
En hij voegde daaraan toe: "ik heb er als het moet mijn hele vermogen voor over."
Lintjes moeder, al van oudsher een grote fan van Reve, staat open voor elk bod.

Wordt vervolgd.

Laatst schreef ik over mijn allerliefste pleegmoeder uit Rijnsburg, tante Cor van Starkenburg.
Ik was bang dat ze zou sterven, ze was gevallen en leek haar oude moed een beetje te verliezen.
Maar inmiddels smaakt het eten haar weer goed, geniet ze van de lieve zusters en schikt ze zich dapper in de nieuwe fase in haar oude leven.
Ze werd op 30 september 93 jaar, ze heeft altijd zelfstandig gewoond, omringd en bemind door 7 kinderen en schoonkinderen, 23 kleinkinderen, 34 achterkleinkinderen. Helaas gaat ze nu achteruit, ze is gevallen, ze ligt in het ziekenhuis, moet naar een verpleeghuis. En ze is moe, doodmoe. Maar het is kennelijk haar tijd nog niet, zegt ze zelf, anders zou ze nu wel opgenomen worden in de hemelsche scharen bij Onze Vader. Wat ze wel heel graag wil. Liever nu dan later.
Gisteren, zaterdag, vierden we met zijn allen haar verjaardag.
In het ziekenhuis.
Haar allerjongste achterkleinkind is zes weken oud.
Jammer genoeg kan tante Cor haar niet zien, want ze is blind.

vandaag herdachten we dat het twaalf jaar geleden was dat Piet stierf.
Piet, mijn neefje, was vijftien en had leukemie.
Elk jaar komen we bij mijn broer en schoonzus bij elkaar. Familie, vrienden, buren, het is altijd een dierbare bijeenkomst. We eten en drinken en wandelen naar de Nieuwe Ooster (= begraafplaats in Amsterdam), waar een kleine kinderbegraafplaats is. Mijn schoonzus zei: op deze dag zijn we niet verdrietiger dan anders, verdrietig zijn we altijd een beetje, maar op deze dag zijn we iets blijer dan anders omdat we met zijn allen bij elkaar zijn en aan Piet denken.



Toen ik naar huis reed kwam ik langs het huis van Theo van Gogh.
Het lijkt wel het kasteel van Doornroosje, bijna overwoekerd door klimop in herfstkleuren. Een dood huis, een stil monument.



Verderop, op weg naar mijn huis: weer een kleine gedenkplaats, nu voor een meisje. Kennelijk doodgereden (vrachtauto? Dode hoek? Fiets?) op de hoek van de Stadhouderskade en het Westeinde. Brandende kaarsjes, foto's van haar, een liefdesverklaring op de stoep geschilderd, bloemen bloemen.



Toen kwam ik langs nog een monument, André Hazes (made in China, foeilelijk), tot aan zijn kuiten in de verse boeketten, op de Albert Cuyp.



En toen was ik thuis.

Twee irritaties bij het lezen van twee interviews met knappe, niet-domme blondjes.
Eerst Simone van der Vlugt, kinderboeken- en thrillerschrijfster. In de Volkskrant van vrijdag 30 september vraagt zij zich af: “(...) wat is literair? Reve, en noem dat hele stelletje maar op. Oké, als dat literair is, dan hoef ik niet literair te zijn, want ik hou niet van dat soort boeken. Het is misschien heel erg knap, maar ik val erbij in slaap. Klaar. (..)” Ze voelt zich verwant met de sex-in-the-city-achtige schrijfsters Writers on Heels (nieuwe literaire stroming!!!) die ‘niets moeten hebben van zwaarmoedige literatuur waarin weinig tot niets gebeurt’.

En Mieke van der Weij legt in een interview (Volkskrant Magazine, 1 oktober) uit dat het lastiger is dan wij denken om een quiz te presenteren. “Je moet het allemaal op een rijtje hebben: die heeft die vraag fout en die heeft zoveel punten en die mag nog terugkomen. Terwijl je er aan de andere kant voor moet zorgen dat het ook inhoudelijk leuk is, met kandidaten die vaak niet zo heel erg veel te melden hebben. In die tijd ben ik gaan denken: iedereen kan Harry Mulisch wel een uur aan de praat houden, maar het is veel moeilijker iets te maken van twee mensen die niks te vertellen hebben.(...)”
Ik hoop voor Mieke van dat ze de kans krijgt om voor de televisie Harry Mulisch urenlang te interviewen en dat ze dat dan héél goed zal doen.