Ik heb al vaak gezegd dat ik heel graag naar de radio luister.
Liever, veel liever dan dat ik televisie kijk (wat ik toch veel te veel doe..).
De televisie vreet meer tijd en energie en geeft je minder dan de radio.

Zo hoorde ik vanochtend, zaterdagochtend, een programma, het laatste alweer, van Francisco van Jole, bekend journalist, gespecialiseerd in de internetkunde.



Maar hij is ook radiomaker, al heel lang.
Vroeger maakte ik hem bij de VARA-radio mee als één van de twee 'aanvoerders' van een groepje 'gewone' Rotterdammers, de Bende van Rotterdam, die op alles afgingen wat ze wilden weten.
Het was een zeer direct, bijna anarchistsisch programma.
En Francisco leidde dit groepje, samen met Wim-van-de-rode-poppenkast (hoe heette Wim nou ook alweer, Francisco?) door de ondoorgrondelijke samenleving.

Enfin, Francisco had nu een kleine reeks radiogesprekken, Kamerbewoners geheten, bij de TROS.
In plaats van het oubollige TROS Kamerbreed, dat volgende week geheel vernieuwd terugkomt. Adieu Gerrit van der Kooy en Caspar Beckx.
Voor mij hadden ze Kamerbewoners tot standaardprogramma mogen maken.

Het waren gesprekken van een uur met twee Kamerleden, die over alles mogen gaan behalve over hun politieke werk. De heer Zijderveld (met dat deftige stemmetje, v/h Buitenhofcolumnist) bewaakte de grenzen van het gesprek: zodra het politieke werk om de hoek kwam kijken belde hij af.

Wat mij verbaasde (en de presentatoren ook, zeiden ze) was, hoe interessant Kamerleden kunnen zijn!
Ze lezen, houden van muziek, hebben jeugden en geschiedenissen en passies en kinderen en karakters en afwijkingen... gewone mensen maar dan iets minder gewoon dan u en ik, want ze zijn volksvertegenwoordiger.
Ik vond het fantastisch om die mensen kleur en geur en klank te horen krijgen.

Het bewees mij wel hoe beperkt en plat en vlak de berichtgeving over politiek eigenlijk altijd is.
Als afgerichte marionetten mogen ze oneliners plaatsen, als ze geluk hebben tenminste.
De meesten hoor en zie je nooit in de media, omdat ze op de apenrots onderaan bungelen en de oninteressantste portefeuilles hebben.
Zodat ze nooit aan de tafel van B & W mogen aanschuiven, omdat ze niet in een hype passen.
Zodat je ze nooit leert kennen en ze niet herkozen worden.
Nee, als Kamerbewoners kregen ze contouren en context en dat is een grote verdienste van de bedenker, Francisco van Jole.
Lees zijn weblog.
Overigens ga ik nu een weblog-favorietenlijstje maken, ik heb nu pas geleerd hoe dat moet