Net zitten kijken naar een supertypische VPRO-documentaire.
Het Geluk van Nederland.
Sunny Bergman, programmamaakster, moet beslissen op welke basisschool ze haar zoontje (nu 3) zal doen. Ze woont in Amsterdam-noord, in een witte straat (zegt ze zelf), in een gemengde buurt.
Haar vriend is weliswaar geen Nederlander van geboorte, ze zegt “jij bent ook een soort allochtoon”, maar ze beschouwen zich duidelijk als een wit, intellectueel gezin.
En dat is een prettige staat van zijn, waar ze hun kind ook in willen grootbrengen.
Maar ja, je bent ook “linksig” en vindt ook dat we moeten integreren met de buitenlanders.
Hoe moet dat nou?

Sunny struint de scholen in de buurt af, onderwerpt vrienden, buurtgenoten, onderwijzers, zelfs wethouder Abouthaleb aan borende vraaggesprekken.
De woorden “taalachterstand”, “cultuurverschillen”, “agressie”, “creativiteit” rollebollen voorbij, de uitkomst van de grondige research en het diepe gepieker is dat ze kiezen voor een nogal ouderwetse montessorischool waar, volgens de degelijke oude montessori-juffrouw, “hoog opgeleide allochtonen en laag opgeleide autochtonen” zitten.
Ik werd gedeprimeerd van die good old montessoripraat, ik viel persoonlijk veel meer op de “zwarte” school en de enthousiaste directeur daar.
Er was meer energie, meer prikkeling, meer leven in de brouwerij.

Maar wat me vooral opviel, was dat de “zwarte” kinderen meer van elkaar verschilden dan de “witte” kinderen op een andere school. Wat een soorten, kleuren, maten, ze leken helemaal niet op elkaar. Wat nou “zwarte” kinderen.
Mij viel ook op dat de uitgesproken pleitbezorgers tegen zwarte scholen stuk voor stuk mensen waren waar ik mijn kind niet bij zou willen laten spelen, vanwege hun domme argumenten (“ik wil niet dat mijn kinderen op hun partijtjes alleen maar chips eten”).
Hé, riep ik tegen de televisie, wel eens een “wit” verjaardagspartijtje gezien, met al die blaséë witte kinderen?
En ook was men bang voor de creativiteit die toch meer geprikkeld werd bij kinderen van ons eigen soort (wit dus).
Hé, wel eens gehoord van de verhalen uit de Marokkaanse of Turkse of Afrikaanse cultuur? Echt beter dan Dik Trom of Pinkeltje of Roodkapje bij elkaar!
Ze waren bang voor de agressie bij zwarte kinderen.
Hé, wel eens goed gekeken naar vechtpartijtjes tussen welke kinderen danook op welk schoolplein danook?

Nou ja, iedere jonge ouder wil het allerbeste voor zijn/haar koningskind.
Ook Sunny en haar vriend, voor Idris. En die zal het best hebben op de Montessorischool.

Ik heb ook ooit mijn kind op een school in de duurste buurt van Amsterdam, ik denk van Nederland, gedaan. Daar was het zo vervelend, dat ik na een paar jaar een school die je nu “zwart” zou noemen heb gekozen.
En daar heeft hij meer van het leven geleerd dan op die andere school en geen spatje minder lesstof tot zich genomen. Toen hij naar het (spierwitte) gymnasium ging had hij 0.0 % leerachterstand.
Ik het dat als een win-win-situatie beschouwd, al lagen dit soort zaken 25 jaar geleden overzichtelijker dan nu.
Ik hoop dat Idris, de zoon van Sunny Bergman, toch nog wel veel mooie verhalen van Turkse, Marokkaanse en Afrikaanse moeders zal horen.