Houdt het nooit meer op?
Weer zo'n ramp, in Amsterdam.
Het drama van de 42-jarige vrouw die gisteren, 17 januari 2005, in de 3e Oosterparkstraat in Amsterdam in haar achteruit een Marokkaanse tasjesdief doodreed.
De jongen was in de Linnaeusstraat (ja, een paar meter van waar Theo van Gogh....) met zijn scooter naast haar komen rijden, een maatje of hijzelf had de rechterdeur van haar auto opgegerukt en haar handtas weggegrist. Toen weggespurt, de 3e Oosterparkstraat in.
De vrouw was ze in haar achteruit nagereden, ze kwamen klem tegen een paal, één Marokkaanse jongen overleed ter plekke. De ander vluchtte het beroemde Oosterpark in.
Een ramp! Op alle manieren een ramp. Waar moet de discussie nu weer heen?

Ik kan me de drift van de vrouw zo goed voorstellen, ik stel me ook voor dat ze in wilde woede die jongen te pakken wou krijgen, maar ze had vast niet de bedoeling iemand te doden.
Maar dat moet haar (hopenlijk goede) advocaat maar uitleggen.

De jongen had volgens mij domme pech met tragische afloop.
Hij speelde met vuur en is erdoor vernietigd.

Natuurlijk hoorde je op de radio weer Marokkaanse jongens, "hij was mijn vriend, hij was een goeie jongen" vette wraak uitblazen tegen de vrouw, die hun vriend "vermoord" had.
Hij, de vriend, de goeie jongen, had namelijk misschien wel iets gedaan wat niet goed was, maar "daar hoefde hij niet voor vermoord te worden!"

Arme jongen. Arme familie
Arme vrouw. Arme familie

De één ging van huis om zonder te werken te scoren.
De ander om misschien naar een vriendin te gaan, haar dochter op te halen of even naar de Ikea voor een klapstoeltje.
De één is dood.
De ander haar leven ligt in puin.
Tja