Ik voel me altijd een beetje schuldig omdat ik niet gek ben op Ayaan Hirsi Ali.
Haar aanhangers zijn namelijk ook "gelovigen", en bijpassend fanatiek.

Ayaan heeft vaak gelijk in wat ze zegt, maar er is iets zo afstandelijks in haar, dat ze mij niet raakt.
Toch was ik vanochtend zeer onder de indruk van haar, toen ze door Paul Witteman een uur lang werd geïnterviewd.
Dat was heel goed.
Van beide kanten.
Het was verhelderend. Weldadig.

Ayaan vervulde me ineens met iets van hoop.
Ze kan goed nadenken, en zette in deze verwarrende tijd een aantal zaken buitengewoon schrander op een rij.
Wat me zeer trof is dat ze zei dat er een "nieuw wij en zij" moet komen.
Niet "wij niet-moslims" en "zij wel-moslims", maar "wij niet-fundamentalisten" en "zij wel-fundamentalisten".

Wat ze zei over de voorhoede die niet begrepen werd door de achterhoede, in de wandeling "moderne moslima's" genoemd, deed me erg denken aan de discussies rond het feminisme.
Toen, in de zeventiger/tachtiger jaren, werd ons, feministes, ook altijd verweten dat "gewone vrouwen" er niks van moesten hebben.
Nou, zeiden wij dan altijd, zij hoeven toch niet? Laat ze lekker leven zoals ze willen, ver van alle emancipatiebewegingen, ver van alle onrust. Niemand die ze een strobreed in de weg legt.
En ze hoeven zich toch niet te storen aan vrouwen die wèl iets anders willen?
Laat ons!
En laat hun!
En zo is het ook met moslima's.
Wie zich wil bevrijden uit een vrouwvijandig leven, moet dat doen. Dat is al moeilijk genoeg.
En wie dat niet wil: blijf lekker binnen, schuilen achter je man. Ook niet makkelijk.

Ayaan zei nog meer zaken die me nu meer raakten dan voorheen.
Wie de uitzending gemist heeft en hem nog wil zien, kan ofwel naar een herhaling kijken, ofwel op internet, via de omroepsite, hem nog zien.
Bij de onvolprezen rubriek Uitzending gemist!