Eerlijk is eerlijk: ik ben teleurgesteld over de keuze van de dichter des Vaderlands.

Ik had mijn kaarten gezet op Elly de Waard, niet omdat ze veel knapper is dan Driek van Wissen (geen wonder zonder afschuwelijke baard!), maar vooral omdat ze ontroerende en interessante gedichten maakt.
Haar optreden vanavond was als altijd geestig en beloftevol, zodat ik ervan overtuigd was dat zij het zou worden. Maar de stemming was al geweest, dus werd lolbroek Van Wissen (ja, die met die BAARD) voor de komende vier jaar onze DdV.
En hij genoot ervan en dat was weer erg ontwapenend.

En ik heb ook besloten om elke keer als ik schrijf een gedicht te plaatsen.
Ik heb namelijk laatst mijn boekenkast opgeruimd en toen verdwaalde ik in zoveel dichtbundels, dat ik daar iets mee ga dóen.
Gedichten van dichters die ik in mijn kast heb staan.

Ik begin met een gedicht van Elly de Waard.



Ouder geworden en...
Ouder geworden en
dieper verstrikt geraakt
in de verfijningen
van het bestaan, vonden
wij nooit het grotere
gemak waarnaar wij streefden
alleen een groeien
van de moeilijkheden;
de aarde zelf bleef mooi,
een regenwolk die jaagde
langs de lucht, een bries
die vochtig langs de wangen
strijkt, ze kust, konden
een dag al waardevol
maken. De rest was niets.
Wij zouden zo gelukkig
kunnen zijn als wij
onszelf niet waren.
Elly de Waard
Uit: Eenzang twee, p.31