Het is al zo diep in de nacht, dat ik even een mooi gedicht uit dezelfde bundel als gisteren neem:
Het Onkruid van de Twijfel, van Hanny Michaelis.
Het is een keuze uit eigen werk.

Het lichaam
dat genoegen neemt
met een ander lichaam
sedert het ene
onbereikbaar werd
moet van tijd tot tijd
oogluikend toestaan
dat het bewustzijn
ontwijkt naar een half
overwoekerde uithoek
van het geheugen
en zo verraad pleegt
aan het verraad

en dit gedicht lijkt wel te kloppen met de film Closer, waarover ik al schreef.