De Dikke Man werd wakker. Hij keek op de wekker. Het was vijf over half vijf. Hij viel weer in slaap, en droomde dat hij op een vierkante bel drukte. Aangezien er niemand opendeed, rukte hij het dreigende apparaat uit de deurpost. De engel - een oudere, zeer joodse man - daalde met een ongerust gezicht de trap af, en opende de deur. Maar omdat De Dikke Man al gezien had wat er gebeurde voordat de deur geopend werd, ontwaakte hij. Het was kwart over zeven.
Hij kantelde zijn buik naar opzij, en wist: ik ben zevenenveertig jaar oud, één meter vijfenzestig lang plus vijftien kilo te zwaar. Vijftien kilo, vijftien kilo, vijftien kilo. Ik ben alleen, wist hij, en drukte zijn bezwete gezicht in het koele kussensloop (wit met rode stippen). Ik blijf alleen, dacht hij - de engel had een ongerust gezicht gehad. (...)
Vijftien kilo te zwaar. U gaat niet met een lege maag een supermarkt binnen, citeerde hij uit een folder van het dieet-, fitness- en massagecentrum De Kliniek. Hij liep zijn tweekamerwoning door, keek een moment uit het raam, en dacht; ik ben vijftien kilo te veel.
(...)
Op het vierpitsstel stond een grote pan. Hij keek erin.

Soep het het vuur
is
als
een goede vriend in huis
extra lekkere soep
is
als nieuwe familie

dichtte hij.

(...)
Het was inmiddels vijf over half acht, en De Dikke Man begaf zich weer naar zijn slaapvertrek, waar hij - uit gewoonte - plaatsnam op de elektronische weegschaal. Vijfentachtig komma vijf; ruim vijftien kilo te zwaar - het was niet anders. Hij hoestte flink, en nam zich plechtig voor om nooit, nooit meer te roken. Vervolgens liep hij terug naar de werk- en woonruimte, waarbij hij het keukengedeelte passeerde. Op het aanrecht stonden drie, buitengewoon slordig opengescheurde, pakken (Cruesli Naturel, Cruesli Fruit Mix en Muesli Alpen Volgens Origineel Zwitsers Recept), een aangevreten boterham met hagelslag (Rum-Grapefruit Smaak uit de serie Het Zoete Broodbeleg voor Grote Mensen) alsmede de zwaar gemutileerde zak aardappelchips van een onbekend merk.
Allemaal vannacht gedaan, dacht De Dikke Man mismoedig; ik eetwandel kennelijk nog steeds in mijn slaap.
Hij liep naar het raam, en draaide staande voor zijn bureau een vel papier in de elektrische tikmachine.
Voorts merkte hij een Marlboro te hebben opgestoken, en hij voelde zich opeens ontzettend bang worden.

Niet sterven
uit doodsangst
uit pure doodsangst
niet
te
willen
sterven

dichtte hij, uit het raam kijkend.

Dit zijn fragmenten uit De Dikke Man deel 1, hoofdstuk 1.
Verschenen in 1991 bij Prometheus.
Ischa had toen net Connie Palmen ontmoet.