Vandaag heb ik, behalve de afschuwelijke film Sponge Bob, ook Buongiorno Notte gezien.
Een prachtige film over de gijzeling van en de moord op Aldo Moro, een Italiaanse zakenman, christendemocratische werkgeversvoorzitter, die door een paar blinde fanatici van de Rode Brigade 55 dagen gevangen is gehouden en toen vermoord. De toenmalige regering wou niet op hun eisen ingaan die erop neerkwamen dat linkse politieke gevangenen moesten worden vrijgelaten.
De film is een wonderschoon mengsel van reconstructie en fantasie, feiten en fictie mengen mooi tot een leerzaam en eigentijds drama.
Het fanatisme van toen en het fanatisme van nu, het verdriet en de repercussies... het was er in 1977 en het is er nog steeds allemaal.
Buongiorno Notte is in de filmhuizen te zien.

En ik zag zaterdagavond het toneelstuk Max Havelaar.
Ger Thijs bewerkte het boek van Multatuli tot een aangename voorstelling, waarin Sjaalman en Droogstoppel ons het verhaal van Max Havelaar vertellen. En hij (Thijs) heeft dat zeer ingenieus en gedurfd gedaan, terwijl het toch geen experimentele voorstelling is.
Gewoon, een avond goed toneel, ook wel weer eens fijn.
Goed gespeeld (Kees Hulst, Nettie Blanken, Jara Lucieer, Marc Klein Essink en een paar mij onbekende acteurs heel goed, Thom Hoffman goed, aankleding, muziek, allemaal prettig), dat je er echt tevreden uitkomt.

Ik kreeg een recensie van een film van Aysel Sabahoglu, die ik - heel erg bekort - plaats.
Hij was erg lang, maar ik vind de aanbeveling die ze doet overtuigend.

Afgelopen zaterdag gingen mijn twee zusjes, mijn moeder (die 25 jaar niet naar de bioscoop is geweest), mijn tante en ikzelf (32 jaar, bedrijfsjurist) naar een film. Het is inmiddels dinsdag, maar ik ben er nog steeds van onder de indruk. Zo mooi dat ik het iedereen wil aanraden! De film heet Gönül Yarasi, vertaald als Hartzeer, een Turkse film, vandaar dat mijn tante en moeder meekonden!

Gönül is meer dan hart, is meer dan ziel, het is geest, hart, ziel, levenswil, levensliefde allesomvattend. Het wordt ook gebruikt als meisjesnaam. En yara betekent wond, niet zeer! In de vertaling gaat zoveel verloren, helaas. De film gaat over een idealistische oudere man, een leraar op een basischool, die Nazim heet, naar Nazim Hikmet, de grote Turkse dichter die ook lid was van de Turkse Kommunistische Partij en jaren in het gevang heeft gezeten en later is verbannen en in de jaren vijftig in ballingschap in Moskou is overleden. Nazim, de hoofdrolspeler in de film dus, heeft een levenlang in de bergen van Turks Koerdistan op een basisschool onder barre omstandigheden les heeft gegeven. Hoewel hij de kinderen Turks probeert bij te brengen, heeft hij zelf het Koerdisch ook leren spreken (het wordt niet expliciet gezegd, maar hij is waarschijnlijk zelf Koerd) om zodoende met de ouderen in het dorp te kunnen communiceren. In Turkije zijn hotemetoten tijdens de première wegge! lopen uit de zaal. De film werd eerst in Europa uitgebracht, het is nog maar afwachten of Gönül Yarasi alsnog ook in Turkije wordt uitgebracht.

(......) (Hier laat ik de wat al te uitgebreide navertelling van de film weg, Hanneke)

Er zit veel in deze film die ruim twee uur duurt dat ik niet verteld heb. Zoveel prachtige scenes, prachtige landschappen, taferelen, dialogen. En dan de thema’s: hedendaagse sociaal-maatschappelijke problemen, het onverwerkte gewelddadige Turkse verleden met alle misstanden die erbij horen, het duidelijk maken hoe je vaderland op een volwassen manier lief te hebben zonder te ontaarden in een nationalist, zelfopoffering, het leed van de Koerden in Turkije, de positie van de vrouw in Turkije. Bij het beschrijven van de film schieten me zoveel scenes, zoveel zinnen te binnen. Als je “Gegen die Wand” gezien hebt (niet geheel toevallig ook een Turkse film), en je vond het wat, dan moet je deze film zeker gaan zien! Ik ben twee uur weggeweest uit Nederland, opgegaan in het verhaal dat zich afspeelt in het land van mijn ouders. Een prachtfilm, zo eentje die mij enorm heeft ontroerd en altijd zal bijblijven.
Aysel

En nog even als toetje: kijken jullie wel eens naar de Mike en Thomasshow, bij de VARA, maandagavond?
Dat is hilarisch en absurd, on-nederlands heet dat dan. Ik vind het heel erg leuk. Ben benieuwd naar jullie mening.