Het is vast uitzonderlijk dat een sceptica als ik opgewonden uit de Tweede Kamer komt.
Vanmiddag vond in de oude Tweede Kamer (nu een statige ruimte voor parlementaire feesten en partijen) de prachtige voorstelling De Gesluierde Monologen plaats.
Het initiatief om deze vrijmoedige, gevoelige, leerzame en ontroerende voorstelling over moslima's in het formele hart van onze democratie te laten spelen kwam van Femke Halsema, het verzoek is ondersteund door vrouwen uit alle politieke partijen (behalve de SGP want die heeft geen vrouwelijke kamerleden) en georganiseerd door Femke en Adelheid Roosen, schrijfster en regisseur van de voorstelling.
Nou, het publiek, zo'n vrouw/man of 200, bestond uit kamerleden en kamerpersoneel, veel mannen, meer dan ooit bij de vele voorstellingen van de Monologen.
De zaal was muisstil tijdens de voorstelling, levendig tijdens het nagesprek (dat ik mocht leiden).
Adelheid Roosen sprak hartstochtelijk over haar emotie bij deze voorstelling in de Tweede Kamer, "ik wou de politiek gevoel teruggeven", zoiets zei ze.
Ayaan Hirsi Ali zat naast gastheer Frans Weisglas op de eerste rij, zij heeft een aantal keren meegespeeld in de voorstelling en was één van de inviterende kamerleden.
Na afloop van de middag aten we met een aantal mensen, waaronder Ayaan.
Ik had haar nooit ontmoet, vond haar dun, gespannen, angstig, wanhopig.
Ze zit natuurlijk middenin de ruzie met minister Donner over haar huisvesting.
Ik neem aan dat jullie dat wel een beetje gevolgd hebben: ze is zo wanhopig over haar afschuwelijke huisvesting, dat ze aan de bel heeft getrokken en bekend heeft gemaakt waar ze verstopt zat, op een marinebasis.
"Ik wil een bureau en boeken en een computer," zei ze vanavond, "ik wil lezen, schrijven, nadenken, vrienden kunnen ontvangen."
Nu is het probleem voornamelijk geld, heb ik vanavond van haar begrepen, want daar kwam elk gesprek dat we met elkaar voerden op neer. Natuurlijk is er een huis te vinden, half Nederland is te koop volgens mij, maar het probleem is: Ayaan kan geen peperduur huis betalen. En Donner, die twee boterhammen met 1 plakje kaas schijnt te beleggen, tast niet in de buidel om een kamerlid veiligheid te garanderen.
Alles is te koop, er is natuurlijk geld zat in principe, maar als Ayaan zelf moet opdraaien voor de kosten van huisvesting die beantwoordt aan de beveiligingseisen die nu verplicht zijn, wordt alles onbetaalbaar voor haar.
Een open haard mag niet, een tuin mag niet, benedenhuis mag niet, middenhuis mag niet, tussenverdieping mag niet, Amsterdam mag niet, alles wat Ayaan weer een deel van leven terug zou geven mag eigenlijk niet. Niet veilig.
En bij alles wat wij, toch al ontvlambaar door de emoties van die dag, aan vanzelfsprekendheden opperden ("als we nu gaan zoeken hebben we morgen een huis voor je") zei Ayaan: "Maar alles is ontzettend duur en dat kan ik echt niet bekostigen!"
Bizar, dat geld een issue is hier. Wat smijten we niet allemaal over de balk, daar is zo'n huizenkwestie peanuts bij.
Minister Donner, die ik net in Den Haag Vandaag zag over deze kwestie, lijkt overgoten met lijm. Alles is traag en bedachtzaam aan die man.
En natuurlijk is het dát gebrek aan empathie en temperament waar Ayaan, die nu al 2 1/2 jaar niet normaal kan wonen en sinds 2 november zwerft en vlucht, daar gek van wordt.